แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 871

ถานไถเหยี่ยนโมโห

นี่เป็นเพราะเมื่อครู่เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดว่า จะถือว่า ‘ใยแมงมุม’ เป็นของตระกูลตงฟาง

เขาสูญเสียการควบคุมอารมณ์ไปชั่วครู่ แล้วกลับมามีสติอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่อึดใจ ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับได้รับความอัปยศอดสู

“ท่านไม่เชื่อข้าก็ช่างเถิด ทว่าเหตุใดต้องทำให้ข้าอับอาย ทำให้ตระกูลถานไถอับอายขายหน้าเช่นนี้ด้วย!

“ตอนนั้นเพื่อที่จะสืบเรื่องมนุษย์โอสถ ข้าจึงถูกทรมาน

“จากนั้นก็พเนจรไปอยู่ที่แคว้นตงซาน ถูกคนควบคุม...ข้าใช้ชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์ทรมานทุกวัน ไม่ง่ายเลยกว่าจะกลับมาแคว้นหนานฉีได้ ข้าเพียงอยากทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อชดใช้ความผิด และได้รับความเชื่อใจจากเจ้าอีกครั้ง”

“ข้าแค่อยากย้อนกลับไปในอดีตที่พวกเรายังเป็นสหายที่ดีต่อกัน รู้ใจกัน

“ทว่าดูจากยามนี้แล้ว นี่คงเป็นข้าคิดไปเองผู้เดียว

“ด้วยฐานะคนรุ่นหลังของตระกูลถานไถจะทนได้อย่างไร? ไม่เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าข้าเสียเถิด!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังเขาตัดพ้อด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ตั้งแต่ตอนแรกที่เขาแทงนางดาบหนึ่ง นางก็ยากที่จะเชื่อใจเขาอีกครั้งแล้ว

ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร อธิบายได้สมบูรณ์แบบแค่ไหน นางก็ไม่เชื่อเขาแล้ว

“ถานไถเหยี่ยน เจ้าไม่เคยปฏิบัติอย่างจริงใจต่อผู้อื่น เจ้าใช้ทุกแคว้นเป็นหมาก ต้องการให้ ‘ใยแมงมุม’ กลายเป็นอาวุธทำลายศัตรู เช่นนั้นข้าก็จะให้เจ้าได้เห็นว่า ถึงแม้จะไม่ใช้มันขับไล่ศัตรู แคว้นหนานฉีก็ชนะได้!”

แววตาถานไถเหยี่ยนเย็นเยียบ

เป็นไปไม่ได้

ถึงอย่างไรแคว้นหนานฉีก็เริ่มใช้ ‘ใยแมงมุม’ ขนส่งเสบียงแล้ว

นางตั้งใจพูดแบบนี้เพื่อยั่วให้เขาโกรธ

ถานไถเหยี่ยนสงบอย่างยิ่ง เขาประสานมือคำนับไปทางนาง

“ข้าหวังเพียงว่าแคว้นหนานฉีจะขับไล่ศัตรูออกไปได้สำเร็จ ต่อให้ไม่ได้ใช้ ‘ใยแมงมุม’ ของตระกูลถานก็ไม่เป็นไร”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนออกจากคุกเทียนเหลา ถานไถเหยี่ยนก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ข้าจ้องเขม็งไปด้านหน้า แววตาดำมืดราวกับเหวไร้ก้น

เขาเดาได้แต่แรกแล้วว่าจะถูกขังไว้ในคุกเทียนเหลา

ผู้ที่ถูกเขาดึงดูดให้มาเป็นคู่แข่งอย่างเฟิ่งจิ่วเหยียน ย่อมไม่ใช่คนโง่

การที่ถูกนางมองเห็นจุดประสงค์อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาไม่แปลกใจแม้แต่น้อย

ทว่านางรู้แล้วอย่างไรเล่า

แผนการใหญ่ของเขาสำเร็วแล้ว

ทุกคนล้วนต้องเดินตามเส้นทางหมากที่เขาวางเอาไว้เท่านั้น!

......

ณ ตำหนักจื้อเฉิน

เฟิ่งจิ่วเหยียนแช่ตัวอยู่ในสระน้ำ ศีรษะพิงไปด้านหลัง บนดวงตาปิดไว้ด้วยผ้าสีขาว ผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก

นางรู้ดีว่าความฉลาดของถานไถเหยี่ยนนั้นอยู่ที่ว่า ต่อให้มองจุดประสงค์ของเขาออก ก็ไม่อาจหยุดแผนของเขาได้

ฮองเฮาของเขา คู่ควรกับการที่เขาทำดีต่อนาง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

เพียงแต่บางครั้งนางชอบทำอะไรคนเดียวมากเกินไป

แม้แต่เขาก็ยังถูกปิดบัง

“ต่อไปไม่อนุญาตให้ทำเช่นนี้อีก เจ้าก็รู้ดีว่าเรากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นขนาดไหน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนปิดปากเงียบ

เรื่องที่นางทำไม่ได้ นางไม่อยากรับปาก

นางเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่อง ‘ใยแมงมุม’ อีกครั้ง

“อาวุธสังหารศัตรูอย่าง ‘ใยแมงมุม’ นี้ ภายในมีกลไกซับซ้อนมากมาย ทั้งยังมีความสามารถในการฆ่าคนได้โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง

“ตอนนั้นตระกูลถานไถสร้าง‘ใยแมงมุม’ขึ้นมาเพื่อแคว้นต้าโจว เหตุผลที่มันถูกสำนักมากมายสกัดกั้น ไม่ใช่เพียงเพราะมันสร้างยาก แต่เป็นเพราะทักษะกลไกของตระกูลถานไถโหดร้ายทรงพลังเกินไป

“หากครั้งนี้แคว้นหนานฉีใช้มันเอาชนะทุกแคว้น ก็จะทำให้ทุกแคว้นใต้หล้าพากันทำตามทักษะอันโหดร้ายของตระกูลถานไถ หากดูในระยะยาว ย่อมไม่ดีต่อความสงบสุขของใต้หล้า

“อีกทั้งตามกลศึกดั้งเดิมแล้ว ใช้คนทำสงครามเป็นหลัก กลไกเป็นเพียงตัวช่วย

“ทักษะกลไกที่เหี้ยมโหดเช่นนี้ ต่อให้ชนะก็ยังน่าละอาย”

ยามที่นางพูดเรื่องเหล่านี้ เซียวอวี้ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

เมื่อฟังถึงช่วงท้าย เขาก็ขมวดคิ้ว

“เจ้าไม่อยากใช้ ‘ใยแมงมุม’?”

จุดนี้เขาไม่เห็นด้วยนัก