แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 903

เพิ่งจะสูญเสียชายแดนตะวันออก ตอนนี้มาสูญเสียชายแดนเหนือไปอีก ช่างเป็นคลื่นลูกแรกไม่ทันหายคลื่นลูกหลังก็ตามมาซัดจริง ๆ

เหล่าขุนนางต่างตื่นตระหนก และรู้สึกเหมือนกันว่า มันจบสิ้นแล้วจริง ๆ ...

บนบัลลังก์มังกร เซียวอวี้ยังสงบมิแปรเปลี่ยน

เขาเป็นฮ่องเต้ เป็นเสาหลักของหนานฉีทั้งหมด จึงมิอาจล้มลงได้

เมื่อออกจากราชสำนัก

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊รวมตัวกันเป็นกลุ่ม ๆ และถอนหายใจไม่หยุด

“ชายแดนเหนือจะปราชัยได้อย่างไร? กองทัพเยี่ยนโจมตีถึงที่ไหนแล้ว? นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง ไฉนยังสร้างเรื่องไม่หยุดหย่อนทุกวัน? ก่อนหน้านี้ยังพูดว่า สามารถปกป้องชายแดนทั้งสี่ทิศได้ และศัตรูเข้ามาไม่ได้แน่!”

“ฮองเฮานำทัพดุจเทพสร้าง ยังไม่อาจปกป้องชายแดนตะวันออกได้ ข้าคิดว่า ชายแดนตะวันตกและชายแดนใต้ก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน”

พลังของแคว้นเดียว ย่อมมิอาจต้านทานพลังของสิบกว่าแคว้นได้!

เหล่าขุนนางต่างกังวล และเตรียมพร้อมที่จะพลีชีพเพื่อแว่นแคว้นด้วย

ในพระราชวัง

เหล่านางสนมก็ได้ทราบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในชายแดนตะวันออกและชายแดนเหนือเช่นกัน

พวกนางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง และไม่ต้องการจะสัมผัสกับเหตุการณ์วุ่นวายเช่นการกบฏที่วิหารบรรพบุรุษอีกครั้ง

ตั้งแต่สมัยโบราณ หลังจากเสียเมือง สตรีก็ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง ที่จะถูกเชือดทิ้งอย่างไร้ความปรานี

ยิ่งไปกว่านั้นเป่ยเยี่ยนเป็นแคว้นที่โหดร้ายทารุณ และต้าเซี่ยนั้นป่าเถื่อนยิ่งกว่า

หากวันนั้นมาถึง พวกนางต้องไม่มีจุดจบที่ดี

ตำหนักฉือหนิง

หนิงเฟยถามไทเฮาด้วยอาการจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ท่านป้าเพคะ หนานฉีจะแตกพ่ายจริง ๆ หรือ?”

ไทเฮามีหูตาอยู่มากมาย จึงได้ทราบสถานการณ์สงครามแถบชายแดนด้วย

นางถอนหายใจยาว

“โฉมสะคราญยุคทอง กลียุคกลายเป็นหญ้า

“ซิ่วหว่าน สักวันหนึ่งป้าคงมิอาจอยู่ปกป้องเจ้าได้ สิ่งนี้ เจ้าต้องเก็บรักษาอย่างมิดชิด”

ขณะสนทนา นางก็ยัดขวดยาขวดหนึ่งไว้ในมือของหนิงเฟย ซึ่งบทบาทของมันก็ชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ย

มือของหนิงเฟยสั่นเทา สายตาจ้องมองไปที่ไทเฮาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

“ท่านป้า...”

ไทเฮายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของนาง พลางโอดครวญ

“ซิ่วหว่าน การให้เจ้าเข้าวัง ถือเป็นความผิดของข้าเอง ทำให้เจ้าต้องเสียเวลาทั้งชีวิตอยู่ในวังหลังแห่งนี้ ช่างไม่ยุติธรรมต่อเจ้าเลย”

สิ่งที่นางสามารถทำได้ มีเพียงช่วยให้ซิ่วหว่านตายอย่างไม่เจ็บปวดนัก

หนิงเฟยจับขวดยาพิษไว้แน่น กัดริมฝีปาก พลางส่ายศีรษะเบา ๆ

กองทัพเป่ยจิ้งปราชัย กองทัพพันธมิตรเยี่ยนรุกเข้าสู่ชายแดน เหยียบย่ำอาณาเขตของหนานฉีอย่างไร้ความปรานี

ที่น่าแปลกก็คือ หาได้พบเห็นชาวฉีตลอดทางไม่

ในขณะที่กองทัพพันธมิตรรู้สึกแปลกประหลาดใจ ทหารสอดแนมจากแนวหน้าก็เข้ามารายงาน

“ฝ่าบาท พบเห็นชาวบ้านอยู่ในหมู่บ้านหลี่ข้างหน้าพ่ะย่ะค่ะ!”

นัยน์ตาของฮ่องเต้เยี่ยนมืดมน

“ไปจับตัวมาถามสักสองสามคน กองทัพฉีเหล่านั้นหายไปที่ใด?!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

กองกำลังขนาดเล็กจึงมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านหลี่ ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม กลับมีชีวิตรอดกลับมาเพียงคนเดียว

มีลูกศรปักอยู่บนหลังของทหารนายนั้น ขณะที่วิ่งกลับมารายงานอย่างสุดกำลังที่เหลืออยู่

“ฝ่าบาท! มีการซุ่มโจมตี...ชาวบ้านในหมู่บ้านหลี่ ต่างก็เป็นทหารฉีปลอมตัวมาพ่ะย่ะค่ะ!”

หากกองทัพพันธมิตรคิดจะบุกโจมตีหนานฉี ต้องกำจัดกองทัพฉีให้หมดก่อน เพื่อป้องกันการถูกพวกเขาโผล่ออกมาโจมตีจากด้านหลัง

ครั้นได้ทราบว่ากองทัพฉีซ่อนอยู่ในหมู่บ้านหลี่ ฮ่องเต้เยี่ยนพลันออกคำสั่งทันที

“ปิดล้อมหมู่บ้านหลี่!”

กระนั้น เมื่อกองทัพใหญ่เคลื่อนพลมาถึงหมู่บ้านหลี่ กลับได้พบเจอเรื่องประหลาดอีกแล้ว...