แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 941

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาพบกับถานไถเหยี่ยนอีกครั้ง แววตาของเขายังคงสงบเงียบดังเดิม ทว่า มิได้ไร้ชีวิตชีวาเหมือนดังแต่ก่อนอีกด้วย

“ถานไถเหยี่ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่า แคว้นตงซานได้ส่งราชทูตมาขอพาตัวเจ้ากลับไปจัดการด้วย?”

ถานไถเหยี่ยนพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมย

“คิดไว้แล้วว่าจักต้องเป็นเช่นนี้

“พวกเขาหาได้มาเพื่อข้าไม่ แต่มาเพื่อ ‘ใยแมงมุม’ ของตระกูลถานไถต่างหาก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีท่าเคร่งขรึมไปในทันที

“เจ้าจึงคิดใช้ประโยชน์จากคนทุกคน รวมไปถึงแคว้นตงซานด้วยหรือ”

ถานไถเหยี่ยนพลันหัวเราะเยาะตนเองออกมา

“ดังนั้น ชีวิตนั้นแสนสั้น อย่างไรย่อมต้องถูกผู้อื่นสังหารตามอำเภอใจ”

เขารู้ดีว่า หากตนเองกลับไปถึงแคว้นตงซานเมื่อใดนั้น จุดจบคงมิได้ดีนัก

ทว่า เขาหาได้กลัวตายไม่ ทั้งยังมองดูความตายอย่างไม่ยี่หระอีกด้วย

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเอ่ยตรงเข้าประเด็นในทันที

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

เรียวคิ้วดวงตาที่งดงามของถานไถเหยี่ยน พลันเผยให้เห็นท่าทีเด็ดขาดออกมา

หากเขายังตัดสินใจไม่ได้ เขาคงมิมาขอพบนางเช่นนี้

“กระหม่อมเต็มใจที่จะช่วยให้หนานฉีรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบ เขาพลันโค้งกายคำนับเฟิ่งจิ่วเหยียนในทันที

ร่างผอมเพรียวโค้งกายลงมา พร้อมด้วยดวงตาที่ฉายแววลึกล้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้แปลกใจกับผลลัพธ์ที่ออกมาเป็นเช่นนี้ไม่

ผู้ที่มีจิตใจทะเยอทะยานเช่นถานไถเหยี่ยนนั้น มีเพียงแว่นแคว้นที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถฉุดรั้งเขาเอาไว้ได้

แคว้นตงซานที่ไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะช่วยปกป้องเขานั้น ถึงอย่างไรย่อมต้องถูกถานไถเหยี่ยนเขี่ยทิ้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับการโค้งคำนับของเขาไว้ ทั้งยังใช้สองมือโค้งกายคำนับกลับด้วยความเคารพเช่นกัน

“อาจารย์เป็นยอดคนเช่นท่าน ย่อมสมควรได้รับตำแหน่งสำคัญ ทว่า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเปลี่ยนหัวข้อ

“ถึงอย่างไรต้นเหตุของข้อพิพาทระหว่างแคว้นพันธมิตรนั้นก็เกิดขึ้นมาจากเจ้า หากว่าปล่อยตัวเจ้าออกไปง่ายดายเช่นนี้ คงยากที่จะโน้มน้าวใจผู้อื่นได้

“ฉะนั้นแล้ว คงต้องรบกวนให้เจ้าอยู่ในคุกเทียนเหลาต่อไป อีกทั้งให้เจ้าสอนเหล่าบัณฑิตที่สถาบันทางการทหารอยู่ที่นี่ด้วย”

“ข้าเองก็จะทูลขอคุกที่เงียบสงบสักห้องกับฝ่าบาทให้เจ้า”

หลังจากได้ยินเฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยออกมาเช่นนี้ แววตาของถานไถเหยี่ยนพลันตกตะลึงไปเล็กน้อย

หลังจากนั้น เขาพลันยิ้มจาง ๆ ออกมา

“เพื่อโน้มน้าวคนอื่น ๆ หรือว่า... ท่านยังไม่ไว้ใจในตัวกระหม่อมกันแน่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็หาได้เอ่ยพูดอ้อมค้อมออกมาแต่อย่างใด พลางกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่า

“แคว้นพันธมิตรต่างก็ตกอยู่ในกำมือเจ้าแล้ว ข้าย่อมต้องระวังตัวเอาไว้จักเป็นการดีเสียกว่า”

การรั้งเขาเอาไว้ที่หนานฉีนั้น นับว่าเป็นการกระทำที่เสี่ยงยิ่งนัก

“เรื่องที่สาม กระหม่อมต้องการพบราชทูตแคว้นตงซานเพื่อชี้แจงเรื่องราวพ่ะย่ะค่ะ”

เรื่องนี้ ทำเอาเฟิ่งจิ่วเหยียนถึงมีท่าทีลังเลไปเล็กน้อย

ทว่า เพียงแค่ราชทูตสองคนนั้น หาได้มีกำลังเพียงพอที่จะแหกคุกออกไปได้ไม่

“ข้าจักนำเรื่องนี้ขึ้นทูลต่อฝ่าบาทเอง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้ตัดสินใจในทันที

ยามที่นางกำลังจะก้าวออกไปนั้น ถานไถเหยี่ยนจึงเอ่ยเรียกนางขึ้นมาอีกว่า

“เพื่อแสดงความจริงใจของกระหม่อม ยังมีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ…”

เมื่อราตรีย่ำกรายเข้ามา บรรยากาศภายในคุกเทียนเหลาทั้งมืดและอับชื้นยิ่งนัก ในขณะที่ด้านนอกคุกกลับมืดสนิท ราวกับหุบเหวที่คอยกลืนกินผู้คนลงไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่เดินออกมาจากคุกนั้น พร้อมด้วยพัศดีหลายคนที่ออกมาส่งนางด้วยท่าทีเคารพ

สายตาของนางพลันหยุดไปที่คนผู้หนึ่ง

บุรุษผู้นี้มีใบหน้าที่ตอบผอม ทั้งยังมีร่างกายที่ผอมกะหร่อง

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันสั่งการออกมาด้วยความเด็ดขาด

“จับคนผู้นี้ไว้!”

พัศดีผู้นั้นถึงกับตื่นตระหนกไปในทันที

“ฮองเฮา! ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ เพราะเหตุใดกัน!”

เขาพยายามดิ้นรนหลบหนี แต่ก็ถูกเหล่าองครักษ์จับกดลงพื้น