แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 961

อารมณ์ของนายหญิงเฟิ่งซับซ้อนอย่างมาก พลันน้ำตาไหลพรากออกมา

กลับได้ยิน หยวนเส่ากล่าวต่อ

“แม้นหลิวอิ๋งจะตั้งท้องลูกของคุณชาย ฮูหยินเฒ่ายังไม่ยอมดังเดิม

“นางให้เงินตระกูลหลิวไปก้อนหนึ่ง เพื่อให้พวกเขาได้กินอยู่อย่างสุขสบาย แต่มีข้อแม้อยู่สองอย่าง อย่างแรกคือให้หลิวอิ๋งเอาเด็กออก และอย่าได้คิดที่จะเข้ามาในจวนตระกูลเฟิ่ง ส่วนอีกอย่างคือ…”

นางมองนายหญิงเฟิ่ง “ต้องตัดความสัมพันธ์กับท่าน”

นายหญิงเฟิ่งไม่คิดเลยว่า เรื่องมันจะเป็นเช่นนี้

คำพูดต่อมา เฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นคนเล่าเอง

“เงินเหล่านั้น เดิมทีมากพอให้ตระกูลหลิวมีกินมีใช้ แต่น่าเสียดายที่บุตรชายของพวกเขาไม่เอาไหน เอาแต่เที่ยวกินติดพนัน จนกิจการตระกูลล่มจมหมดตัว

“ส่วนน้าหญิง นางไม่ได้ทำแท้งตามที่ตระกูลเฟิ่งบอกในตอนนั้น แต่พาลูก พร้อมสินสมรสมากมาย ไปแต่งงานกับพ่อค้าผู้หนึ่ง ณ ที่ห่างไกล

“ยามที่ตระกูลหลิวอับจนหนทาง เพราะหนี้สิน เคยไปขอความช่วยเหลือที่เจียงโจว แต่กลับถูกปฏิเสธไล่ตะเพิดออกมานอกประตู”

นี่คือเรื่องที่นางส่งคนไปสืบที่เจียงโจว

เมื่อนายหญิงเฟิ่งรู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด บริเวณหน้าอกพลันบีบรัด ในหูมีเสียงอื้ออึงดังขึ้นมาไม่หยุด จนแทบไม่ได้ยินว่าคนรอบด้านกำลังพูดสิ่งใด

บิดามารดาของนาง น้องชายน้องสาว โกหกนางมาตลอด

ในระยะเวลายี่สิบปีมานี้ นางคิดมาตลอด ว่าการที่นางถูกบังคับให้ตัดขาดกับครอบครัว เป็นการทำผิดต่อพวกเขา

ใครเล่าจะรู้ ว่าพวกเขารับเงินจากตระกูลเฟิ่ง พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายทอดทิ้งนาง!

ทันใดนั้น เบื้องหน้าของนายหญิงเฟิ่งพลันมืดลง เป็นลมหมดสติไป

นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนไหวระริก ในเวลาเดียวกัน ก็รีบประคองนางไว้อย่างมือไวตาไว

“ไปเรียกหมอหลวงมา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบอุ้มนางขึ้นไปนอนบนเตียง ทำให้หยวนเส่ามองตามด้วยงงงวย

ฮองเฮาช่างแรงมากอย่างยิ่ง!

ไม่นาน หมอหลวงก็มาถึง

ครู่ต่อมา เซียวอวี้ก็มา

เขาได้ยินว่าแม่ยายเป็นลม จึงเป็นห่วงว่าจะเป็นอะไรไป

เมื่อเข้ามาในตำหนัก ก็เห็นหมอหลวงกำลังฝังเข็มให้นายหญิงเฟิ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นเขาเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ

“ฝ่าบาท…”

เซียวอวี้รีบเดินเข้าไป ประคองศอกของนาง แล้วพยุงนางขึ้น

เขาเอ่ยถามด้วยแววตาห่วงใย

“แม่ยายเป็นอะไรไป?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มีเรื่องกระทบกระเทือนอารมณ์จนหมดสติไปน่ะ หมอหลวงบอกว่า ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

นางสั่งให้อู๋ไป๋ พาหยวนเส่าไปส่งออกนอกวังแล้ว

นางคือยอดหญิงงามในเจียงโจว

แต่พอมาที่เมืองหลวง ก็พบว่ามีหญิงงามอยู่ทั่วทุกแห่ง

ทว่า มิใช่ว่าหน้าตานางสู้สตรีเหล่านั้นไม่ได้ แต่เป็นเพราะเหล่าแม่นางในเมืองหลวงล้วนแต่งตัวตามกระแสนิยม เสื้อผ้าอาภรณ์เหล่านั้น ไม่เคยเห็นในเจียงโจวมาก่อน

พอตอนนี้นางได้มาใส่เสื้อผ้าเหล่านี้ ก็ไม่ได้ต้อยไปกว่าพวกนางแม้แต่น้อย

เจิ้งจีไม่หายกังวล คล้องแขนของหลิวอิ๋ง ถามอย่างออดอ้อน

“ท่านแม่ ท่านว่าถึงเวลานั้นพวกเราจะได้นั่งตรงไหน? ในเมื่อเราเป็นญาติของฮองเฮา ก็เท่ากับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ ต้องได้นั่งแถวหน้าแน่ ๆ เลยใช่หรือไม่?”

หลิวอิ๋งปล่อยใจตามสบาย

“ไม่ว่าจะเป็นแถวหน้าหรือแถวหลัง ถึงเวลานั้นให้ป้าของเจ้าจัดการเอง อย่างไรเราก็ได้นั่งติดกับนางอยู่แล้ว”

ท่านพี่ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

เจิ้งจีพลันแย้มรอยยิ้มดุจดอกไม้บานออกมา

“ใช่! นางเป็นถึงมารดาผู้ให้กำเนิดฮองเฮา ฮองเฮาคงไม่ละเลยนางเป็นแน่ เช่นนั้นขอแค่เราติดตามนางไป ก็จะได้อยู่ใกล้ฝ่าบาทมากขึ้น!”

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกัน เสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้างนอกก็เคาะประตู

“แม่นางหลิว คนจากจวนพลทหารมาหาท่าน”

เจิ้งจีมีสีหน้าตื่นเต้น

“ท่านแม่! วันนี้ท่านป้าเข้าวัง ไปขอฮองเฮาเชิญเราไปงานเลี้ยง ตอนนี้มาหาท่าน คงเพราะมีข่าวดีเป็นแน่!”