แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 740

มังกรไฟที่หนานฉีลากออกมา จะทำให้กองทัพเยี่ยนถูกโจมตีอย่างหนัก

ก่อนหน้านี้ กองทัพเยี่ยนคิดไปเองว่า การสร้างปืนหอกไฟที่มีเฉพาะของหนานฉีขึ้นมา จะทำให้เป่ยเยี่ยนไร้คู่ต่อกร ผู้ใดจะคิดว่า หนานฉีก็แอบลักจำเช่นกัน!

แม่ทัพใหญ่ของกองทัพเยี่ยน---ฉินเซียวก็มิอยากเชื่อ เขาจักต้องเห็นด้วยตาตนเอง มิเช่นนั้น ยากจะรับประกันได้ว่ากองทัพฉีมิได้หลอกลวง!

หลังจากเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นฐานมังกรไฟของกองทัพฉี ก็เหมือนกับของเป่ยเยี่ยนพวกเขาทุกประการ!

กองทัพฉียังส่งคนกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง ลากมังกรไฟไปทางด้านกองทัพเยี่ยนของพวกเขา มังกรไฟของทั้งสองแคว้นเฉียดผ่านกันไป สถานการณ์ทำเอาคนพูดไม่ออก

กองทัพฉียังคงโห่ร้อง

“ฮ่องเต้พวกเราตรัสว่า ขอบคุณเป่ยเยี่ยนที่ส่งกระสุนมังกรไฟมาให้!”

ฉินเซียวมือไม้อ่อนแรงขึ้นมาทันที

กระสุนมังกรไฟลูกนั้นมอบให้กลุ่มกบฏพรรคเทียนหลง เพื่อช่วยพวกเขาก่อความวุ่นวาย และสังหารฮ่องเต้

ตอนนี้กลับมาปรากฏอยู่ที่นี่!

หากหนานฉีมีมังกรไฟจริง ๆ แผนการของเขาก็คงใช้กันไม่ได้แล้ว

มิใช่แค่เพียงกองทัพเยี่ยน แม้แต่เหล่าทหารหนานฉีในด่านเฉาอวี๋ ในเวลานี้ต่างตะลึงงัน และประหลาดใจอย่างที่สุด

แม่ทัพใหญ่กวนไหลอิ้งยิ่งตาถลึง อ้าปากค้าง นานกว่าจะปิดลงมา

รองแม่ทัพที่อยู่ด้านข้างมองด้วยความยินดี

“ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ !”

ความรู้สึกนี้ เหมือนกับเราเป็นขอทานต่ำต้อย อยู่มาวันหนึ่งกลับมีคนบอกว่า ครอบครัวเรามีฐานะร่ำรวย จึงสามารถเดินถนนได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้ว!

เหล่าทหารทั้งหมดของหนานฉี แต่ละคนเงยหน้าขึ้น และตะโกนบอกกองทัพเยี่ยน

“มาเลย! ดูกันว่าใครจะกลัวใคร!”

ทางด้านกองทัพเยี่ยนเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงรีบส่งสัญญาณให้ถอยทัพ และเรียกคืนมังกรไฟ

ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ พวกเขาก็มิอาจเดิมพันไหว

ฉินเซียวตะคอกใส่

“ชักช้าอืดอาด! เร็วเข้า!”

อีกด้านหนึ่ง

ทางกองหลัง

หยางเหลียนซั่ววางจอกชาลงอย่างแรง

“นึกไม่ถึงว่าหนานฉีจะสร้างมังกรไฟขึ้นมาได้? นี่จักต้องเป็นของปลอมแน่นอน!”

......

ภายในกองทัพหนานฉี ก็มีคนสงสัยว่ามังกรไฟนั้นเป็นของจริงหรือของปลอม

รวมทั้งแม่ทัพใหญ่กวนไหลอิ้งด้วย

หากเป็นของจริง เหตุใดหลายวันก่อนหน้านี้ขณะที่มันถูกส่งมา จึงไม่มีใครเปิดเผยให้เขารู้เลย?

ภายในกระโจมหลัก

ขณะที่แม่ทัพหลายคนกำลังถกเถียงกันว่ามังกรไฟเป็นของจริงหรือของปลอม ฮ่องเต้ก็เสด็จมาถึงแล้ว

คนที่มาพร้อมกับฮ่องเต้ ก็มีเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ถวายบังคมฝ่าบาท!”

