แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 747

หร่านชิวที่รู้สึกผิดอยู่ในใจนั้น ค่อย ๆ เดินถอยหลัง “ไม่ ไม่ใช่... ข้ามิใช่วิชาดาราโรยหมื่นวิถี ข้า...

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หยางเหลียนซั่วคือบิดาของเจ้า พวกเจ้าบุตรบิดาต่างก็ทำให้ทั่วทั้งยุทธภพหาได้มีความสงบสุขไม่ หร่านชิว เจ้าก็สมควรตาย”

“ไม่! เขามิใช่บิดาของข้า!” หร่านชิวรีบร้อนปฏิเสธออกมาในทันที

นางเพียงแค่ต้องการครอบครองโลกของวรยุทธ์ อยากได้รับความชื่นชมการยอมรับจากผู้คนมากมาย นางจักมีบิดาที่เลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร!

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวออกมาอย่างเย็นชาว่า

“หรือมิใช่พวกเจ้าสองพ่อลูกรวมหัวกัน จัดฉากละครนี้ขึ้นมา แท้จริงแล้วก็เพื่อที่จะกำจัดพวกข้าทิ้งไปงั้นหรือ!”

“ซูฮ่วน! เจ้าใส่ร้ายฉัน! ข้ากับเขา…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเอ่ยตัดบดออกมา ก่อนจะกล่าววาจาเกรี้ยวกราดออกมาว่า

“เหตุใดเจ้าถึงหยุดมือเล่า เหตุใดถึงมิคิดต่อสู้กับเขาต่อไป! ที่เจ้าต้องการให้คนอื่นขึ้นไปสู้แทนนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้แก่ใจว่าพวกเข้ามิอาจเอาชนะหยางเหลียนซั่วได้ นั่นก็เพราะต้องการส่งพวกข้าไปตาย แล้วให้เขาสูบฉีดกำลังภายในของพวกข้าไปใช่หรือไม่!”

หร่านชิวพลันส่ายหัวไปมาไม่มีหยุด

“ไม่... ข้าได้รับบาดเจ็บ ข้ามิอาจสู้ไหวแล้ว เจ้าใส่ร้ายข้า ซูฮ่วน เจ้าจักใส่ร้ายข้าแบบนี้ไม่ได้…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว

“เจ้ายังกล่าวว่าตนเองมิใช่บุตรสาวของหยางเหลียนซั่วอีกหรือ?

“ทั้งบุตรบิดาแผนการร้ายกาจแยบยลเสียจริง!

“เพียงเพื่อสิ่งนี้ ถึงกับต้องให้มารดาของตนเองเสียสละชีวิตตน หร่านชิว นางคือมารดาที่อุ้มท้องเจ้ามานานสิบเดือน เจ้าทำเช่นนั้นกับมารดาตนเองได้อย่างไร? มารดาที่น่าสงสารของเจ้า แม้ตายก็ยังมิรู้ว่าตนเองตกอยู่ในบ่วงแผนการของบุตรบิดาเช่นพวกเจ้า...”

“ซูฮ่วน ! ! ! หุบปาก หุบปากเสีย! เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่กัน ข้าไม่ได้ทำ ข้ามิได้ให้มารดาข้าเสียสละชีวิตตนเอง! เป็นหยางเหลียนซั่ว เป็นเขาที่สังหารมารดาข้า! ข้าหาได้เป็นพวกเดียวกับเขาไม่!”

นัยน์ตาของหร่านชิวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ก่อนจะหันไปจ้องมองหยางเหลียนซั่ว

“ใช่ ข้ากับเขาหาใช่พวกเดียวกันไม่! ข้าจักสังหารเขา สังหารเขา! พวกเจ้าคอยดู ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็น ว่าข้ามิใช่บุตรสาวของเขา! ไม่ใช่!”

หยางเหลียนซั่ว!

หยางเหลียนซั่วสมควรตาย!

หร่านชิวต้องการจะสังหารเขา—

เฟิ่งจิ่วเหยียนตบไหล่ของนางด้วยความชื่นชม ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า

“ใช่ สังหารหยางเหลียนซั่ว เพื่อให้พันธมิตรอู่หลินให้อภัยเจ้า เจ้าจักได้กลายเป็นผู้นำพันธมิตรอู่หลิน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูออก ว่าหร่านชิวดูดซับพลังของหยางเหลียนซั่วมากเกินไป หากถูกกระตุ้นก็จักทำให้เกิดธาตุไฟเข้าแทรกได้

เมื่อเกิดธาตุไฟเข้าแทรกนั้น นางก็จักไม่สนสิ่งใดอีก รวมไปถึงศัตรูที่สังหารมารดาของนางนั้นจักต้องตาย!

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินเข้าไปข้างกายนาง ก่อนจะจ้องมองด้วยท่าทีเฉยเมย

“หร่านชิว เจ้าสมควรตายแล้ว”

หร่านชิวคว้าอาภรณ์ของซูฮ่วนเอาไว้ด้วยกำลังทั้งหมดที่ตนเองมี

“เจ้า...ทำร้ายข้า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า

“จำไว้ว่า ผู้ที่สังหารเจ้า คือบิดาผู้ให้กำเนิดของเจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หร่านชิวพลางแย้มยิ้มออกมา ก่อนจะหัวเราะราวกับคนบ้า

หยางเหลียนซั่ว...มิมีทางเป็นบิดาของนางไปได้!

หากเป็นเรื่องจริงขึ้นมา นางที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับหยางเหลียนซั่วมาตลอดทั้งชีวิต เพื่อสิ่งใดกัน?

“อย่าได้ฝันไปว่า... เจ้าจะทำร้ายข้าได้! ข้าที่เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าฝึกฝนวิชามารแล้วเช่นไร ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็มิอาจเอาชนะข้าได้! ข้าสังหารหยางเหลียนซั่ว ข้าได้แก้แค้นและข้าก็จักกลายเป็นหนึ่งในใต้หล้า!”

เห็นได้ชัดว่า หร่านชิวเกิดสติเลื่อนลอยอีกครั้ง นางใกล้จะตายแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปยังหยางเหลียนซั่วที่อยู่ไม่ไกล

ท้ายที่สุด เขาก็ได้สังหารบุตรสาวแท้ ๆ ของตนเอง สายเลือดหนึ่งเดียวของแคว้นเฉิน