แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 870

เที่ยงคืน

สถานที่พักแรมของถานไถเหยี่ยน เหล่าทหารปิดล้อมข้างนอกข้างในสามชั้น หนาแน่นจนแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ผ่านไปไม่ได้

ภายในห้องอักษรเทียน

ข้ารับใช้เร่งเร้าถานไถเหยี่ยน

“นายท่าน รีบไปเถอะขอรับ!”

ข้างในห้องไม่มีไฟ ถานไถเหยี่ยนนั่งอยู่ในความมืด แต่งกายเรียบร้อย ราวกับรอวันนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว

เขายืดหลังตรง นิ้วเรียวยาวขาวเย็นเปิดสมุดภาพบนโต๊ะ

แผ่นแล้วแผ่นเล่า เคลื่อนไหวอยู่อย่างเชื่องช้า

“นายท่าน!” ข้ารับใช้ได้ยินเสียงทหารกำลังขึ้นบันไดมา ก็ยิ่งร้อนใจ

น้ำเสียงถานไถเหยี่ยนเยือกเย็น ไม่สะทกสะท้าน

“หนีไม่พ้นหรอก”

เขาได้ยิน คนที่มาคืนนี้ มีจำนวนมากมาย

ถึงแม้ว่าสามารถหนีออกจากสถานที่พักแรมนี้ได้ ข้างนอกก็ยังมียอดฝีมืออีกมากมาย

ปัง!

บานประตูห้องถูกคนพังอย่างป่าเถื่อน

แสงสว่างข้างนอกส่องเข้ามา สาดสายตาถานไถเหยี่ยนอย่างแหลมคม

เขากับเฟิ่งจิ่วเหยียน ถือได้ว่ารู้ใจกัน

ความจริง วันนี้ตอนที่เจอนางในเมืองอาน เขาก็เดารู้แล้วว่านางคิดจะทำอะไร

ทหารผู้นำตะโกนขึ้นมา “จับกุมตัวถานไถเหยี่ยน!”

ถานไถเหยี่ยนไม่มีการต่อต้านแต่อย่างใด

เขาลุกขึ้นมาด้วยตนเอง

“ไม่ทราบว่าข้ากระทำผิดโทษฐานใด?”

เหล่าทหารไม่ได้อธิบายใด ๆ สวมกุญแจมือให้เขาโดยตรง

แล้ว ถานไถเหยี่ยนถูกกุมตัวออกมาจากสถานที่พักแรม

มาถึงด้านนอกสถานที่พักแรม เขามองเห็นรถม้าที่คุ้นเคย

ม่านรถม้าเปิดตรงมุมหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าคนข้างใน

ซึ่งก็คือเฟิ่งจิ่วเหยียน

ทั้งสองคนสบตากัน ล้วนสงบนิ่ง ไม่มีคลื่นใด ๆ

ถานไถเหยี่ยนถูกคุมตัวไปยังคุกหลวงในเมืองหลวงภายในคืน

เฟิ่งจิ่วเหยียนเฝ้าติดตามด้วยตนเอง กลัวเขาวิ่งหนีไปกลางคัน

ภายในคุกหลวง

ถานไถเหยี่ยนสวมชุดนักโทษอีกครั้ง

เขาปล่อยวางในสิ่งที่เป็นอยู่ ไม่มีข้อแก้ตัว และก็ไม่ตะโกนเรียกร้องความไม่ยุติธรรมเหมือนนักโทษคนอื่น

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาถึงคุกหลวง พบกับเขาผ่านประตูคุก

สหายคนสนิท คนรู้ใจ อาจารย์ลูกศิษย์ที่ผ่านมา ยามนี้กลับกลายเป็นเหินห่างเช่นนี้

ถานไถเหยี่ยนมองนางด้วยสายตาสงบเรียบเฉย ไม่มีความตำหนิเกลียดชัง

เขายังเป็นเหมือนสหายคุยกันเล่นแบบนั้น ถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

“เหตุใดไม่วางใจลูกน้องทำงานหรือ ถึงไปจับตัวข้าที่เมืองอานด้วยตนเอง?”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนจับจ้องเขาอย่างเหินห่าง

