แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 882

ซ่านชุนเอนตัวครึ่งบนมาด้านหน้า ยืดคอมองไปทางทหารหนานฉีที่รับคำท้ารบผู้นั้น

รูปร่างของคนผู้นี้หาใช่สูงใหญ่กำยำ ลักษณะเป็นคนวัยหนุ่ม ดูเหมือนมิใช่สวีเฟิงรองแม่ทัพของหนานฉี

เด็กหนุ่มที่เส้นขนขึ้นยังไม่ครบ ยังกล้าจะสู้รบต่อเพื่อสร้างเนินความตาย?

ฮ่า!

น่าขำ!

ซ่านชุนหรี่ตาและนั่งกลับลงไป นัยน์ตาเต็มไปด้วยการดูหมิ่น ซ้ำยังมีความหยิ่งทะนงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ

เขาเคยส่งสายลับไปสืบดูแต่แรกแล้ว ชายแดนตะวันออกหนานฉี นอกจากกวนไหลอิ้ง ก็จะมีสวีเฟิงที่ฝีมือโดดเด่น

ในเมื่อคนที่ออกรบมิใช่สวีเฟิง เช่นนั้น หนานฉีก็มิอาจสร้างเนินความตายให้สำเร็จได้

ซ่านชุนมองลงไปที่คนด้านล่าง---นักรบหนึ่งร้อยนายที่เขาคัดเลือกมาเป็นอย่างดีเมื่อวานนี้

“ผู้ที่สังหารชาวหนานฉีได้ จะได้เงินรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง”

เหล่านักรบถือทวนยาว สายตามองไปข้างหน้า แววตาเป็นประกาย พร้อมกับพลังอันฮึกเหิม

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!

ดวงตาทั้งคู่ภายใต้หน้ากากของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่งอย่างที่สุด

นางอยู่เพียงคนเดียว ทว่าบนหอประตูเมืองด้านหลัง มีทหารรักษาเมืองนับหมื่นนับพันยืนสังเกตดูการสู้รบอยู่

พวกเขากำหมัดและโห่ร้องให้กำลังใจ มีบางคนก็ตีกลองรบ

รองแม่ทัพสวีเฟิงขมวดคิ้ว ได้แต่อ้อนวอนสวรรค์ ขอให้ปกป้องฮองเฮาแม่ลูกให้ปลอดภัย

ในมือเฟิ่งจิ่วเหยียนถือทวนยาวพู่แดง พร้อมก้าวไปข้างหน้าอยู่หลายก้าว

ในเวลานี้ ลมเริ่มพัดมา

ลมทางทิศตะวันออกไม่หนาวเย็นเท่ากับทางทิศเหนือ ทว่ากลับหอบเอาฝุ่นทรายมาด้วย ทำให้สายตาของผู้คนเลือนราง มีความแปรปรวนจาก “พายุทรายที่รุนแรง และเม็ดทรายที่บ้าคลั่งจนทำให้สายตาผู้คนพร่ามัว”

ลมพัดพาเอาฝุ่นทรายมาด้วย พัดผ่านชุดเกราะของแม่ทัพ พัดจนปลายผมของเฟิ่งจิ่วเหยียนยกสูงขึ้น

นางเดินหน้าต่อไป ไม่มีถอย

ท่ามกลางพายุทราย พลันได้ยินเสียงม้าศึก

นั่นคือผู้ท้าประลองคนแรกของกองทัพศัตรู!

ลมที่พัดโหมกระหน่ำ ราวกับจงใจมิให้ผู้คนเห็น---ภายในพายุทรายนั้น ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างไร

ซ่านชุนมิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

เวลาสั้น ๆ เพียงชั่วพริบตา ลมลูกนั้นก็พัดผ่านไป

ทุกคนจ้องมองดู กลับเห็นว่า

หลังจากพายุทรายผ่านไป ทหารหนานฉีผู้นั้นยืนตรงพร้อมกับถือทวนยาวในมือ ข้างกายมีม้าตัวหนึ่งยืนอยู่ ห่างจากม้าศึกไปไม่ไกล มีศพของนักรบต้าเซี่ยผู้นั้นนอนอยู่...

