แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 760

หน้าประตูจวนตระกูลเฟิ่ง นายท่านเฟิ่งมองดูรถม้าที่กำลังเคลื่อนจากไป ในใจรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

อี๋เหนียงหลินเอ่ยเตือน “นายท่าน รถม้าออกไปไกลแล้ว พวกเรากลับเข้าข้างในกันเถิด อาหารเย็นชืดหมดแล้วเจ้าค่ะ”

นายท่านเฟิ่งสะบัดมือของนางออก แค่นเสียงเย็นชา ก่อนหมุนตัวเดินเข้าจวน

เขาเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของจิ่วเหยียนแท้ ๆ ทว่าฝ่าบาทเชิญแต่ฮูหยินเมิ่ง มิได้เชิญเขา!

หรือว่าในอนาคตจิ่วเหยียนจะสมรสในฐานะบุตรสาวของตระกูลเมิ่ง?

มันน่าโมโหมากนัก!

ณ พระราชวัง

เซียวอวี้ได้สั่งให้คนเตรียมสำรับเย็นไว้แล้ว

เพียงแต่วันนี้มีราชกิจรัดตัว จึงเกือบลืมไปเช่นกัน

ฮูหยินเมิ่งเข้าวังเป็นครั้งแรก ไม่ถ่อมตัวหรือเย่อหยิ่งเกินไป

อาหารเป็นเรื่องรอง จุดประสงค์หลักคือนางต้องการทูลถามฝ่าบาทว่า จัดเตรียมพิธีสมรสกับจิ่วเหยียนถึงไหนแล้ว

เซียวอวี้ก็อยากถามความคิดเห็นของนางกับเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยเช่นกัน

ถึงอย่างไรก็อยากเกี่ยวดองกับตระกูลเฟิ่ง ยังต้อง...

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนขึ้น และเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ฝ่าบาทเพคะ อาจารย์กับอาจารย์หญิงเลี้ยงดูหม่อมฉันจนเติบใหญ่ ในใจของหม่อมฉัน พวกเขาคือพ่อแม่ของตน ดังนั้น หม่อมฉันจะแต่งงานในฐานะคนตระกูลเมิ่งเพคะ”

ฮูหยินเมิ่งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรู้สึกเบ้าตาร้อนผ่าว

เซียวอวี้มิได้สนใจว่านางจะออกเรือนในนามของตระกูลใด ขอเพียงแต่งงานกับเขาก็พอ

เขามองดูนางอย่างลึกซึ้ง พลางกดคางเบา ๆ

“เราตามใจเจ้า”

“จิ่วเหยียน เจ้า...” ฮูหยินเมิ่งยังต้องการเกลี้ยกล่อมให้นางไตร่ตรองอีกครั้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรินสุราเต็มจอก และคำนับให้ฮูหยินเมิ่ง

“อาจารย์หญิง ทุกสิ่งที่ข้ามีในวันนี้ ล้วนเป็นท่านกับอาจารย์มอบให้

“หาใช่แค่วิทยายุทธ ยังมีวิธีการประพฤติตน และศีลธรรมจรรยาอีกด้วย

“บุญคุณเลี้ยงดูยิ่งใหญ่เทียมฟ้า นี่คือประการแรก

“ในสมัยที่ศิษย์พี่เมิ่งยังมีชีวิตอยู่ ก็ปฏิบัติต่อข้าเสมือนน้องสาวแท้ ๆ เขาสิ้นลมตั้งแต่อายุยังน้อย ข้าจึงสานต่อความกตัญญูต่อจากเขา แบ่งปันความสุขในครอบครัว นี่คือประการที่สอง

“อาจารย์หญิง จอกนี้ ลูกสาวขอดื่มคารวะท่านเจ้าค่ะ!”

นางพูดจบ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มสุราหมดจอก

ฮูหยินเมิ่งมีน้ำตาคลอหน่วย พลางมองนางอย่างปลื้มปีติ

ทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัว

บุตรที่นางเลี้ยงมา ไฉนจะต้องยกให้คนอื่นด้วย?

จิ่วเหยียนเป็นบุตรสาวของนาง สมควรจะสมรสในฐานะบุตรสาวของตระกูลเมิ่ง!

……

จันทรามืดครึ้มลมพัดแรง

“มู่หรงหลัน จนกระทั่งเจ้าตายก็ยังไม่รู้เลยว่า ความรักคืออะไร”

พูดจบ เขาแทงมีดหนึ่งลงไปที่มู่หรงหลันด้วยมือของตนเอง

ด้วยทนเห็นนางต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ไม่ไหว เขาจึงช่วยปลดปล่อยนาง

ที่จริง ถึงแม้เขาจะไม่แทงมีดเล่มนี้ลงไป นางก็ใกล้จะตายแล้วเช่นกัน

มีดแทงลึกเข้าไปในอกของนาง นางล้มมาข้างหน้า ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาในสภาพเลือดเนื้อเจิ่งนอง

ก่อนสิ้นลม นางหลั่งน้ำตาเป็นเลือดสองสาย และยิ้มอย่างแผ่วเบา

“อย่าให้เขา...เห็นข้าในสภาพแบบนี้ ยังมี มนุษย์โอสถ...”

สิ้นคำ ศีรษะของนางพลันตกลง

บนอาภรณ์ของรุ่ยอ๋องเต็มไปด้วยเลือด สองมือสั่นเทาเล็กน้อย

เขายังมีสติอยู่

เมื่อครู่นี้มู่หรงหลันกล่าวว่า มนุษย์โอสถ?

หมายถึงมนุษย์โอสถที่พรรคเทียนหลงเลี้ยงไว้หรือ?

ราชสำนักกำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่เช่นกัน ทว่านอกจากกองทัพมนุษย์โอสถที่เคยโจมตีเมืองหลวงก่อนหน้านี้แล้ว ก็ไม่พบเบาะแสอื่นใดเลย

“ท่านอ๋อง...” องครักษ์หลิวหวาเห็นเขาเหม่อลอย จึงกระซิบเรียกสติ

ทันใดนั้นรุ่ยอ๋องพลันได้สติ ผุดลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย

“ข้าจะเข้าวัง!”