“ไม่ต้องมากพิธี” ต่อหน้าผู้คนเซียวอวี้ต้องการจูงมือเฟิ่งจิ่วเหยียน และพานางขึ้นไปที่นั่งผู้นำ ทว่ากลับถูกนางหลบเลี่ยงโดยไม่ให้จับสังเกตได้

แววตาของเขาไม่พอใจอยู่บ้าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนทำเป็นเพิกเฉย และเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญโดยเร็ว

“มังกรไฟสามารถยับยั้งไว้ได้ชั่วคราว อีกไม่กี่วันกองทัพเยี่ยนจักต้องเข้าโจมตีอย่างแน่นอน พวกเราจักต้องชิงลงมือก่อน เพื่อลดการสูญเสียกองกำลังให้น้อยที่สุด”

กวนไหลอิ้งพยักหน้า

“กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น

“สงครามครั้งนี้ต้องสู้รบกันในไม่ช้าก็เร็ว การถ่วงเวลาเช่นนี้ในตอนนี้ กลับจะไม่ส่งผลดีต่อขวัญกำลังใจทหาร คุมเชิงกันมาเกือบสองเดือนแล้ว เหล่าทหารก็เริ่มจะเหนื่อยหน่ายแล้ว”

รองแม่ทัพรู้ว่านางคือฮองเฮาในอนาคต จึงมีท่าทีเคารพ

“แม่ทัพน้อยเมิ่ง มีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างจริงใจ: “พวกท่านเป็นผู้อาวุโส ผู้น้อยอยากฟังความคิดเห็นของพวกท่านก่อน”

เซียวอวี้เอ่ยอย่างใจเย็น “เราเห็นด้วยกับจิ่ว...เออ เห็นด้วยกับความคิดของแม่ทัพน้อยเมิ่ง”

กองทัพด้านตะวันออก ก็สมควรจะตื่นตัวแล้ว

อีกทั้งตามความเข้าใจของเขาที่มีต่อจิ่วเหยียน นางจักต้องมีแผนการที่รอบคอบ มิเช่นนั้นจะไม่ยอมให้กองทัพฉีเสี่ยงอันตราย

กวนไหลอิ้งพยักหน้า

ทว่าเขาเกิดความกังวลตามมาอีก: “ฉินเซียวผู้นั้นเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงของเป่ยเยี่ยน เชี่ยวชาญการโจมตีเมืองเป็นที่สุด เกรงว่ากลอุบายของพวกเราจะหลอกเขาไม่ได้”

เซียวอวี้ยืนอยู่หน้าโต๊ะทราย แววตาเคร่งขรึมและมั่นใจ

“เขาทำไม่ได้ หยางเหลียนซั่วทำได้

“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของหยางเหลียนซั่ว เขาทุ่มเทรวบรวมกองกำลังเป่ยเยี่ยนถึงสองแสนนาย ที่วิหารบรรพบุรุษล้มเหลวกับการบีบให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์ เขาจึงไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด

“ยิ่งไปกว่านั้น เราก็อยู่ชายแดนตะวันออก หยางเหลียนซั่วจักต้องตามล่าอย่างแน่นอน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“เพคะ”

กวนไหลอิ้งรู้สึกเพียงว่า ระหว่างฮ่องเต้กับแม่ทัพน้อยเมิ่งใจสื่อถึงกัน และยังมีความเชื่อใจอย่างไม่มีเงื่อนไขด้วย

ทว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งกรำศึกมาอย่างโชกโชน และไม่เคยพ่ายแพ้ เขาสมควรเชื่อใจนาง

กวนไหลอิ้งเหลือเพียงคำถามสุดท้าย

“กองทัพเยี่ยนมีกำลังสองแสนนาย คนจำนวนมากเช่นนี้ หากต้องการจะต่อสู้แบบซุ่มโจมตี สำหรับพวกเราอาจจะเปลืองแรงอยู่บ้าง”

ในเวลานี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยว่า

“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีวิธีการหนึ่ง ที่จะทำลายกองทัพเยี่ยนบางส่วนได้”

เซียวอวี้พยายามปฏิบัติต่อนางตามหน้าที่ ทันทีที่คำพูดเอ่ยออกมา ก็อ่อนโยนหาที่เปรียบมิได้ แม้แต่แววตาก็เผยให้เห็นความรักใคร่อาวรณ์

“อือ เจ้าพูดมา”

เหล่าแม่ทัพ: ฝ่าบาททรงตรัสด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา?

เหตุใดจึงเหมือนพยัคฆ์กลายเป็นแมวไปแล้ว?