แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 893

หร่วนฝูอวี้มิคิดเลยว่ารุ่ยอ๋องจักขี้สงสัยเช่นนี้

นางจึงได้แต่แย้มยิ้มออกมา พลางเอ่ยอธิบายออกมาว่า “ข้าก็แค่กลัวว่าเจ้าจักทำให้ลูกตกใจ~”

บ้าเอ๊ย

เหตุใดเขาถึงหลงใหลในตัวเด็กขึ้นมา

รุ่ยอ๋องนึกว้าวุ่นใจยิ่งนัก ก่อนจะจ้องมองหร่วนฝูอวี้อย่างละเอียด

“เจ้ามิได้มีอะไรปิดบังข้าอยู่จริง ๆ ใช่หรือไม่?”

หร่วนฝูอวี้พลางหัวเราะออกมา

“ไม่มี”

เขามีรสนิยมชายรักชาย มิใช่ต้องไปตามหาบุรุษมาบันเทิงรื่นเริงจิตใจหรืออย่างไร? เหตุใดทั้งวันเอาแต่มาจ้องดูท้องของนางอยู่ได้เล่า?

ทำเอานางหาโอกาสกำจัด “ลูกน้อย”ของตนเองมิได้เลย!

รุ่ยอ๋องเก็บงำความสงสัยของตนเองเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยกำชับนางว่า “เด็กคนนี้จักต้องปลอดภัย”

หร่วนฝูอวี้: ?

ในที่สุด นางก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกแปลก ๆ นี้คืออะไรกันแน่!

ระหว่างที่เดินทางมา รุ่ยอ๋องมักจักกล่าวว่าเด็กคนนี้จักต้องเป็นเช่นไร อย่างเช่น ลูกต้องกินข้าวแล้ว ลูกต้องพักผ่อนแล้ว

ที่แท้เขาต้องการให้นางเป็นเพียงสตรีที่อุ้มท้องลูกเท่านั้น!

บุรุษผู้นี้น่าตายยิ่งนัก!

……

สองวันต่อมา หร่วนฝูอวี้จึงพารุ่ยอ๋องเข้าไปยังชายแดนหนานเจียงในทันที

รุ่ยอ๋องทำตามคำแนะนำของนางอย่างเคร่งครัด ระหว่างเขาเอาแต่ตามติดนางมิห่างหาย

ในขณะเดียวกัน หนานเจียงในยามนี้ก็กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกด้วย

เผ่าสุยเหอและกองกำลังพันธมิตรได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งแล้ว ในครานี้พวกเขาเตรียมตัวที่จะโจมตีหนานฉี ดังนั้น พวกเขาจึงจำเป็นต้องฝ่าแนวป้องกันหนานเจียงไปให้ได้ นั่นจึงทำให้หนานเจียงในยามนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย

รุ่ยอ๋องเสด็จมาเพื่อหารือเรื่องการร่วมพลังเพื่อต่อสู้กับศัตรู และหนานเจียงอ๋องก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะทำเช่นนั้น

ภายในวังหลวง

หนานเจียงอ๋องให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นในทันที

สองสามีภรรยารุ่ยอ๋องนั่งเคียงข้างกัน

หร่วนฝูอวี้ที่มิได้กินอาหารหนานเจียงมานานนั้น นางจึงโหยหามันเป็นอย่างมาก

หร่วนฝูอวี้ที่อยากจะร่ำสุรานั้นกลับถูกรุ่ยอ๋องห้ามเอาไว้

เขาพลางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า: “ลูกมิอาจดื่มสุราได้”

รุ่ยอ๋องเห็นความลังเลและความไม่ไว้วางใจพลันปรากฏบนสีหน้าของหนานเจียงอ๋องขึ้นมาได้อย่างชัดเจน

รุ่ยอ๋องจึงกล่าวขึ้นมาเพิ่มเติมว่า

“นั่นเป็นเพียงข้อเสนอแนะของข้าเท่านั้น จักดำเนินการหรือจัดการเช่นไรนั้น ยังต้องขึ้นอยู่กับว่าหนานเจียงจักจัดวางกำลังพลเช่นไร ทั้งยังจำเป็นต้องใช้กองกำลังของหนานฉีหรือไม่”

หนานเจียงอ๋องมองไปยังหร่วนฝูอวี้ที่อยู่ข้างรุ่ยอ๋อง

หนานเจียงอ๋องพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจว่า “เสี่ยวอวี้ ไม่กี่วันมานี้อาจารย์ของเจ้าบ่นถึงเจ้าไม่น้อยเลย ทั้งยังกล่าว่าเจ้าตบแต่งออกไปนั้น หาได้รับอนุญาตจากนางไม่ นางโมโหยิ่งนัก”

หร่วนฝูอวี้จึงตอบไปอย่างเฉลียวฉลาดว่า

“ทั้งหนานเจียงและหนานฉีได้ลงนามสนธิสัญญากันแล้ว ว่าทั้งสองแคว้นจักเป็นมิตรไมตรีต่อกัน มีงานมงคลสมรสระหว่างสองแคว้นนั้นก็ถือเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีเช่นกัน ข้าคิดว่าท่านอาจารย์จักต้องเข้าใจในเรื่องนี้เจ้าค่ะ”

หนานเจียงอ๋องที่เป็นผู้อาวุโสนั้น พลางเอ่ยหยอกล้อบุตรหลานของตนเองขึ้นมา “รุ่ยอ๋องดีกับเจ้าหรือไม่? กลับมาหนานเจียงในยามนี้ หากเขากล้ารังแกเจ้าขึ้นมาละก็ มีครอบครัวของเจ้าอีกนับพันนับหมื่นคนพร้อมที่จะยืนหยัดเพื่อเจ้านะ”

หร่วนฝูอวี้พลางตอบกลับไปในทันที

“แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ ข้าอุ้มท้องให้เขาอยู่เช่นนี้ เขาหาได้กล้าทำสิ่งใดไม่ดีกับข้าไม่”

ยามที่พูดนั้น หร่วนฝูอวี้พลางเผยท่าทีผู้ที่ได้รับความประคบประหงมเอาใจใส่เป็นอย่างดีออกมา

เมื่อเห็นเช่นนั้น หนานเจียงอ๋องพลางรับรู้ได้ในทันที

จากนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “นอกเหนือจากกำลังทหารสามหมื่นนายแล้ว รุ่ยอ๋องเต็มใจที่จะมาอยู่ดูแลหนานเจียงของเราหรือไม่?”