แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 951

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินเข้าไปในห้อง พลันเห็นมารดานั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าเช็ดน้ำตาอยู่

แววตาของนางมืดลง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปเร็วขึ้น

ครั้นนายหญิงเฟิ่งได้ยินเสียงคนเข้ามา จึงเงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นเฟิ่งจิ่วเหยียน ก็รีบปาดน้ำตาทิ้ง เปลี่ยนจากความเศร้าเป็นยินดี

“ฮองเฮา...”

ถึงแม้จะเป็นแม่ลูกกัน และอยู่ในสถานที่ส่วนตัว นายหญิงเฟิ่งยังเคร่งครัดในกฎระเบียบ

นางไม่อยากให้บุตรสาวกังวล จึงหาข้ออ้างง่าย ๆ โดยไม่รอให้เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยถามก่อน

“แม่แค่คิดถึงเวยเฉียง มิรู้ว่านางอยู่ที่จางโจวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

การร้องไห้เมื่อคิดถึงบุตรสาว เป็นธรรมดาของมนุษย์

หากเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ก็คงจะเชื่อแล้วจริง ๆ

นางเดินไปนั่งลงข้างกายของนายหญิงเฟิ่งอย่างเงียบ ๆ

“พูดมาตามตรงเถิด เกิดอะไรขึ้น”

นายหญิงเฟิ่งชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกลับมาแย้มยิ้มทันที

“ก็เป็นดั่งที่พูดเมื่อครู่นี้ ฮองเฮา ไฉนเจ้าถึงออกจากวัง? มีเรื่องอะไรนอกวังหรือไร?”

นางยังต้องการจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนยังวกกลับมา

“ข้าเห็นคนพวกนั้นแล้ว พวกนางทำอันใดท่าน”

ยามกลางวันแสก ๆ กล้ามาก่อเรื่องที่จวนพลทหาร แอบอ้างบารมีของผู้ใดกัน!

เฟิ่งจิ่วเหยียนถือคติมีแค้นต้องชำระ มีบุญคุณต้องทดแทนตั้งแต่ยังเด็ก

ท่านผู้นี้คือมารดาผู้ให้กำเนิดของนาง ไม่ว่าอย่างไร ก็จะถูกผู้อื่นรังแกมิได้

นายหญิงเฟิ่งสบสายตาที่จริงจังของนาง ลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ย

“เรื่องนี้ หาได้เกี่ยวกับรุ่นหลังเช่นเจ้าไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีท่าทีเด็ดขาด

“พี่สะใภ้ก็เป็นรุ่นหลังเช่นกัน หาได้เกี่ยวกับนางไม่ กลับต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

“ท่านลองไปดูเองสิ การมีรอยตบบนใบหน้าเช่นนั้น ดูดีหรือไร?

“อย่าบอกนะว่าท่านเป็นคนตบเอง”

นายหญิงเฟิ่งรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่ข้านะ”

ครั้นพูดจบแล้ว เบ้าตาก็แดงระเรื่ออีก

“เป็นน้าหญิงของเจ้า...”

เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับน้องสาวของตนเอง นายหญิงเฟิ่งได้แต่ทนกล้ำกลืนลงไป

ถึงอย่างไร เรื่องนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งคับข้องใจ และโกรธมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้ถูกบุตรสาวเอ่ยถาม นางจึงทำได้แค่บอกความจริง

“น้าหญิงของเจ้ากำลังจะแต่งเข้าตระกูลเฟิ่ง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันย่นคิ้วด้วยความประหลาดใจ

น้าหญิง?

บิดาของนางผู้นั้น กำลังจะแต่งงานใหม่ กับน้าหญิงของนาง——น้องสาวแท้ ๆ ของมารดานาง!

นางไม่เอ่ยให้จบ เพียงแค่มองไปที่นายหญิงเฟิ่ง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นายหญิงเฟิ่งพลันระบายความอัดอั้นออกมา

นางเอ่ยอย่างฉุนเฉียว

“ล้วนแต่เป็นความผิดของชายคนนั้น!

“เดิมเฟิ่งหลินตกหลุมรักน้าหญิงของเจ้าก่อน หลังจากมาเยี่ยนที่บ้าน และได้พบกับข้า กลับบอกว่าจะแต่งงานกับข้าแทน

“เป็นเขาเองที่หลายใจ ทำให้พวกเราสองพี่น้องต้องบาดหมางกัน! ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ช่าง และการแต่งกับน้าหญิงของเจ้า กลับทำให้ข้ารู้สึกโล่งใจ!”

ที่นางร้องไห้ หาใช่เพราะความหึงหวงไม่ แต่เป็นเพราะคำตำหนิของหลิวอิ๋ง ทำให้นางคิดถึงบิดามารดากับน้องชายผู้ล่วงลับ จึงรู้สึกไม่สบายใจ

นางกระชับมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้แน่น พลางเอ่ยชี้แนะด้วยความจริงจัง

“จิ่วเหยียน หลิวอิ๋งเป็นญาติฝ่ายครอบครัวมารดาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ไม่ว่าน้าหญิงของเจ้าจะร้ายอย่างไร ก็ยังเป็นผู้อาวุโสของเจ้า อย่าถือโทษโกรธนางเลย และอย่าได้มีปัญหากับนางด้วย

“ผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม มีแค่พี่สะใภ้ของเจ้าเท่านั้น...”

เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว นายหญิงเฟิ่งพลันถอนหายใจยาว

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เคยใช้อำนาจแทรกแซงเรื่องของผู้อื่น แม้จะเป็นเรื่องของมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเองก็ตาม

ในเมื่อมารดาไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย นางก็จะไม่ทำให้เรื่องยุ่งยาก

กระนั้น มิได้บอกว่าจะไม่ถือสาเรื่องที่เกิดกับพี่สะใภ้

เมื่อเดินออกจากจวนพลทหารแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าเย็นชา “ไปที่จวนตระกูลเฟิ่ง”

ก่อนจะยกม่านขึ้นแล้วเดินขึ้นรถม้าไป