แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 965

เมื่อเห็นท่านพี่หญิงออกมา หลิวอิ๋งพลันเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลัน ยิ้มพร้อมก้าวไปข้างหน้า

“ท่านพี่หญิง”

นายหญิงเฟิ่งก้าวอย่างกระฉับกระเฉง และขึ้นรถม้าไปพร้อมกับหลิวอิ๋ง

ภายในรถม้า นายหญิงเฟิ่งสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“อาอิ๋ง ฮองเฮาก็แค่ปากร้ายใจดี พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ฮองเฮาย่อมต้องดูแลพวกเจ้าสองคนแม่ลูกเป็นอย่างดี”

หลิวอิ๋งได้ยินเช่นนี้ ในใจเกิดความรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

ฮองเฮาเชื่อน้าหญิงเยี่ยงนางจริง ๆ หรือจะเป็นแผนถ่วงเวลา?

หากเป็นอย่างหลัง เช่นนั้นแล้ว นับว่าฮองเฮาผู้นี้มีความคิดลึกล้ำมากกว่าที่นางคาดการณ์ไว้

หลิวอิ๋งหมกมุ่นครุ่นคิด มิได้ตั้งใจฟังว่าต่อจากนั้นนายหญิงเฟิ่งเอ่ยสิ่งใด

สำหรับนางแล้ว ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องไร้แก่นสาร

......

ณ จวนพลทหาร

เฟิ่งเหยียนเฉินเพิ่งจะเลิกจากปฏิบัติงาน ภรรยาโจวซื่อก็ดึงเขาเข้าไปในห้อง ด้วยความปีติยินดีที่ยากจะระงับได้

“ท่านพี่ วันนี้ท่านแม่บอกข้าว่า นางจะออกเดินทางไปจางโจวแล้ว”

“เหตุใดถึงกะทันหันเช่นนี้?” เฟิ่งเหยียนเฉินรู้สึกสงสัย

โจวซื่อในแววตาแฝงรอยยิ้ม “เป็นเจตนาของฮองเฮา”

ถึงแม้จะมิรู้ว่า ฮองเฮาทรงทำเช่นนี้ มีจุดประสงค์อื่นหรือไม่ ทว่า สำหรับจวนพลทหารของพวกเขา ทันทีที่ท่านแม่ไป ภายในจวนก็จะเงียบสงบลงอย่างมาก

ด้วยกลัวว่าเฟิ่งเหยียนเฉินจะคิดมาก โจวซื่อจึงพยายามอธิบาย

“ท่านพี่ ข้าเองก็หวังให้ท่านแม่พำนักอยู่ที่จวนนาน ๆ ทว่าน้าหญิงผู้นั้นมักจะมาหาอยู่เป็นประจำ ซ้ำยังชี้นิ้วสั่งให้ทำโน่นทำนี่ภายในจวนอีก สำหรับนาง ข้ามิรู้จะทำเช่นไรจริง ๆ”

หากท่านแม่ไป น้าหญิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาอีกแล้ว

เฟิ่งเหยียนเฉินเข้าใจภรรยาของเขา ไฉนเลยเขาเองจะไม่คิดเช่นนั้น

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไปช่วยจัดเก็บสัมภาระเถิด”

โจวซื่อพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำ”

“ท่านแม่ได้บอกหรือไม่ว่า กำหนดจะออกเดินทางเมื่อใด?” เฟิ่งเหยียนเฉินต้องการจะมาส่งนาง ทว่าก็ต้องดูเวลาที่ปฏิบัติงาน มิรู้ว่าจะมาทันหรือไม่

โจวซื่อส่ายศีรษะ

“เรื่องนี้ ท่านแม่ยังมิได้บอก นางเองก็ยังมิรู้เช่นกัน บอกแค่ว่าฮองเฮาทรงเตรียมการให้ทั้งหมด”

อีกด้านหนึ่ง

ภายในโรงพักแรม

วันต่อมา สองแม่ลูกก็แยกกันคนละทาง

เจิ้งจีไปซื้ออาภรณ์ใหม่ด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ขณะที่หลิวอิ๋งก็ไปที่จวนพลทหาร

ณ จวนพลทหาร

หลิวอิ๋งทำเหมือนเดิมตามปกติ เดินตรงเข้าไปด้านใน แต่ถูกคนเฝ้าประตูขวางไว้

“ท่านมาพบใคร?” คนเฝ้าประตูถาม

หลิวอิ๋งข่มกลั้นไว้ ยิ้มน้อย ๆ พร้อมเอ่ย “แน่นอนก็ต้องมาหาท่านพี่หญิงข้า”

พูดจบก็ยกขาจะก้าวเข้าไปด้านใน กลับได้ยิน

“ท่านมามิถูกเวลา ฮูหยินผู้เฒ่าออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว”

หลิวอิ๋งได้ยินในตอนแรกก็มิได้คิดมาก

“นางเข้าไปในวังอีกแล้วหรือ?”

“มิใช่ในวัง ไปจางโจว”

ในชั่วขณะนั้นหลิวอิ๋งมิกล้าเชื่อสิ่งที่ตนเองได้ยิน

อะไร! จางโจว?

จางโจวอยู่ห่างจากเมืองหลวงตั้งไกล! นางไปทำอะไรที่นั่น!