แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 936

เซียวอวี้กับเซียวฉีเริ่มจะขัดแย้งกัน

เขานึกไม่ถึงว่า เซียวฉีจะใส่ร้ายเขาต่อหน้าจิ่วเหยียนเช่นนี้

“วาดภาพ” อะไรกัน เขาจำสิ่งใดมิได้เลย!

เซียวฉีเล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราว

“ตอนที่เขาออกไปเที่ยวเล่นกับเหล่าเสด็จพี่ อาภรณ์ของทุกคนเรียบร้อยกันหมด ทว่าของเขามักจะทำขาดอยู่เสมอ ซ้ำยังขาดตรงส่วนก้นด้านหลัง จนเห็นกางเกงลายดอกไม้ยามเหมันต์ และเพราะกลัวเสด็จพ่อจะทรงดุ จึงต้องเดินถอยหลัง

“พอโตขึ้นมาหน่อย เขาก็ชอบไปเล่นกับสาวน้อยนางกำนัล...”

“พูดจาเพ้อเจ้อ! เราเคยทำเรื่องแบบนั้นที่ไหนกัน!” เซียวอวี้ไม่ยอมรับ จึงตะโกนเรียกเฉินจี๋ให้เข้ามาทันที เพื่อใช้กำลังขับไล่เซียวฉีออกจากตำหนักหย่งเหอ

องค์หญิงใหญ่มิยอมให้เซียวอวี้อยู่อย่างสงบ ขณะถูกพาตัวไป นางยังพยายามจะหันกลับมา พร้อมตะโกน

“สาวน้อยนางกำนัลไม่ยอมเล่นกับท่าน ท่านยังแกล้งนอนคว่ำอยู่บนพื้น ฮองเฮา เขายังชักดิ้นชักงอด้วย!”

สีหน้าของเซียวอวี้หม่นคล้ำราวกับน้ำหมึก

“ปิดปากนางไว้!”

ชายหญิงมิควรแตะเนื้อต้องตัวกัน เฉินจี๋ตื่นตระหนกจนมิรู้จะใช้วิธีใด จึงรีบทำให้ตัวคนหมดสติทันที

ก่อนองค์หญิงใหญ่จะหมดสติ ก็ยังเหลือกตาขาว

ในตำหนักชั้นใน

ขณะที่เซียวอวี้ยังคิดว่าจะอธิบายกับเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างไร กลับเห็นนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดูเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะ

นางเอ่ยอย่างจริงจัง: “เรื่องราวตอนวัยเด็กของท่าน หม่อมฉันอยากฟังเพคะ”

ปากของเซียวฉีทำให้เซียวอวี้โมโหอย่างหนัก

เขานั่งลงข้าง ๆ เฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างฉุนเฉียว “อย่าเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของนางเด็ดขาด! นางก็แค่อิจฉาเรา มีเจตนาร้ายจะทำให้เราอับอาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเผยรอยยิ้มตรงมุมปาก

“คิดดูแล้วก็คงจริงเพคะ เพราะว่า หม่อมฉันนึกภาพไม่ออก เพื่อจะได้เล่นกับสาวน้อยนางกำนัล ท่านถึงกับต้องลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น”

สีหน้าของเซียวอวี้พลันเปลี่ยนไป

“เรามิเคยทำ เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นนาง เห็นองครักษ์คนใดหน้าตาหล่อเหลา ก็จะคอยตามตอแยเขา ซ้ำยังขอให้เสด็จพ่อแต่งตั้งเขาเป็นราชบุตรเขยให้กับนางอีก

“นางน้ำมูกไหลเกรอะกรังทั้งวัน ผู้ใดบ้างไม่รังเกียจนาง?

“อาภรณ์ของเราก็เป็นนางที่ตัดขาด...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพอจะมองออก ในเรื่องการใส่ร้ายอีกฝ่าย พี่สาวน้องชายคู่นี้ช่างเหมือนกันไม่มีผิด

นางวกกลับมาเข้าประเด็น

“ท่านมาหาหม่อมฉัน มีเรื่องใดเพคะ?”

