แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 852

พระราชวังแห่งแคว้นซีหนี่ว์

ณ ห้องโถงด้านข้างของตำหนักเทียนเจ๋อ มีองครักษ์เงาหลายคนเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนัก โดยมีหมอหลวงกำลังวินิจฉัยอาการของเฟิ่งจิ่วเหยียน อยู่ด้านในตำหนัก

นางได้รับบาดเจ็บภายในเพียงเล็กน้อย โชคดีที่มิได้บาดเจ็บสาหัส

ครั้นหมอหลวงออกไปแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนอยากจะลุกขึ้นบ้าง กลับถูกประมุขแคว้นซีหนี่ว์กดไหล่ไว้

“อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวนัก ประเดี๋ยวเราจะสั่งให้คนมาทายาสลายเลือดคั่งและช่วยให้เลือดหมุนเวียนแก่เจ้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนผงกศีรษะเบา ๆ

“ขอบพระทัยท่านประมุขแคว้นเพคะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า หากมิได้เจ้าช่วยชี้แนะ เกรงว่าด้วยแผนการของเรา จักทำให้เหล่าทหารผู้บริสุทธิ์จำนวนมากจักต้องพลีชีพ

“เวลานี้จำนวนผู้เสียชีวิตลดน้อยลง และยังสามารถกำจัดจ้าวหรู่หลานกับซู่ยวนตัวปลอมได้อย่างชอบธรรม การยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว ช่างดีนัก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยเตือนนาง

“จ้าวหรู่หลานยืนกรานที่จะผนึกกำลังกับแคว้นตงซานเพื่อทำลายหนานฉี เกรงว่าได้รับผลประโยชน์จากแคว้นตงซานไม่น้อย

“เพื่อมิให้ผิดพลาด ก่อนจะสังหารนาง ก็ควรไต่สวนให้กระจ่างก่อนดีกว่าเพคะ”

ม่านตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันฉายแววสังหารออกมา

“เรื่องนี้ ควรจะตรวจสอบให้ถี่ถ้วนจริง ๆ ”

ลอบปลงพระชนม์และก่อกบฏ ถือเป็นความผิดที่ไม่อาจละเว้นโทษได้อยู่แล้ว หากสมคบร่วมคิดกับต่างแคว้นแล้วไซร้ นั่นคือความผิดร้ายแรงยิ่งกว่า

แคว้นซีหนี่ว์ มิอาจยอมรับผู้ที่ร่วมมือกับศัตรูและทรยศบ้านเมืองได้!

……

คุกเทียนเหลาแห่งแคว้นซีหนี่ว์

จ้าวหรู่หลานถูกตรึงไว้บนแท่นทรมานนักโทษ ลมหายใจรวยริน

นางเปิดเปลือกตาขึ้น พลางมองประมุขแคว้นที่เดินเข้ามาในห้องขัง และเอ่ยเสียงแข็ง

“ท่านประมุขแคว้น ท่านจะไร้เยื่อใยเช่นนี้ไม่ได้! ข้าทำผิดมากมายก็จริง ทว่าในสมัยนั้นได้เข้าสู่สมรภูมิร่วมกับท่าน ได้ช่วยชีวิตท่านไว้ นั่นคงไม่ได้กระทำผิด! ข้ายังช่วยท่านตามหาน้องสาวฝาแฝดอีกด้วย ความดีนี้ยังไม่พอให้ชดเชยความผิดอีกหรือ! ท่านจะสังหารข้าไม่ได้!”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์กระตุกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“น้องสาว? เจ้าหมายถึง ผู้ที่ถูกเจ้าควบคุมหญิงนางโลมที่ปลอมตัวเป็นน้องสาวฝาแฝดของเราน่ะรึ! นางคู่ควรหรือไร?”

จ้าวหรู่หลานพลันขมวดคิ้ว

“ท่าน...ท่านพูดเรื่องอันใด!”

ช่วงเวลาพริบตา นางได้ตระหนักถึงความจริง และเอ่ยอย่างโกรธเคือง

“ซู่เฉียนเสวี่ย ที่แท้ท่านรู้ความจริงนานแล้ว ที่แท้นี่เป็นแผนการของท่านทั้งหมด ตราแผ่นดินหยกอะไรนั่น ซู่ยวนตัวจริงนั่นอีก ล้วนแต่...เป็นแผนหลอกล่อให้ข้าติดกับดัก!”

