แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 850

เฟิ่งจิ่วเหยียนลอยขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะใช้เท้าของตนเองที่ดูวุ่นวายมิเป็นระบบ แท้จริงแล้วนั่นคือเร็วไวของเท้าที่เตะลงมาที่คู่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง

หากว่าวิชาตัวเบาเก่งกาจนั้น ฝีเท้าย่อมมิมีทางย่ำแย่

ยิ่งไปกว่านั้น วิชาตัวเบาของเฟิ่งจิ่วเหยียนยังยอดเยี่ยมมากอีกด้วย

ด้วยความว่องไวของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น จ้าวหรู่หลานมิอาจป้องกันได้แม้แต่น้อย สองมือของนางมิอาจป้องกันการโจมตีเหล่านั้นได้ ทั้งยังต้องคิดถึงการทรงตัวให้มั่น เวลาเดียวกันก็ต้องคิดหาทางถอยให้กับตนเอง

ยามที่กำลังพัวพันกับการต่อสู้นั้น ใบหน้าของจ้าวหรู่หลานถูกเตะเข้าที่ใบหน้าหลายครั้ง ทำให้ใบหน้าของนางฟกช้ำบวมเป่งขึ้นมาในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนลงมาบนพื้น พร้อมสะบัดอาภรณ์ของตนเองไปอีกฝั่งหนึ่ง มืออีกข้างไพล่หลังเอาไว้ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างมาด้านหน้า พลางชี้นิ้วก่อนจะกระตุกยั่วยุให้จ้าวหรู่หลานเข้ามาโจมตีตนเอง

เลือดสองสายไหลออกมาจากจมูกของจ้าวหรู่หลานในทันที

นางยกแขนขึ้นมา ก่อนจะใช้แขนเสื้อของตนเองเช็ดไปยังเลือดกำเดาที่ไหลออกมา แววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตนั้นจ้องเขม็งไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน ลำคอพลันร้อนผ่าวออกมา

“เจ้าเป็นใครกัน?”

องครักษ์ข้างกายของท่านประมุขมีผู้มี่มีวรยุทธ์แก่กล้ามากถึงเพียงนี้เลยหรือ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่ ก่อนจะเริ่มโจมตีครั้งที่สองในทันที

หากจะรับมือกับกำลังภายในที่แข็งแกร่งอย่างเคล็ดวิชาภูษาเหล็กนั้น จำเป็นต้องใช้จังหวะและโอกาส

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำหมัดข้างหนึ่งเอาไว้ ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดเอาไว้ที่หมัดของนาง

พลางพุ่งโจมตีออกไปด้วยข้อมือโดยตรง ฝ่ามือคว่ำลง

ผลัก!

เพลงหมัดพลันกระแทกเข้าที่หน้าอกของจ้าวหรู่หลานในทันที

ถึงแม้หมัดนี้จักดูธรรมดา แต่แท้จริงแล้ว นี่คือแรงที่ส่งผ่านมาจากข้อต่อนิ้ว

เมื่อพลังภายในของร่างกายทั้งหมดถูกรวบรวมเอาไว้ที่กำปั้น รวมทั้งพละกำลังที่ถูกส่งมาจากข้อต่อนิ้วแต่ละส่วนแล้วนั้น จึงรวมเป็นพลังที่ยากจะต้านทานได้

“อึก— ”

จ้าวหรู่หลานที่ถูกหมัดของเฟิ่งจิ่วเหยียนชกจนหลังโก่งนั้น นางถึงกับถุยน้ำลายสีขาวที่ปนคราบเลือดออกมาในทันที

ก่อนจะเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พร้อมทั้งหันกลับมาทรงตัวได้อย่างว่องไว

“เคล็ดวิชาภูษาเหล็ก!”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางพูดจบนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ต่อยเข้าที่ซี่โครงของนางอีกครั้ง

พลังโจมตีของหมัดที่รุนแรงเช่นนี้ สามารถหักกระดูกของคนได้เลยทีเดียว!

