แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 853

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองชายหนุ่มรูปงามที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเหล่านั้น

“ก่อนที่จะสังหารพวกเขาทิ้ง ให้ทิ้งยาไว้เสีย”

หนุ่มรูปงามทั้งหลาย : !

ผู้มีพระคุณอำมหิตเกินไปแล้ว!

พวกเขาต่างก็กำลังจะตาย นางกลับสนใจแต่เรื่องยา!

มั่วซินหมัวมัวขมวดคิ้วเบา ๆ

ดูเหมือนว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นี้จักมิใช่ลุ่มหลงในรูปงาม

……

เหล่าองครักษ์เงาที่คอยอารักขากลางแจ้งฉายแววตาที่เฉียบคม ขณะที่จ้องมองบุรุษรูปงามที่ถูกไล่ออกมาเหล่านั้น แววตามีแต่กลิ่นอายสังหาร

เพียงทำเช่นนี้ หมายจะยั่วยุฮองเฮาของพวกเขาอย่างนั้นหรือ? สมควรตาย!

เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ก็เห็นฉากนี้เช่นกัน ต่างก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“พี่รอง ประมุขแคว้นซีหนี่ว์คิดจะทำอันใดกันแน่?”

หยิ่นเอ้อร์คาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปาก พลางเอ่ยเหน็บแนม

“ยังจะทำอันใดได้อีกเล่า นางคิดจะรั้งตัวฮองเฮาไว้!”

“ว่าอันใดนะ?!” ทันใดนั้นเหล่าองครักษ์เงาต่างก็รู้สึกว่าหายนะกำลังจะบังเกิด

หากประมุขแคว้นซีหนี่ว์ทำสำเร็จแล้วไซร้ ฝ่าบาทของพวกเขาจักทำเช่นไร?

โชคดีที่ฮองเฮาต้านทานสิ่งเย้ายวนใจได้ หาได้ยอมรับบุรุษเหล่านั้นไว้ไม่

หนึ่งชั่วยามให้หลัง

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์เสด็จมาที่ห้องโถงด้านข้าง

ครั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนได้พบนางแล้ว สีหน้ายังเรียบเฉย

“เราได้ยินมาว่า แม่ทัพน้อยไม่พอใจคนที่เราจัดให้หรือ?”

นี่มิใช่เรื่องที่จะตอบได้โดยง่าย

หากประมุขแคว้นซีหนี่ว์กล่าวตามความหมายที่เห็นกันว่า ส่งชายเหล่านั้นมาช่วยทายาให้นาง ย่อมจะมีเจตนาที่ดี

หากกล่าวหาว่าพวกเขาเป็นหมากในกลยุทธ์หนุ่มรูปงาม เพื่อล่อลวงให้นางกระทำผิด ก็เหมือนจะพูดเองเออเอง เปิดช่องให้อีกฝ่ายจับจุดอ่อนไว้เล่นงานได้

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่แปรเปลี่ยน ก่อนจะเอ่ยด้วยเหตุผลที่ชอบธรรม

“น้ำพระทัยของท่านประมุขแคว้นนั้นยิ่งใหญ่ อีกอย่าง บุรุษของแคว้นท่านช่างหล่อเหลา หากมีพวกเขาช่วยทายาให้หม่อมฉันแล้วไซร้ หม่อมฉันจะไม่พอใจได้อย่างไร?

“แต่น่าเสียดาย...ก่อนที่หม่อมฉันจะมาเยือนแคว้นท่าน ได้เคยปฏิญาณต่อพระพุทธองค์ว่า จักกินเจ ทำสมาธิ ครองตนอยู่ในศีล มุ่งมั่นกับการสร้างพันธมิตรระหว่างทั้งสองแคว้น และแบ่งปันความรุ่งโรจน์ด้วยกัน

“เกรงว่าหากใกล้ชิดกับพวกเขาแล้ว จักเสียสมาธิ และทำผิดศีล จักส่งผลต่อชะตากรรมของทั้งสองแว่นแคว้นเพคะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์หลุดยิ้มออกมา

รอยยิ้มนี้ผสานกับความเข้าใจกระจ่างชัดในทุกสิ่ง

“แม่ทัพน้อยเมิ่ง ช่างคิดได้อย่างลึกซึ้งจริง ๆ ”

กล่าวจบ นางพลันเดินไปที่โต๊ะ แล้วสั่งมั่วซินหมัวมัว

“ฝนหมึก เราจักแก้ไขสาสน์ตราตั้ง เพื่อมอบให้ฮ่องเต้ฉี”

“เพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แคว้นซีหนี่ว์แห่งนี้ นางมิควรจะกลับมาเยือนอีก

สตรีแคว้นนี้ แต่ละคนเจ้าแผนการและยากที่จะรับมือ

ไม่นาน ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ได้เขียนสาสน์ตราตั้งเสร็จแล้ว เหลือเพียงประทับตราปิดผนึกเท่านั้น

ในเวลาเดียวกันนั้น

ในเงามืด ใบหน้าของหยิ่นเอ้อร์เปลี่ยนเป็นเย็นชา

“พี่รอง ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเล่า? พวกเราควรจะออกไปข้างนอกหรือไม่?”

หยิ่นเอ้อร์สั่งการคนอื่น ๆ

“รอจังหวะก่อน!”

ให้ตายเถิด เหตุใดหยิ่นซานถึงบุ่มบ่ามขนาดนี้!

ทำเช่นนั้น มีแต่จะทำให้ฮองเฮาลำบากใจมากขึ้นเท่านั้น

“แต่พี่รอง เจ้าเจ็ดออกไปแล้ว…”

ชั่วพริบตานั้น หยิ่นเอ้อร์พลันได้เห็น

ขณะที่พวกหยิ่นซานกำลังอารักขาเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น หยิ่นฉีไปซ่อนอยู่ด้านหลังโต๊ะ เหมือนหนูตัวยักษ์ ที่รีบขโมยพู่กันสองสามด้ามไว้

หยิ่งเอ้อร์ : …

ไอ้เด็กนี่! เห็นแก่พู่กันมากกว่าชีวิต!

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นพวกเขาตึงเครียดขนาดนี้ พลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“ถอยออกไปให้หมด”

สองแคว้นก่อตั้งพันธมิตรเสร็จสิ้นแล้ว แคว้นซีหนี่ว์มิอาจบังคับให้นางอยู่ต่อได้

หยิ่นฉีย้ายไปอยู่ที่มุมห้อง พลางจดบันทึกอย่างรวดเร็ว

——[กลับเห็นว่า ในยามคับขัน ประมุขแคว้นซีหนี่ว์คิดใช้กลอุบายแย่งชิง ฮองเฮาดูเหมือนจะลังเลใจ...]

หยิ่นซานลอบสังเกตท่าทางของหยิ่นฉี ก็รู้ว่าไอ้เด็กคนนั้นหาได้เขียนสิ่งที่ดี ๆ ไม่

หากแต่ยามนี้ พวกเขาก็ไม่มีเวลาไปสนใจหยิ่นฉีได้เลย