น่าเสียดาย ที่นางได้รู้ความจริง ก็สายไปเสียแล้ว

แต่จะว่าไปแล้ว เรื่องกลายเป็นเช่นนี้เพราะนางตีตนก่อนไข้ไปเอง

นางรู้ว่าซู่ยวนคนนั้นเป็นตัวปลอม จึงกลัวว่าซู่เฉียนเสวี่ยจะพบซู่ยวนตัวจริง และกลัวว่าทุกสิ่งที่ตนเองได้มาจะอันตรธานไป

ยิ่งปีนขึ้นสูงมากเท่าไร ก็กลัวจะตกลงมาเท่านั้น

“แม้กระทั่งแต่งตั้งให้ข้าเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน ก็เป็นแผนการของท่านด้วย! ซู่เฉียนเสวี่ย ช่างเสียดายที่ข้ามีความภักดีต่อท่าน หากท่านกลับวางแผนคิดร้ายกับข้า!”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์แค่นเสียงเย็นชา

“ความภักดีอย่างนั้นรึ? จ้าวหรู่หลาน เจ้าเอ่ยเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง”

จ้าวหรู่หลานไม่เต็มใจจะยอมแพ้เช่นนี้

นางย้อนถาม

“ท่านรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!”

รู้เรื่องการทรยศของนางเมื่อใด และรู้ว่าซู่ยวนเป็นตัวปลอมตั้งแต่ตอนไหน!

สายตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์เย็นชา และเหยียดหยาม

“ไยเราต้องบอกเจ้าด้วย?

“จ้าวหรู่หลาน เจ้าจงแบกความสงสัยและความไม่พอใจนี้ ไปลงขุมนรกเสีย!”

แน่นอนว่า หากเป็นการทายาแล้วไซร้ ไม่จำเป็นต้องใช้พวกเขาเลย

นางมองไปทางมั่วซินหมัวมัว ที่อยู่ทางอื่น และถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วด้วยสีหน้าเย็นชา

“ประมุขแคว้นทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

มั่วซินหมัวมัวตอบด้วยความเคารพ

“ประมุขแคว้นทรงซาบซึ้งในบุญคุณของท่าน จึงส่งพวกเขามาคอยปรนนิบัติท่าน...”

“หากนี่คือธรรมเนียมการรับรองแขกของแคว้นเจ้า ข้าก็มิอาจรับไว้ได้” เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยขัดจังหวะด้วยสีหน้าเฉยชา

นางผุดลุกขึ้นยืนทันที

“รบกวนหมัวมัวช่วยทูลประมุขแคว้น มิต้องทายาแล้ว ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้”

มั่วซินหมัวมัวมิได้หยุดนางไว้ เพียงแค่เหลือบมองไปทางบุรุษเหล่านั้น

ต่อจากนั้น พวกเขาก็พากันคุกเข่าลง

“ผู้มีพระคุณ ได้โปรดอนุญาตให้พวกเราปรนนิบัติท่านด้วยขอรับ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สะทกสะท้าน

ความงามก็แค่รูปลักษณ์ หาได้มีสิ่งใดมากไปกว่าผิวหนังของมนุษย์ไม่

หากมองด้วยตา ก็เพียงพอที่จะทำให้เจริญหูเจริญตา ทว่านางจะไม่ล้ำเส้นไปแม้แต่ก้าวเดียว

มั่วซินหมัวมัวเอ่ยอย่างเรียบเฉย

“หากผู้มีพระคุณไม่ต้องการให้พวกเขาปรนนิบัติ ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเก็บพวกเขาไว้อีก ทหาร ลากตัวพวกเขาออกไป ตัดศีรษะเสีย!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ฟังเช่นนี้ พลันขมวดคิ้วแน่น

“ช้าก่อน!”

ม่านตาของเหล่าหนุ่มรูปงามพลันวาววับด้วยแสงแห่งความหวัง ขณะมองดูเฟิ่งจิ่วเหยียน

มั่วซินหมัวมัวแย้มยิ้มเบา ๆ

“ผู้มีพระคุณจะยอมรับพวกเขาไว้หรือไม่เจ้าคะ?”