จ้าวหรู่หลานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่สีหน้าของนางจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด

“สมควรตาย! สมควรตาย! ซู่เฉียนเสวี่ยให้อะไรกับเจ้ากัน...อ๊าก——”

ยังมิทันที่จ้าวหรู่หลานจะพูดจบ ก็มีหมัดอีกหมัดหนึ่งชกเข้าไปที่เบ้าตาของนาง

จ้าวหรู่หลานรีบเอามือกุมเบ้าตาของตน พลางก้าวถอยหลังไปในทันที

“ซู่เฉียนเสวี่ย! หากเจ้าแน่จริงก็ลงมาประลองกับข้าสิ!! มัวแต่หลบอยู่หลังผู้อื่นเช่นนี้ คิดว่าตนเองมีอันใดกัน! ออกมา! ซู่เฉียนเสวี่ย!!”

ท่านประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลางกวาดตามองด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“จ้าวหรู่หลาน ที่แท้เคล็ดวิชาภูษาเหล็กของเจ้า ก็หาได้ไร้พ่ายไปสะทีเดียว”

จ้าวหรู่หลานกัดฟันกล่าวออกมา “เป็นไปไม่ได้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดเสื้อคลุมของตนเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เคล็ดวิชาภูษาเหล็ก มีดดาบอันใดมิอาจทำร้ายร่างกายได้

“ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ ข้าจักให้โอกาสท่านแล้ว

“หากท่านชนะข้า ข้าจักยอมหลีกทางให้”

พูดจบ นางพลันยื่นมืออกมา “เอาดาบมา!”

หยิ่นลิ่วจึงปรากฏกายขึ้น ก่อนจะโค้งคำนับเพื่อส่งมอบกระบี่ซื่อหยวนให้ในทันที

จ้าวหรู่หลานขมวดคิ้วเป็นปม

ซู่ยวนกำหมัดแน่น พร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเลือดออกจากกระบี่ซื่อหยวน ก่อนจะโยนผ้าเช็ดหน้าไปที่จ้าวหรู่หลานโดยไม่ใส่ใจ พร้อมด้วยดวงตาที่แผ่กลิ่นอายความเย็นชาออกมา

จ้าวหรู่หลานพยายามยกหัวขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยว่า “สมควรตาย...”

หากมิใช่เพราะคนผู้นี้ นางคงสังหารซู่เฉียนเสวี่ยไปนานแล้ว!

บัลลังก์นี้ ควรเป็นของนาง...

ท่านประมุขแคว้นซีหนี่ว์จึงออกคำสั่งในทันที

“จับตัวเอาไว้!”

พร้อมทั้งองครักษ์ที่เข้าจับตัวจ้าวหรู่หลาน ก่อนจะใส่โซ่ตรวนให้นาง

เมื่อจับตัวจ้าวหรู่หลานและแม่ทัพที่ก่อกบฏอีกสองคนได้นั้น กองกำลังกบฏที่ไร้ผู้นำก็ถูกปราบปรามลงอย่างรวดเร็ว

ท่านประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์จึงก้าวเข้าไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน พลางเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวลว่า

“อาการบาดเจ็บเป็นเช่นไรบ้าง?”

เมื่อครู่ยามที่นางปะมือกับจ้าวหรู่หลานนั้น นางโดนเพลงหมัดและฝ่ามือของจ้าวหรู่หลานไปไม่น้อย

เฟิ่งจิ่วเหยียนโค้งกายทำความเคารพ

“มิเป็นอันใดเพคะ”

ท่านประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์ที่เข้าไปช่วยพยุงตัวเฟิ่งจิ่วเหยียนขึ้นด้วยตนเองนั้น พลางมองดูนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

น่าเสียดายที่สตรีนางนี้หาใช่คนของแคว้นซีหนี่ว์ไม่

เมื่อคิดเช่นนี้ แววตาแข็งกร้าวพลันฉายผ่านเข้ามาในดวงตาของท่านประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์ในทันที

ผู้ใดกล่าวว่าสตรีผู้นี้มิสามารถเป็นราษฎรของแคว้นซีหนี่ว์ได้กัน?

หากนางต้องการ มิมีสิ่งใดที่นางทำไม่ได้!