แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 907

กองทัพพันธมิตรต้าเซี่ยยึดเมืองม่อได้แล้ว พลันเร่งเคลื่อนทัพไปยังเมืองเซวียน โดยมิหยุดพัก

ในหมู่ขุนพล มีผู้ที่ระมัดระวังและช่างสงสัย

“แม่ทัพซ่าน พวกเราบุกโจมตีหนานฉีครานี้ ราบรื่นไปเสียทุกอย่าง เกรงว่าหนานฉีจะหลอกลวง และสร้างแนวป้องกันไว้ในเมืองเซวียนแล้ว”

ซ่านชุนก็ตระหนักถึงข้อสันนิษฐานนี้เช่นกัน

กระนั้น เท่าที่เขารู้คือ กองทัพตงจิ้งล้วนอยู่ในกานโจว

เขาหาใช่คนโง่เขลาไม่ ถึงแม้จะนำกองทัพไปที่เมืองเซวียน แต่ก็ทิ้งกองทหารบางส่วนไว้ข้างหลัง เพื่อให้ไปที่กานโจวและแสร้งโจมตี จุดประสงค์ของการปิดล้อมที่แท้จริง เพื่อกักอาณาเขตกองทัพตงจิ้งไว้

ต่อให้เมืองเซวียนจะมีอุบาย ทว่าด้วยกองทัพจำนวนนับแสนนาย รวมกับกองทัพพันธมิตรทางเหนืออีกหลายแสน ยังจะยึดเมืองเซวียนเล็ก ๆ นั้นไม่ได้อีกหรือ?

ขุนพลที่เอ่ยเตือนยังคงลังเลใจ

เขาเสนอแนะ

“ลองคิดดูแล้ว มักจะรู้สึกว่าหนานฉีพยายามล่อลวงศัตรูให้ถลำลึก แม่ทัพซ่าน พวกเราควรจะปฏิบัติตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ กลับไปควบคุมกองทัพตงจิ้งดีกว่า...”

ซ่านชุนหมดความอดทนแล้ว

“ล่อศัตรูให้ถลำลึก? หนานฉีต้องโง่เขลาเพียงใด ถึงกล้าใช้กลอุบายเช่นนี้?

“แม้เป็นอุบายหลอกล่อศัตรูแล้วไซร้ ก็ต้องล่อพวกเราไปที่กานโจว ที่นั่นถึงเต็มไปด้วยอันตราย!

“นอกจากนี้ เจ้ารู้หรือไม่ หากเป่ยเยี่ยนไปถึงก่อน และได้ศิลาหยกไปครอบครองก่อน จักเกิดอันใดขึ้นกับแคว้นของเรา?

“เป่ยเยี่ยนบอกให้เราต้านฝั่งตะวันออกไว้ เพียงเพื่ออำนวยประโยชน์ให้พวกเขา! หากเจ้ารอไหว ก็รอไป แต่พวกเราต้าเซี่ยจะไม่ยอมขาดทุนเด็ดขาด!”

เมืองเซวียน พวกเขาต้องได้แน่นอน!

ฮ่องเต้เยี่ยนก็รีบร้อนที่จะโจมตีเมืองเซวียนเช่นกัน

ตลอดทางลงใต้นี้ พวกเขาได้พบกับทหารหน่วยย่อยของหนานฉีหลายกลุ่ม คนพวกนี้ซุ่มโจมตีอยู่เรื่อย ๆ และถูกพวกเขาขับไล่ไปทั้งหมด

ชาวฉีถอยทัพอย่างต่อเนื่อง ทำให้กองทัพพันธมิตรทวีความฮึกเหิมในการต่อสู้

พริบตาเดียวก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว

วันส่งท้ายปีเก่าครานี้ หาได้มีชีวิตชีวาเหมือนปีก่อน ๆ ไม่

พวกชาวบ้านไม่กล้าเฉลิมฉลองทั้งคืน ต่างก็รีบกลับบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

เมืองหลวง

ในพระราชวัง เหล่านางสนมมารวมตัวกันในคืนข้ามปี และอธิษฐานให้หนานฉีรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้

พวกนางต่างก็พกกริชติดตัวไว้ด้วย เตรียมพร้อมที่จะตายเพื่อแว่นแคว้นทุกเมื่อ

ตระกูลเฟิ่ง

นายท่านเฟิ่งหย่าร้างกับภรรยา และเมื่อบ้านเมืองตกอยู่ในหายนะ จึงหาได้มีกะจิตกะใจที่จะฉลองปีใหม่ไม่