เมื่อครู่เซียวอวี้ถูกเซียวฉีทำให้โมโหอย่างหนัก จนเกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว

“ช่วงบ่ายเราคิดว่าจะให้เหล่าราชทูตเข้าพบ และอยากให้เจ้าไปกับเราด้วย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เพคะ”

เขารู้เป็นอย่างดีว่าเหล่าราชทูตถูกทุบตี วันนี้เรียกพวกเขามาเข้าเฝ้า ก็อาจจะดูใจร้ายอยู่บ้าง

ทว่า นางก็พึงพอใจ

เซียวอวี้จับมือของนางขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือถูไปมาบนหลังมือนาง พร้อมจ้องมองเข้าไปในแววตาของนาง จนแทบจะลากออกมาเป็นสาย

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง กลุ่มองครักษ์เงา เจ้ามีผู้ใดที่ใช้จนคุ้นเคยแล้ว? เรายังจัดเตรียมองครักษ์ให้กับเจ้าจำนวนหนึ่งด้วย”

องครักษ์เงาจำเป็นต้องซ่อนอยู่ในที่ลับ ในเรื่องระยะห่างสู้บ่าวรับใช้คนสนิทไม่ได้ ดังนั้นเป็นองครักษ์จะปลอดภัยกว่า

เฟิ่งจิ่วเหยียนวิเคราะห์แล้วจึงเอ่ย

“เลือกอู๋ไป๋ก็แล้วกันเพคะ”

ตอนที่นางอยู่ที่ค่ายเป่ยต้า อู๋ไป๋ก็คอยติดตามนาง

หากเทียบกับองครักษ์คนอื่น ๆ ในวัง นางจะไว้ใจอู๋ไป๋มากกว่า

ในมุ้งมีเสียงทักท้วงดังขึ้น

“ช้าก่อน! เรื่องบ้านเมืองจัดการเรียบร้อยแล้วหรือเพคะ ท่านร้อนใจเช่นนี้ จะได้อย่างไรกันเล่าเพคะ...”

“การสืบทอดทายาท ก็เป็นเรื่องบ้านเมืองเช่นกัน เราจะไม่ทำได้อย่างไร หืม?”

จากนั้น ภายในมีเสียงความเคลื่อนไหวที่ทำให้คนได้ยินถึงกับหัวใจเต้นรัวและหน้าแดง

ความเคลื่อนไหวนั้นต่อเนื่องอยู่นาน

......

หลังจากเสร็จกิจ เซียวอวี้ทั้งตัวดูเกียจคร้าน นอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุก

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง หยิบอาภรณ์สวมใส่ทีละชิ้น จนแต่งกายเรียบร้อย เซียวอวี้พลันสวมกอดนางจากทางด้านหลัง นิ้วเรียวยาวเกี่ยวอยู่ที่สายรัดเอวของนาง

“อีกครั้ง?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า พร้อมขบกัดที่ติ่งหูนางเบา ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบปฏิเสธทันที

“สักครู่ยังต้องไปพบราชทูต จะประมาทมิได้เด็ดขาด”

เซียวอวี้เผยยิ้ม

จากนั้นนำของบางอย่างยัดใส่ลงไปในมือของนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มหน้าดู มันคือตราคำสั่งทหาร

ตราคำสั่งทหารชิ้นใหม่ และนางยังไม่เคยเห็นมาก่อน

นางหันศีรษะไปมองเขา “นี่คือ?”

ใบหน้าหล่อเหลาของเซียวอวี้เผยให้เห็นความเสน่หา

“ตราคำสั่งทหาร ให้เจ้า นอกจากกองทัพอินทรีเหิน ยังมีทหารใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาอีกหนึ่งหมื่นนาย ทั้งหมดเป็นของเจ้า นอกจากนี้ อาศัยตราคำสั่งทหารนี้ จะสามารถจัดส่งกองกำลังให้ได้ทุกเมื่อ ชอบหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนในใจสั่นรัว