แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 880

แคว้นหนานฉีออกหนังสือท้ารบ ต้องการสร้างเนินความตาย

กองทัพพันธมิตรสี่แคว้นแห่งต้าเซี่ยต่างรู้สึกบ้าคลั่ง

“แม่ทัพซ่าน แคว้นหนานฉีช่างไม่รู้จักความเป็นความตาย!”

“แม้นจะพูดเช่นนี้ เราก็ยังต้องเตรียมตัวดี ๆ จะให้พวกเขาทำสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด!”

“ใช่แล้วแม่ทัพซ่าน! พวกเราเพิ่งสังหารกวนไหลอิ้งมา ทำให้กำลังใจของกองทัพชายแดนตะวันออกแคว้นหนานฉีมอดดับ จะให้พวกเขามีชีวิตอยู่ไม่ได้!

สีหน้าของซ่านชุนมืดครึ้ม นั่งอยู่บนที่นั่งไม่พูดไม่จา

ขณะนี้ ในหัวของเขาเต็มไปด้วยโคลงตลกขบขันที่คนแคว้นหนานฉีกล่าวเหยียดหยามเขา

แคว้นหนานฉีต้องการสร้างเนินความตาย เขาก็จะส่งทหารเก่งกาจที่ฝีมือดีที่สุดไป คนแคว้นหนานฉีคนไหนเข้ามา ก็จะฆ่าคนนั้นทิ้ง!

ในขณะเดียวกัน ภายในกระโจมกองทัพแคว้นหนานฉี ผู้คนต่างหวาดหวั่น

สวีเฟิงและเหล่าแม่ทัพต่างขมวดคิ้วมุ่น

“แม่ทัพสวี พรุ่งนี้จะให้ฮองเฮาไปสู้ศึกจริงหรือ?”

สวีเฟิงถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“ไม่อย่างนั้นจะทำอะไรได้? ใครสามารถห้ามฮองเฮาได้บ้าง?”

หนึ่งในนั้นมีสีหน้าซีดขาว

“พระนางตั้งครรภ์โอรสรัชทายาทอยู่นะ เหตุใดถึงได้ทำอะไรหุนหันพลันแล่นเช่นนี้! ต่อให้สร้างเนินความตายได้ แต่ถ้าเกิดว่าลูก…”

“เอาล่ะ! พูดอะไรให้มันน่าฟังหน่อย!” จิตใจของสวีเฟิงว้าวุ่น แทบไม่กล้าคิด ว่าการให้สตรีมีครรภ์ไปสู้ศึก จะมีจุดจบเช่นไร

แต่ฮองเฮามีราชโองการลับของฝ่าบาทอยู่ในมือ สามารถควบคุมกองทัพชายแดนตะวันออกได้

แล้วสวีเฟิงจะกล้าต่อต้านได้อย่างไร?

……

ภายในกระโจมหลัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนจดจ้องโต๊ะทราย ด้วยสีหน้าเรียบเฉยสงบนิ่ง

“พระนาง ฮูหยินกวนขอเข้าเฝ้าเพคะ”

“ให้เข้ามา” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดโดยไม่ละสายตา แล้วนำธงเล็กไปวางไว้ในด่านเฉาอวี้

ฮูหยินกวนถือกล่องอาหารเข้ามา ข้างในนั้นมีซุปไก่ และกับข้าวที่นางทำเอง

สายตาที่นางมองมายังเฟิ่งจิ่วเหยียน เต็มไปด้วยความเกรงขาม ทั้งยังมีความคาดหวัง

“ฮองเฮา เรื่องเมื่อกลางวัน หม่อมฉันเลอะเลือนเอง จนเกือบสร้างหายนะครั้งใหญ่

“พรุ่งนี้ท่านก็ต้องลงสนามฆ่าศัตรู ต้องกินต้องดื่มให้มาก ๆ เพื่อบำรุงร่างกายนะเพคะ”

ฮูหยินกวนพูดพลางมองประเมินท้องของเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ครั้นต้องสูญเสียเด็กในท้องของฮองเฮาไป หลังจากนี้ค่อยมีอีกก็ยังได้ หรือถ้าไม่ได้จริง ๆ ฝ่าบาทยังมีสนมคนอื่น ใครไม่อยากตั้งท้ององค์ชายบ้าง? ทำไมต้องห้ามนาง ไม่ให้นางช่วยท่านพ่อของข้า!”

ลูกคนเล็กรีบพูดผสมโรง

“นั่นสิ ๆ! ใครเขาห้ามมีลูกเมื่อไรกัน? ข้าไม่สน ข้ามีท่านพ่อแค่คนเดียว ทนให้ศัตรูเหยียดหยามศพของเขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จริงสิ ท่านแม่ ท่านได้พูดเรื่องที่พวกข้าจะเข้ามาอยู่ในค่ายทหารกับฮองเฮาหรือไม่?”

ฮูหยินกวนตบศีรษะ อย่างรู้สึกเสียดาย

“เฮ้อ!​ ความจำข้านี่นะ ลืมเรื่องนี้เสียได้!”

ลูกชายทั้งสองของนางเองก็อยากเป็นทหารเหมือนกัน แต่ตำแหน่งทหารทั่วไป พวกเขาไม่ชายตามองอยู่แล้ว อยากเข้าไปเป็นทหารม้าที่น่าเกรงขามอย่างเดียว

จำนวนทหารม้ามีอยู่จำกัด พวกเขาเข้ารับตำแหน่งไม่ได้ จึงอยากขอความเมตตาจากฮองเฮา เห็นแก่ที่พวกเขาสูญเสียบุพพการีในสนามรบ ซึ่งไม่น่าจะยาก

เพียงแต่ว่า เมื่อครู่นางลืมพูด คราวนี้ถ้าจะเข้าไปในค่ายทหารอีกก็คงยาก

เพราะเมื่อครู่ฮองเฮาเพิ่งย้ำเตือนนางอย่างเคร่งครัด ว่าห้ามเข้าไปในค่ายทหารตามอำเภอใจ มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษตามกฎของค่าย

ไว้วันหลังรอมีโอกาสค่อยพูดแล้วกัน

ด้วยเหตุนี้ ลูกชายทั้งสองของนางจึงไม่ค่อยพอใจ

“ท่านแม่นี่ก็จริง ๆ เลย!”

หลังจากที่สามแม่ลูกกลับไป ก็ไม่ได้สังเกตเห็น จางฉวนที่หลบอยู่ในมุมมืด

เขาเก็บทุกคำพูดของพวกเขาไว้ในหู ละสายตากลับมา แล้วหันหลังวิ่งกลับไปที่กระโจมหลัก