“ไม่วางใจจริง ๆ

“ให้เจ้าหนีไปได้ ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยเสือเข้าป่า”

ถานไถเหยี่ยนลุกขึ้นมา ยืนเผชิญหน้านาง

เขามองนางอย่างลึกล้ำ ยิ้มหัวเราะอย่างขมขื่น

“ที่แท้ ยังไงเจ้าก็ไม่ยอมเชื่อข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดรอถึงตอนนี้ค่อยมาจับตัวข้า? เพื่อ ‘ใยแมงมุม’ หรือ?”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนไร้ความรู้สึก ราวกับผู้พิพากษาชิงเทียน สำหรับนาง มิตรภาพที่ผ่านมา ไม่อาจส่งผลกระทบกับการตัดสินใจของนาง

“ใช่ ในเมื่อมีประโยชน์ ก็ต้องใช้ให้ถึงที่สุด”

ฟังถึงตรงนี้ ถานไถเหยี่ยนฉีกยิ้ม

“เจ้าช่างให้เกียรติข้า อีกอย่าง ข้ามีเหตุผลอันใดที่จะต้องทำเช่นนี้? นี่ไม่มีประโยชน์อันใดกับข้าเลย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างแน่วแน่

“เจ้ามีเหตุผล

“เจ้าอยากพิสูจน์ให้คนในใต้หล้ารับรู้ ทักษะกลไกของตระกูลถานไถเจ้า โดยเฉพาะ’ใยแมงมุม’นี้ นับเป็นการสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ที่มีอยู่จริง! ดังนั้นข้าพูดว่า ข้าเชื่อว่าเจ้าอยากช่วยแคว้นหนานฉีขับไล่ศัตรูจากใจจริง”

ถานไถเหยี่ยนหดตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติ

“ข้าทุ่มเทอย่างยุ่งยาก เพียงเพื่อต้องการพิสูจน์เรื่องนี้? ฮ่าๆ...”

เสียงหัวเราะของเขาชัดเจน แหบแห้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียน พูดขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“ข้าเคยส่งคนไปภูเขาเทียนเหมิน ท่านปู่ของเจ้าเป็นคนเลี้ยงเจ้าจนเติบโต เพื่อพิสูจน์ความพร้อมใช้งานของ‘ใยแมงมุม’ เป็นปณิธานที่ท่านปู่ของเจ้าทำไม่สำเร็จ หดหู่ใจจนถึงแก่ชีวิต เจ้าสืบทอดปณิธานนี้ วางแผนมานานหลายปี เป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล”

คนอื่นกระทำเช่นนี้ เป็นเรื่องเหลวไหล

ทว่าสำหรับถานไถเหยี่ยน ที่เป็นอัจฉริยะด้านหลักพิชัยสงครามเช่นนี้ สิ่งที่เขาอยากจะทำ แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่คนปกติทั่วไปไม่อาจเข้าใจได้

แววตาถานไถเหยี่ยนวูบลงชั่วขณะ

“เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้าสามารถคิดได้เช่นนี้ ไม่ถือเป็นการแสดงว่า เจ้าต่างหากที่เป็นคนเช่นนี้?”

ไม่ใช่ปลา ไหนเลยจะรู้ความคิดของปลา

พวกเขาเป็นคนประเภทเดียวกัน

ถานไถเหยี่ยนไม่ยอมรับเป้าหมายของตนเอง

ทว่าต่อจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้เพียงไม่กี่ประโยค ก็ทำให้เขาไม่อาจสงบนิ่งใจเย็นได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดต่อ

“ข้าขอบคุณเจ้าแทนตงฟางซื่อ ‘ใยแมงมุม’นั้นตงฟางซื่อเป็นผู้หาเจอ หากแคว้นหนานฉีสามารถชนะการศึก คนในใต้หล้าจะรู้เพียงว่า เป็นคุณงามความดีของตระกูลตงฟาง ‘ใยแมงมุม’ ก็สร้างขึ้นมาโดยคนรุ่นหลังของตระกูลตงฟาง...”

“เฟิ่งจิ่วเหยียน!” ถานไถเหยี่ยนเบิกตาโต ไม่สงบใจเย็นเหมือนที่ผ่านมาเช่นนั้น

นางกล้าทำได้อย่างไร!