แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 889

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงสัยว่าการตายของกวนไหลอิ้งมีพิรุธบางอย่าง จึงจงใจเอ่ยถึงความสงสัยต่อหน้าทุกคน ก็เพื่อจะล่องูออกจากรู

คืนที่ผ่านมา หยิ่นซานกับพรรคพวกเฝ้าอยู่ภายนอกกระโจมที่ตั้งศพตลอดทั้งคืน ผู้ใดเข้าไปบ้าง พวกเขาก็เห็นอย่างชัดเจน

ภายนอกกระโจมมีทหารเฝ้าอยู่ ลูกกำพร้ากับแม่ม่ายตระกูลกวนสามคนก็ได้เข้าไป หลังจากที่พวกเขากลับไปไม่นาน สวีเฟิงก็เข้าไป

ต่อมาหลังจากนั้น บุตรชายคนโตกับบุตรชายคนเล็กของตระกูลกวนก็แยกกันเข้าไป

ในช่วงเวลานั้น ยังมีหมอทหารผู้นั้นด้วย

จางฉวนสรุปด้วยประโยคเดียว “หรือจะพูดว่า คนทั้งห้าคนที่เอ่ยมานั้นมีโอกาสที่จะแตะต้องศพ และทำอะไรกับศพ!”

ฮูหยินกวนได้ยินเช่นนั้น ราวกับถูกลบหลู่ จึงรีบปฏิเสธทันทีด้วยความไม่พอใจ

“มิใช่ข้า! ข้าหรือจะลอบฆ่าสามี? การทำร้ายสามีของข้า จะได้ประโยชน์อันใดต่อข้า?”

นางกลับหันไปโยนความผิดให้สวีเฟิง และยืนกรานหนักแน่น “สวีเฟิงเป็นผู้ที่น่าสงสัยที่สุด! เขามิเต็มใจจะอยู่ภายใต้สามีข้า เขาต้องการจะอยู่เหนือกว่า! ฮองเฮา ท่านโปรดสืบสวนให้กระจ่าง!”

สวีเฟิงมิรู้ว่าตนล่วงเกินฮูหยินกวนอย่างไร สิ่งดีมิเคยนึกถึง สิ่งร้ายจะนึกถึงเขาทันที

คนบริสุทธิ์ย่อมพิสูจน์ได้ว่าตนเองไม่มีความผิด เขาแสดงความเคารพต่อเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างนอบน้อม

“ฮองเฮา กระหม่อมยินดีให้ความร่วมมือในการสอบสวนพ่ะย่ะค่ะ!”

ตราบใดที่เขามิได้ทำ ฮองเฮาจักต้องคืนความบริสุทธิ์ของเขากลับมาได้อย่างแน่นอน!

บุตรชายทั้งสองของตระกูลกวนกำหมัดไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปทางสวีเฟิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“จับเขาไว้!”

ทันทีที่นางออกคำสั่ง เหล่าทหารก็ควบคุมตัวสวีเฟิงไว้ทันที

ฮูหยินกวนรู้สึกพออกพอใจ “สวีเฟิง! ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต เจ้าไม่มีทางมีชีวิตที่ดีแน่!”

คำพูดเพิ่งจะเอ่ยจบ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็เอ่ยต่อ

“ยังมีคนเหล่านี้ด้วย จับไปพร้อมกันเลย!”

ทุกคนที่เข้าไปใกล้ศพเป็นการส่วนตัวเมื่อคืนนี้ จักต้องถูกควบคุมตัวเพื่อสอบสวน

ขณะที่ฮูหยินกวนถูกทหารล่ามโซ่ ก็ยังมิรู้สาเหตุ

นางอธิบายด้วยความตื่นตระหนก: “ฮองเฮา หม่อมฉันถูกปรักปรำ หม่อมฉันมิได้เป็นคนวางยาพิษ มิใช่หม่อมฉัน!”

เรื่องการต่อสู้ฮองเฮาถือว่าเก่งกาจ แต่เรื่องการตัดสินคดีดูเหมือนมิใช่ผู้ชำนาญเลย!

ผู้ใดที่พอมีสติปัญญาก็ย่อมรู้ว่า นางไม่มีเหตุผลที่จะลอบฆ่าสามี!

หรือเป็นเพราะว่า ยามศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า ฮองเฮาจึงต้องการปกป้องสวีเฟิง และทรมานนางเพื่อให้รับสารภาพ?

ขณะที่ฮูหยินกวนกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น บุตรชายคนเล็กที่อยู่ด้านข้างก็คุกเข่าลงทันที

หยิ่นซานเข้ามาภายในกระโจมหลัก และทำความเคารพเฟิ่งจิ่วเหยียนที่กำลังยืนมือไพล่หลังอยู่หน้าโต๊ะทราย

“ฮองเฮา บุตรชายทั้งสองของตระกูลกวนสารภาพแล้วว่า พวกเขาเป็นคนวางยาพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นและเฉยชา

“สองคนวางยาทั้งคู่รึ”

“พ่ะย่ะค่ะ พวกเขาบอกว่า พวกเขามิอยากเห็นแม่ทัพกวนถูกส่งไปตาย จึงคิดจะใช้ยาบางอย่าง เพื่อทำให้เขาเป็นไข้ลมหนาวธรรมดา ไม่คาดคิดว่า...”

หยิ่นซานหยุดชะงัก รู้สึกโศกเศร้าด้วยความเห็นใจ

“ยาที่ทั้งสองคนใช้มารวมเข้าด้วยกัน มิได้ทำให้แม่ทัพกวนมีอาการปวดหัวจากไข้ลมหนาว กลับกลายเป็นพิษร้ายแรง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามออกมาในทันที

“ผู้ใดให้ยามา?”

แม้ว่าบุตรชายทั้งสองของตระกูลกวนจะมีความผิด ทว่าก็ยังต้องสืบหาถึงแหล่งที่มา

“เป็นหมอทหาร ทั้งสองคนระบุว่าเป็นหมอทหารพ่ะย่ะค่ะ”

ในดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนฉายแววเจตนาสังหาร

“ไปลากตัวเขามา!”