แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 890

ผ่านไปไม่นาน หมอทหารผู้นั้นก็ถูกลากตัวมาตรงหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน

บนตัวเขาได้รับบาดเจ็บ ขดตัวคุกเข่าอยู่บนพื้น มิกล้าเงยหน้า

“ขอฮองเฮาทรงสืบหาความจริงให้กระจ่าง ข้าน้อยถูกปรักปรำ ถูกปรักปรำ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนชักดาบชี้ไปที่คอของเขา บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น บนใบหน้ามีเหงื่อเย็นผุดออกมาไม่หยุด

“ฮองเฮา...”

เขาดูเหมือนบริสุทธิ์ไร้ความผิด ในดวงตาเห็นประกายของหยดน้ำตา

ใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่แสดงความรู้สึกเกินพอดี มองดูเคร่งขรึม

“ภายในค่ายตงต้า มีสายลับมากน้อยเท่าใด”

หมอทหารส่ายหัว

“ข้าน้อยมิทราบ ข้าน้อยกลัว...อ๊าก!”

ก่อนที่เขาจะเอ่ยจบ หูข้างหนึ่งก็ถูกตัดขาด

เลือดจากใบหูหยดลงมาบนพื้น เจ็บปวดจนทำให้เขาสั่นกระตุกไปทั้งตัว

“ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยมิทราบจริง ๆ! สายลับอะไรนั่น พิษอะไรนั่น ไม่เกี่ยวข้องกับข้าน้อยเลย...”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นเยียบ

“ยังฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือ? ถ้าเช่นนั้น หูอีกข้างหนึ่งก็อย่าเก็บเอาไว้เลย”

นางกำลังจะแกว่งกระบี่ หมอทหารผู้นั้นก็หลบโดยมิรู้ตัว ราวกับสุนัขตกน้ำที่สิ้นท่า และโขกหัวขอความเมตตา

“ไม่ อย่า! ฮองเฮา ข้าน้อยบริสุทธิ์ ข้าน้อยขาดสติไปชั่วขณะ พวกเขาให้เงินข้าน้อยจำนวนมาก ซ้ำยังรับปากว่าจะพาครอบครัวข้าน้อยหลบภัยไปยังแคว้นอื่น...ฮองเฮา โปรดเมตตาข้าน้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ทว่าถึงแม้จะให้โอกาสเขาเริ่มใหม่อีกครั้ง เขาก็อาจจะเลือกทำเช่นนั้นอีก

เพราะอย่างไรเสีย หนานฉีในตอนนี้ก็ถูกรายล้อมไปด้วยศัตรู ในไม่ช้าก็จักต้องล่มสลาย!

เขาแค่ต้องการรักษาชีวิตตนเอง!

ในฐานะราษฎรของหนานฉี เขามีความผิด ทว่าในฐานะสามีและบิดา เขาไม่มีความผิดเลย!

หยิ่นซานทนไม่ไหวจึงเอ่ยว่า

“เจ้าฆ่าแม่ทัพกวน ยังจะมีหน้ามาขอความเมตตา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามด้วยน้ำเสียงขรึม

“เป็นผู้ใดที่ติดสินบนเจ้า?”

“ข้าน้อยมิทราบว่าเป็นผู้ใด เขาปิดบังใบหน้าไว้ตลอด ข้าน้อยมิทราบว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร”

คนทรยศบ้านเมือง สมควรได้รับเช่นนี้!

......

นอกจากเฟิ่งจิ่วเหยียนกับองครักษ์ลับ ในค่ายไม่มีผู้ใดรู้ว่าหมอทหารตายแล้ว

บุตรชายทั้งสองของตระกูลกวนก็จัดการตามกฎหมาย ถูกส่งไปที่คุกเมืองกาน พร้อมประกาศต่อภายนอกว่าหวาดกลัวความผิดจนคิดปลิดชีพ

เป็นเพราะความโง่เขลาของพวกเขา ทำให้บิดาที่กรำศึกมาทั้งชีวิตต้องอับอาย

สมควรจักต้องสำนึกผิดและชดใช้ความผิดในคุก

ทว่าหากพิจารณาจากการที่พวกเขาเป็นบุตรกำพร้าของแม่ทัพกวน กฎหมายก็ให้ความเมตตากับพวกเขาอยู่บ้าง สิบปีข้างหน้า พวกเขายังมีโอกาสที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

ทว่า การลงโทษเช่นนี้สำหรับฮูหยินกวน ยังถือว่าหนักหนาแล้ว

นางมิอาจทนรับกับการกระทบกระเทือนจิตใจเช่นนี้ได้---สามีของนางเสียชีวิตแล้ว บุตรชายทั้งสองกลายเป็นฆาตกรวางยาพิษ ภายภาคหน้านางจักต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง!

เหตุใดสวรรค์ถึงไม่ยุติธรรมเช่นนี้!

นางจึงรีบไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน ทั้งเอะอะโวยวายและตีโพยตีพาย กระทั่งต้องการจะแขวนคอตนเอง จุดประสงค์ที่ทำเช่นนี้มีเพียงสิ่งเดียวคือ ให้เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยบุตรชายทั้งสองคนของนาง

“ฮองเฮา บุตรชายหม่อมฉันถูกคนหลอกใช้ ท่านมิควรลงโทษพวกเขาเช่นนี้! ครั้งนี้ท่านบีบให้พวกเราลูกกำพร้าแม่ม่ายต้องจนตรอก สามีหม่อมฉันก็ไม่มีทางจะนอนตายตาหลับอยู่ในปรโลก! บุตรชายที่น่าสงสารทั้งสองคนของหม่อมฉัน พวกเขาก็แค่มีความกตัญญูมากเกินไป มิต้องการให้บิดาของพวกเขาเกิดเรื่อง...”