ผิดกับอี๋เหนียงหลินที่คืนนี้ดื่มสุราจนเมามาย สวมอาภรณ์งามเพริศพริ้ง ด้วยปรารถนาจะได้รับสถานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนที่จะตาย

แม้แต่บุตรชายแท้ ๆ ของนางก็ยังทนมองไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ยเตือนนาง

“ท่านแม่ ต่อให้ท่านพยายามแค่ไหน ท่านพ่อก็จะไม่เห็นท่านอยู่ในสายตา ผู้ใดใช้ให้ท่านคลอดบุตรสาวไม่ได้เล่า”

อี๋เหนียงหลินตบเฟิ่งหมิงเซวียน

“ลูกอกตัญญู! ถึงเวลาให้เจ้ามาสั่งสอนแม่แล้วรึ? ข้าทำทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เพื่อเจ้าหรือไร หากเจ้ากลายเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมาย…”

เฟิ่งหมิงเซวียนได้ยินแล้วรู้สึกหงุดหงิด

“บุตรที่ชอบด้วยกฎหมายอะไรกัน ท่านพ่อไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับบุตรอนุเช่นข้า ข้ากับพี่ชายใหญ่ได้เล่าเรียนกับอาจารย์ส่วนตัวที่บ้าน แต่เป็นข้าเองที่โง่เขลา จึงเก่งสู้พี่ชายใหญ่ไม่ได้

“อีกอย่าง หนานฉีใกล้ล่มสลายแล้ว ยิ่งสถานะสูงก็ยิ่งต้องรับผิดชอบมากขึ้น หากข้ากลายเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมาย ก็จะตายเร็วขึ้นเท่านั้น

“ท่านหาได้ช่วยข้าไม่ แต่กำลังทำร้ายข้าอยู่

“เรื่องที่อันตรายเหล่านั้น ปล่อยให้พี่ชายใหญ่ทำเถอะ!”

เมื่ออี๋เหนียงหลินได้ยินเช่นนั้น พลันโกรธจนหน้าเหมือนสีตับหมู

อันที่จริง สถานการณ์การรบไม่สู้ดีนัก

แต่เขามิอาจบอกความจริงได้ เพื่อไม่ให้เวยเฉียงถูกกระตุ้น

สุขภาพของนางไม่ดีตั้งแต่แรก มิอาจทนการถูกกระตุ้นทางอารมณ์ได้ โดยเฉพาะเรื่องของพี่สาวฝาแฝดของนาง

เฟิ่งเวยเฉียงเอ่ยถามอีก

“แล้วท่านแม่เล่า? ครอบครัวของแม่ทัพเมิ่งอยู่ที่ใด? พวกเขาปลอดภัยหรือไม่?”

ชายแดนเหนือก็ถูกยึดเช่นกัน ไม่รู้ว่าพวกเขายังปลอกภัยหรือไม่

ซ่งหลีส่ายศีรษะ

“กองทัพเป่ยจิ้งแตกพ่าย ยังไม่ทราบที่อยู่แน่ชัดของพวกท่านแม่ยาย แต่ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่า พี่ชายใหญ่ของเจ้าได้ส่งคนมารับท่านแม่ยายที่ชายแดนเหนือแล้ว คาดว่าจะปลอดภัยดี”

เฟิ่งเวยเฉียงพลันขมวดคิ้วแน่น สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ช่วงหลายวันนี้นางกระวนกระวายใจ ต้องการจะไปอยู่เคียงข้างครอบครัว แทนที่จะมานั่งฟุ้งซ่านอยู่ในจางโจว

ซ่งหลีกอดนางไว้ และปลอบโยนด้วยความอ่อนโยน

“อย่าคิดมากเลย ข้าจะส่งคนไปสืบข่าวอีกครั้ง”

“ได้”

ภูเขาหวูหยา

กลางดึก ชายชราผู้มีกลิ่นอายแห่งเต๋า นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา แม้ลมหนาวพัดมา กลับไม่สะทกสะท้าน

ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังพลางกล่าวอย่างร้อนใจ

“ท่านอาจารย์ ทั้งชายแดนเหนือและตะวันออกถูกพิชิตแล้ว กองทัพใหญ่ของแคว้นต่าง ๆ ได้รุกเข้าสู่เขตใจกลางแคว้น หนานฉีกำลังจะพินาศขอรับ!”

ชายชรายังคงหลับตา และเอ่ยคำที่มีความหมายลึกซึ้ง

“ทุกข์หรือสุขล้วนเป็นสิ่งไม่เที่ยง”