แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 764

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่าในวังมีงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิด จึงนัดไว้เป็นเวลายามไฮ่

สุดท้าย ก่อนยามไฮ่หนึ่งชั่วยาม เซียวอวี้ก็มาแล้ว

เขาแต่งตัวสวมอาภรณ์สีแดง “งดงามฉูดฉาดหรูหรา” เฟิ่งจิ่วเหยียนมองข้างหลัง ยังนึกว่าเจียงหลินโผล่มา

แขกรอบข้างต่างมองดูเขา

นางมาถึงหอสุราก่อนเวลาครึ่งชั่วยาม คิดไม่ถึงว่าเขามาเร็วกว่า

“หม่อมฉันจองห้องส่วนตัว อยู่ชั้นสอง”

เซียวอวี้คว้าจับมือของนางไว้ทันที กลับถูกนางสะบัดทิ้งด้วยสัญชาตญาณ

ยังไง เวลานี้นางแต่งกายเป็นบุรุษ

ผู้ชายสองคนเดินจุงมือกัน ดูได้ที่ไหน

มือเซียวอวี้ค้างอยู่กลางอากาศ น้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หรือนางโกรธที่ตนเองไม่ได้อยู่กับนางมาหลายวัน?

เมื่อเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้ว เซียวอวี้รวบโอบกอดคนตรงหน้าทันที

ข้างนอกประตู อู๋ไป๋ปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว

เขาเงยศีรษะขึ้นมา เห็นเฉินจี๋ไม่ขยับเขยื้อน ได้แต่ยืนตัวตรง ก็ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“ข้าว่า เจ้าปิดประตูไม่เป็นหรือ?”

เฉินจี๋ : ?

ภายในห้อง

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักเซียวอวี้ ขมวดคิ้วพูดขึ้นมา

“เนื้อตัวหม่อมฉันสกปรก”

เซียวอวี้เพิ่งค่อยสังเกตเห็น บนอาภรณ์ของนางเปื้อนไปด้วยฝุ่น ราวกับได้มุดผ่านตรอกซอยแคบ บนเส้นผมยังมีใยแมงมุม

เขาหัวเราะ ยกมือช่วยนางปัดใยแมงมุม

“ไปทำอะไรมา? หรือเตรียมของขวัญวันเกิดให้กับเรา?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย “อืม...”

มือเซียวอวี้หยุดชะงัก แววตาเป็นประกายขึ้นมา

“จริงหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่อ้อมค้อม พูดขึ้นมาโดยตรง

“วันนั้นหม่อมฉันไต่สวนหยางเหลียนซั่ว เขาพูดถึงเรื่องเสด็จแม่ของเจ้า”

ได้ยินเช่นนี้ เซียวอวี้ขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย

ตอนที่เกิดเรื่องในวิหารบรรพบุรุษ เขาก็รู้แล้ว อุบัติเหตุทางทะเลในปีนั้น เป็นฝีมือของพรรคเทียนหลง

“หม่อมฉันตามหาเจอโจรสลัดพวกนั้นแล้ว จากการสอบสวนอย่างเข้มงวดเป็นเวลาหลายวัน พวกเขายอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น

“ฝ่าบาท เสด็จแม่ของท่าน ยังคงบริสุทธิ์...”

เซียวอวี้เงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ จับจ้องนางด้วยสายตาไม่กะพริบ

“เจ้า พูดว่าอะไร?”

เมื่อครู่นี้ เขารู้สึกในหูดังหึ่ง ได้ยินอะไรไม่ชัดเจน

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนมีความทรงพลัง นางจ้องเขาอยู่อย่างจริงจัง พูดขึ้นมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ซูเฟยไม่ได้ถูกล่วงละเมิด นางบริสุทธิ์”

ดวงตาเซียวอวี้แดงขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเขากำป้ายหยกไว้แน่น มือข้างหนึ่งจับแขนเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้ เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้

“ที่เจ้าพูดมา เป็นความจริงหรือ?”

ในสายตาอันคับแคบ ล้วนคือนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนผงกศีรษะอย่างแน่วแน่

“ใช่เพคะ หากท่านไม่เชื่อ หม่อมฉันจะพาท่านไปหาโจรสลัดพวกนั้น พวกเขายอมรับแล้ว ไม่ได้เคยแตะต้องซูเฟย”

“ไปตอนนี้เลย! ” เซียวอวี้รอไม่ไหวแล้ว เขาร้อนใจอยากจะรู้ความจริง