ไม่มีผู้ใดเห็นชัดเจนว่า นักรบต้าเซี่ยผู้นั้นตายได้อย่างไร!

อีกทั้งในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ถูกสังหารจนตกจากหลังม้า

ซ่านชุนจ้องมองตาเขม็ง พึมพำกับตนเองเบา ๆ

“เป็นไปไม่ได้”

นักรบที่เขาเลือกมา แต่ละคนล้วนเป็นทหารยอดฝีมือ ต่อให้พ่ายแพ้คู่ต่อสู้ ก็ไม่มีทางถูกสังหารอย่างรวดเร็วเช่นนี้!

ชาวหนานฉีผู้นี้คงจะดวงดีเป็นแน่!

ใช่แล้ว!

เป็นลมพายุ

พายุทรายเมื่อครู่ช่วยชาวหนานฉีไว้!

“สู้ต่อ!” ซ่านชุนสั่งการด้วยน้ำเสียงดุดัน

ทันใดนั้น นักรบอีกผู้หนึ่งก็เร่งม้าเข้ามา

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน

ทว่าขณะที่คู่ต่อสู้พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว นางพลันก้าวหลบไปด้านข้าง แกว่งทวน และทำร้ายตรงกีบม้า

สองเท้าหน้าของม้าล้มพับลง ร่างกายเสียการทรงตัวอย่างฉับพลัน

คนที่อยู่บนหลังม้าเอนล้มไปด้านหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ต้องการจะเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว

ที่จริงตายไปแล้วห้าสิบนาย หากแพ้ต่อไปอีก ขวัญกำลังใจของพวกเขาทางนี้จักต้องสั่นคลอนเป็นแน่

ห้าสิบนาย ไม่มีทางจะสร้างเนินความตายได้

ซ่านชุนต้องการให้กองทัพฉีเลิกล้มความคิดเพ้อฝันให้หมดสิ้น

เขาหันไปตะโกนอีกทางหนึ่ง

“เจ้าจมูกยาว ออกไปสู้!”

“ขอรับ!”

จากน้ำเสียงที่แข็งกร้าวเสียงหนึ่ง คนที่ถูกเรียกว่าเจ้าจมูกยาวก็เดินออกมาจากกลุ่มฝูงชน

คนผู้นั้นเป็นทหารรูปร่างสูงใหญ่ ในมือถือขวานคู่ ท่อนแขนกำยำ แววตาฉายแววความซื่อ กระทั่งดูโง่เขลา

จากลักษณะท่าทางของเขาที่ใช้ขวานคู่ ก็มองออกว่า พละกำลังในการต่อสู้ของเขาจะดูหมิ่นมิได้เลย

จุดที่เขาเดินผ่าน เหล่าทหารจะพากันหลีกทางให้เขา

“คู่ต่อสู้ของข้า อยู่ที่ใด!” ชายจมูกยาวทำจมูกฮึดฮัด แผ่ซ่านความป่าเถื่อนราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้าย

บนหอประตูเมืองด่านเฉาอวี๋

รองแม่ทัพสวีเฟิงตะโกนบอกเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ระวังด้วย! แม่ทัพกวนก็ตายด้วยน้ำมือของคนผู้นี้!”

ซ่านชุนเย้ยหยันอย่างสบายอารมณ์

“ยังจะคิดสร้างเนินความตาย? ช่างคุยโวโอ้ออวด! วันนี้ จะทำให้เจ้ากลายเป็นวิญญาณภายใต้คมขวานของเจ้าจมูกยาว!”

มิใช่เมิ่งสิงโจว ทว่ากลับบ้าระห่ำ ซ้ำรนหาที่ตายเหมือนกับเมิ่งสิงโจวไม่มีผิด!

บนพื้นที่โล่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองชายจมูกยาวที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ นัยน์ตาดูเยือกเย็น พร้อมย้อนถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“มิเคยได้ยิน ทวนชนะขวานรึ?”