แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 860

“ฮองเฮา นี่เจ้าจะทำอันใด” เซียวอวี้รีบประคองเฟิ่งจิ่วเหยียนขึ้นมาทันที

นางกลัวเขาจะลงโทษกองทัพอินทรีเหิน หรืออยากให้เขาลงโทษกันแน่?

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ก็ไม่ควรนอบน้อมเช่นนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ยอมลุกขึ้น นางยังอยู่ในท่าแสดงความเคารพ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ฝ่าบาท ได้โปรดอนุญาตให้กองทัพอินทรีเหินกลับคืนสู่ค่ายเป่ยต้าด้วยเพคะ”

เซียวอวี้ย่นคิ้วเบา ๆ

เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า นางจะทำเพื่อเหตุผลนี้

เซียวอวี้ประคองใต้ศอกของเฟิ่งจิ่วเหยียน เพื่อบอกให้นางอย่าได้มากพิธี

เขากล่าวอย่างโล่งใจ

“จิ่วเหยียน ระหว่างพวกเรา ไม่ต้องทำเช่นนี้เลย

“หากเป็นเรื่องของกองทัพอินทรีเหิน ก็แค่เอ่ยมาตามตรง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบคำสั่งทหารออกมาอีกครั้ง

นี่เป็นสิ่งที่เซียวอวี้มอบให้นางใช้ป้องกันตัว ก่อนจะออกเดินทางไปยังแคว้นซีหนี่ว์

นางเก็บรักษามันไว้อย่างดี

ตอนนี้ได้กลับมาที่หนานฉีแล้ว ก็ควรจะคืนให้เขา

ทว่า เซียวอวี้ไม่ยอมรับไว้

น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก

“สามีภรรยาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ทุกสิ่งของเรา ล้วนเป็นของเจ้า ไยจะต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนเช่นนี้เล่า? คำสั่งนี้เจ้าเก็บไว้เถิด”

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงยืนกรานหนักแน่น

“วังหลังห้ามแทรกแซงเรื่องการเมือง อย่าว่าแต่อำนาจทางการทหารเลยเพคะ

“ดังนั้นส่งคืนให้ท่านจักดีกว่า เพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นล่วงรู้ แล้วจะสร้างปัญหาภายหลังเพคะ”

เซียวอวี้เห็นนางยืนกรานเช่นนี้ จึงยอมรับไว้ก่อน

คนทั้งสองต่างฝ่ายต่างกังวล บรรยากาศพลันแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

เซียวอวี้ไม่เจริญอาหารแล้ว จึงมานั่งข้าง ๆ เฟิ่งจิ่วเหยียน และเอ่ยอย่างจริงจังจริงใจ

“จิ่วเหยียน เรารู้ว่า การให้เจ้าเข้าวังเป็นฮองเฮา เป็นการทำให้เจ้าลำบากไม่น้อย

“หากเจ้ายังเป็นแม่ทัพน้อย ก็สามารถควบอาชาออกสู่สมรภูมิได้ สร้างเกียรติยศยิ่งใหญ่ จนได้ครองบรรดาศักดิ์อ๋องหรือโหว ปกครองที่ดินศักดินา และมีอำนาจทางการทหารในมือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเงยหน้ามองเขา

“ไฉนฝ่าบาทจึงตรัสเช่นนี้เพคะ?”

เซียวอวี้หาได้ตอบนางโดยตรงไม่

เขาจับมือของนางไว้ พลางประสานนิ้วมือทั้งสิบกับนาง

“ฝ่าบาท สิ่งนี้ผิดต่อกฎเพคะ...”

ฮ่องเต้เซียวอวี้แสดงอำนาจเบ็ดเสร็จ “กฎ มีไว้เพื่อทำลาย”

ปราศจากการทำลายย่อมไร้การประกอบสร้าง

หนานฉีในปัจจุบันนี้ ถึงเวลาขจัดขนบเก่าและสร้างขนบใหม่แล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างชอบธรรม

“ฝ่าบาท อำนาจทางการทหารจักทำลายมิได้เพคะ”

เซียวอวี้กอดนางไว้ในอ้อมแขน พลางก้มลงจุมพิตหน้าผากของนาง

“เรารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องใดอยู่ อย่าห่วงเลย พวกขุนนางส่วนหน้าเหล่านั้น มิกล้าคัดค้านเราหรอก ถึงแม้จะมีความวุ่นวาย เราก็ปราบปรามได้

“เราทำผิดต่อผู้อื่นได้ แต่จักไม่ทำผิดต่อเจ้าเด็ดขาด เจ้าเป็นภรรยาของเรา เป็นคนที่สำคัญที่สุดข้างกายของเรา”

สิ่งที่ผู้อื่นมีได้ ฮองเฮาของเขาก็มีได้เช่นกัน

เขาไม่อยากให้นางเสียใจที่ได้เข้ามาเป็นฮองเฮาในวัง

เซียวอวี้เชยคางของนางขึ้น และกดจูบที่มุมปากของนาง

“สัญญากับเราว่า จักสร้างกองทัพอินทรีเหินขึ้นมาใหม่ ในสงครามปิดล้อมที่หนานฉีกำลังเผชิญอยู่ จงแสดงให้ใต้หล้าได้เห็นว่า เราตัดสินใจไม่ผิด และฮองเฮาก็สามารถนำทัพออกรบได้เช่นกัน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองเซียวอวี้อย่างลึกซึ้ง

“ได้เพคะ หม่อมฉันจักไม่ทำให้ฝ่าบาทต้องผิดหวัง”