แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 935

ราชทูตจากแคว้นต่าง ๆ มาโดยพร้อมเพรียง และเข้าพักในโรงพักแรม

เหล่าราษฎรได้ยินเรื่องนี้ ภายใต้แรงผลักดันจากความโกรธแค้น จึงรวมตัวกันไปก่อจลาจลที่โรงพักแรม เพื่อต้องการจะสั่งสอนกลุ่มราชทูตเหล่านั้น

ยังมีชาวยุทธภพบางส่วน อาศัยวิทยายุทธ์อันแข็งแกร่ง พยายามบุกเข้าไปในโรงพักแรม

พวกเขาจับราชทูตมัดไว้ และพาออกไปด้านนอก เพื่อให้เหล่าราษฎรได้ขว้างปาผักเน่า และด่าประณาม

เหล่าราชทูตมิกล้าต่อต้าน และมิอาจต่อต้านได้ด้วย

ราชทูตของต้าเซี่ยมิอาจทนต่อความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้

“ราษฎรเลวทราม! ราษฎรเลวทราม!! ข้าเป็นราชทูต พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้!”

สิ่งที่เขาได้รับจากการขัดขืน คือฝ่ามือของเหล่าราษฎร

เป็นเพราะคนเหล่านี้ ที่เกือบจะทำให้หนานฉีต้องล่มสลาย

พวกเขายังมีหน้ามาหนานฉีอีกหรือ?

เหล่าราษฎรระบายความโกรธอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ถูกทางการปราบปราม

เหล่าราชทูตจึงได้รับการช่วยเหลือ แต่ละคนใบหน้าปูดบวมเขียวช้ำ สติมึนงง

ณ หอสุราใกล้เคียง ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

ราชทูตสองคนของแคว้นตงซานยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้านนอกโรงพักแรม

หนึ่งในนั้นรู้สึกโชคดี

“ท่านแม่ทัพหยวน โชคดีที่พวกเรามิได้อยู่ที่โรงพักแรม มิเช่นนั้นก็คงจะเกิดเรื่องเช่นกัน ชาวฉีเหล่านี้อันธพาลไร้เหตุผล แม้แต่ราชทูตก็ยังกล้าทำร้าย”

ใบหน้าเย็นชาของหยวนจั้น เผยให้เห็นความเยือกเย็น

“การช่วยชีวิตราชครูเป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วน”

ราชทูตที่อยู่ข้างกายเอาแต่ส่ายหัว

“ท่านแม่ทัพหยวน ข้าคิดว่า เรื่องนี้มิอาจคาดหวังมากนัก จริงอยู่ที่พวกเราเดินทางมาครั้งนี้เพื่อช่วยราชครู ทว่าฮ่องเต้ฉีเจตนาเมินเฉยพวกเรา เกรงว่าการเจรจาครั้งนี้ จะไม่ง่ายเช่นนั้น”

หยวนจั้นมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงจ้องมองไปที่โรงพักแรมนั่น

ณ พระราชวัง

องค์หญิงใหญ่เข้าวังมาพบกับฮองเฮา

ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องโถงหลักของตำหนักหย่งเหอ องค์หญิงใหญ่ทรงห่วงใยเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นพิเศษ

“ฮองเฮา ของเหล่านี้เป็นยาวิเศษช่วยบำรุงร่างกาย ข้าแอบนำมันมาด้วยตอนที่ออกมาจากต้าเซี่ย หมอสูติที่เก่งกาจของต้าเซี่ยก็มีอยู่มาก...”

องค์หญิงใหญ่กลัวว่าจะสะกิดแผลใจของนาง ทำให้นางนึกถึงเด็กในครรภ์ที่จากไป จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“พวกเราเป็นสตรี ก็ควรดูแลตนเองให้ดีหน่อย ท่านว่าอย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับนิ่งเฉย และปฏิเสธความปรารถนาดีของนางไปตามตรง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกเพียงว่า องค์หญิงใหญ่บีบมือของนางแรงเกินไป

ขณะที่นางกำลังจะดึงมือออก เซียวอวี้ก็เข้ามาถึงแล้ว

เมื่อเห็นพฤติกรรมที่ใกล้ชิดของทั้งสองคน ใบหน้าของเซียวอวี้ก็เผยให้เห็นความไม่พอใจ

“เซียวฉี ท่านมาทำอะไรที่นี่!”

คำพูดนี้ องค์หญิงใหญ่มิอยากได้ยินนัก

“ข้ามาพบฮองเฮา ทว่าฝ่าบาท งานราชกิจรัดตัว เสด็จมาวังหลังทำสิ่งใด?

เซียวอวี้คิ้วขมวดมุ่น

วังหลัง ก็เป็นวังหลังของเขา เขาจะมาไม่ได้หรืออย่างไร?

“ท่านออกไปก่อน เรากับฮองเฮามีเรื่องจะคุยกัน”

เซียวฉีมิอาจทนดูท่าทางวางอำนาจเช่นนี้ของเขาได้

นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน จับมือเฟิ่งจิ่วเหยียนและเอ่ยว่า

“ฮองเฮา ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังหรือไม่? อย่าคิดว่าเขาจะเป็นเช่นนี้เหมือนในตอนนี้ ที่จริงแล้ว เรื่องอับอายสมัยเขายังเด็กนั้นมีมากนัก ตอนอายุหกเจ็ดขวบก็ยัง ‘วาดภาพ’ บนเตียงด้วย!”

เซียวอวี้: !

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?