แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 725

ณ วิหารบรรพบุรุษของราชวงศ์ที่โอ่อ่าน่าเกรงขาม บัดดนี้กลับถูกคนชั่วยึดครอง

“ปล่อยข้า...อย่านะ! อย่ามาแตะต้องข้า!” สนมนางนั้นถูกกดลงบนพื้น ดิ้นรนเสียงดังโครมคราม

ยิ่งนางร้องไห้ตะโกนดังเท่าไหร่ พวกชั่วก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นเท่านั้น

ภายในกรง องค์หญิงใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

“อย่าแตะต้องนาง! มาที่ข้านี่! ข้าคือองค์หญิงใหญ่!”

นางคิด หากแม่ทัพน้อยเมิ่งอยู่ล่ะก็ จะต้องยอมสละตนเพื่อช่วยคนเป็นแน่

สตรีเหล่านี้ล้วนถูกฮ่องเต้ทอดทิ้งก็น่าสงสารอยู่แล้ว ยามนี้ยังต้องถูกทำให้อับอายเช่นนี้ ช่างน่าโมโหนัก!

ไทเฮาร้อนใจยิ่ง รีบปิดปากองค์หญิงใหญ่

ข้างหนึ่งนางโอบองค์หญิงใหญ่ อีกข้างหนึ่งโอบหนิงเฟย ราวกับแม่ไก่ที่ปกป้องลูก ไม่ให้คนชั่วช้ามาทำร้ายพวกนางได้แม้แต่น้อย

หม่ากงกงยิ้มเย็นพลางตอบ

“นำตัวองค์หญิงใหญ่ผู้นั้นออกมาด้วย!”

นางเป็นถึงพี่สาวแท้ ๆ ของฮ่องเต้

ใจของไทเฮาส่งเสียงดังกึก

ไม่ได้!

ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายลูกสาวของนางทั้งนั้น!!

นางเตรียมใจที่จะสู้สุดชีวิต ยามนี้เอง กลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“ต่อให้เจ้าฆ่าพวกนางจนหมด เราก็ไม่สนใจ”

ปฏิกิริยาของเซียวอวี้เย็นชาจนผิดปกติ

เขาทอดสายตามองออกไปไกล

“คนในดวงใจของเรา ถูกพวกเจ้าทำร้ายจนตายไปแล้ว

“อยากจะให้เรายอมสละราชบัลลังก์ ได้ พาซูฮ่วนมาคืนเราสิ”

หนิงเฟยเบิกตากว้าง น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย

“ได้ยินแล้วใช่ไหม! ฝ่าบาททรงไร้น้ำใจเช่นนี้! พวกเราจะยอมถูกทรมานเพื่อเขาไปเพื่ออะไร! เจ้าพวกชั่วช้านี่ ช่างโง่เขลาเบาปัญญานัก!”

หลังจากนางพูด นางสนมที่ถูกกดอยู่ที่พื้นและเกือบจะถูกเปลื้องอาภรณ์จนหมดผู้นั้น ก็ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนสู้จนหนีออกมาได้ แล้วตะโกนอย่างโมโหเสียงแหลม

“ถูกต้อง! ถือสิทธิ์อะไรมาทำร้ายพวกเรา! ตั้งแต่ข้าเข้าวังมาก็ไม่เคยได้รับความโปรดปราน! ฝ่าบาทจะยอมประนีประนอมเพื่อพวกเราได้อย่างไรกัน! ไอ้พวกโง่! ไอ้พวกขี้ขลาดตาขาวได้รังแกแต่สตรี!”

หม่ากงกัดฟันกรอด

“หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!”

แววตาของเซียวอวี้เฉยชาอย่างยิ่ง ราวกับพระที่มองเรื่องทางโลกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ไร้ความปรารถนาไร้ความต้องการ

“จับพวกนางไปมีประโยชน์อะไร?

“สนมเหล่านี้ เราไม่เคยแตะต้องซักคน

“แม้แต่นางที่อยู่ข้างกายเจ้า เราก็ไม่เคยโปรดปรานมาก่อน

“เจ้าคิดว่าเราจะใส่ใจอย่างนั้นหรือ? น่าหัวเราะ!”

ผู้ที่อยู่ข้างกายหม่ากงกง ก็คือมู่หรงหลัน

เมื่อคำพูดนี้ถูกปล่อยออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง

แม้แต่มู่หรงหลัน ฝ่าบาทก็ไม่เคยแตะต้อง?

นี่...จะเป็นไปได้อย่างไร!

ไทฮองไทเฮายิ่งไม่อยากจะเชื่อ

“เฉินจี๋ หาระเบิดฟ้าคำรณให้เจอแล้วจุดมันซะ!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เฉินจี๋เองก็ไม่กลัวตายเช่นกัน แต่เขากลับสั่งองค์รักษ์นายอื่น

“เอาตะบันไฟที่พวกเจ้ามีออกมา หาระเบิดฟ้าคำรณาแล้วระเบิดที่นี่ซะ ทำหลุมศพให้ฝ่าบาทและแม่นางซูฮ่วน!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าองครักษ์กระจายกันออกไปหาอัสนีบาตรฟ้าไปทั่วทุกที่อย่างรวดเร็ว เพื่อจุดพวกมัน

หม่ากงกงนิ่งอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกไปครู่หนึ่ง

นี่พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ?

ไทฮองไทเฮาโซเซถอยหลัง

“ฮ่องเต้ เจ้า...”

ขุนนางคนหนึ่งคุกเข่าลง “กระหม่อมยินดีถูกฝังร่วมกับฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”

“กระหม่อมก็ยินดีพ่ะย่ะค่ะ!”

พวกเขามาถึงตำแหน่งนี้ได้ ย่อมผ่านการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น มีขึ้นมีลงกันมากนักต่อนักแล้ว ถึงจุดนี้แล้วจะยังมองไม่ออกได้อย่างไร?

ดังคาด หม่ากงกงเห็นพวกเขาไม่กลัวความตาย ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรไปชั่วขณะ

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ มีองครักษ์หาระเบิดฟ้าคำรณเจอแล้ว

“ฝ่าบาท! กระหม่อมหาเจอแล้วพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะจุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นเปลวไฟกำลังเข้าใกล้ขั้วระเบิด

หม่ากงกงก็เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งร่าง...