แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 966

คนเฝ้าประตูยื่นจดหมายให้กับหลิวอิ๋ง

“นี่คือจดหมายที่ฮูหยินผู้เฒ่าฝากไว้ให้ท่าน”

หลิวอิ๋งรีบรับจดหมายมา และเปิดอ่านในทันที

---[อาอิ๋ง เหตุการณ์กะทันหันนัก เช้านี้ข้าต้องเดินทางไปจางโจว เพื่อไปร่วมฉลองวันไหว้พระจันทร์กับเวยเฉียง เนื่องด้วยระยะทางไกล จึงมิอาจรอช้าได้แม้แต่วินาทีเดียว ดังนั้นจึงมิได้บอกลากับเจ้า วันข้างหน้าหากพบเจอปัญหาใด เพียงเข้าไปในวังเพื่อพบฮองเฮา นางจักดูแลเจ้ากับเจิ้งจีเป็นอย่างดีแน่นอน]

หลิวอิ๋งอ่านจดหมายจบแล้ว ในใจรู้สึกเป็นกังวล

รีบไปกะทันหันเช่นนี้ ช่างดูมีลับลมคมในจริง ๆ!

ดูเหมือนจงใจจะหลบเลี่ยงนาง!

นางถึงขั้นสงสัยว่าจดหมายนี้เป็นความจริงหรือไม่

หลิวอิ๋งยิ้มพร้อมเอ่ยกับคนเฝ้าประตู: “พวกเจ้าน่าจะรู้ว่าข้าเป็นใคร ถึงท่านพี่หญิงไม่อยู่แล้ว แต่ข้าทำของบางอย่างหล่นอยู่ในห้องนาง ดังนั้นจึงต้องเข้าไปหาดู”

ท่าทีของบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูดูแข็งกร้าว

“หากมิได้รับอนุญาตจากเจ้านาย พวกเรามิอาจให้ท่านเข้าไปในจวนได้ ท่านโปรดรอสักครู่ ให้พวกเราเข้าไปถามฮูหยินก่อน”

หลิวอิ๋งพยักหน้า

“ได้ ข้าจะรอ”

ในรอยยิ้มของนางแฝงความร้ายกาจดุจคมมีด

รออยู่สักครู่ คนที่ไปรายงานก็ออกมา

คนผู้นั้นเอ่ยกับนาง

“ฮูหยินแจ้งว่า ในจวนกำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ วุ่นวายอย่างมาก หากแม่นางหลิวทำสิ่งใดร่วงหาย รอฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาก็ค่อยมารับเอา หรือไม่ก็บอกให้รู้ว่าเป็นของสิ่งใด ฮูหยินจะให้สาวใช้ลองหาให้ท่าน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวอิ๋งหายไปในทันที

โจวซื่อผู้นี้ แมวไม่อยู่หนูร่าเริงเชียว!

นางเป็นผู้น้อย กล้าดีอย่างไรมาขวางทางนาง!

นางต้องการเข้าไปในจวนพลทหาร ก็เพื่อจะดูว่า ท่านพี่หญิงไปจางโจวจริง ๆ หรือหลบซ่อนไม่พบนาง

ทว่าตอนนี้ แม้แต่ประตูบานนี้นางยังผ่านเข้าไปไม่ได้ ช่างน่าโมโหยิ่งนัก!

ขณะทางนี้ คนเป็นมารดาโมโหเดือดดาล

ทางบุตรสาวด้านนั้นกลับเบิกบานใจ

ภายในร้านขายอาภรณ์

เจิ้งจีถูกใจชุดดิ้นทองชุดหนึ่ง

ชุดดิ้นทอง ได้ยินชื่อก็รู้ว่า อาภรณ์นี้เป็นชุดที่ถักทอด้วยไหมทองหรือด้ายทอง

วิธีการทำจะยุ่งยากเป็นพิเศษ ต้องดึงทองคำให้เป็นเส้นไหมหรือเส้นด้ายบาง ๆ แล้วทำออกมาเป็นลวดลายที่ต้องการบนสิ่งทอ งานฝีมือเช่นนี้ อาภรณ์ที่ทำเสร็จออกมาจึงดูวิจิตรงดงาม เนื้อผ้ายังนุ่มลื่นมันวาว

“คุณหนู มีผู้ใดยืนยันตัวตนของท่านได้บ้าง?” เจ้าของร้านเอ่ยถามด้วยท่าทีเหมาะสม

เดิมทีตอนที่เจิ้งจีเป็นบุตรสาวของพ่อค้า ก็ต้องทนกับการดูหมิ่นต่าง ๆ นานา แม้แต่บุตรสาวของขุนนางชั้นเก้า ยังกล้าเรียกใช้นาง บัดนี้ นางจะมิยอมถูกกดขี่อีกต่อไป!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงออกให้เห็นถึงการดูหมิ่นและเคลือบแคลงที่แสนจะคุ้นเคย นางจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

“บังอาจ! เจ้ากล้าสงสัยข้าได้อย่างไร? เจ้าคอยดู อีกสักครู่ท่านแม่กับท่านป้าข้าก็มา ท่านป้าข้าเป็นมารดาของฮองเฮา เจ้าต้องเบิกตาให้กว้าง และมองดูให้ดี ๆ ล่ะ!”

เจ้าของร้านเพียงแต่ยิ้ม: “หากเป็นฮูหยินเฟิ่งผู้นั้น ข้าน้อยก็ยังจำได้ มิรู้ว่าฮูหยินเฟิ่งจะมาที่ร้านเมื่อใด?”

เจิ้งจีนั่งลงข้างโต๊ะ “ข้ากับแม่ข้านัดหมายกันไว้แล้ว อีกสักพักพวกนางก็จะมา! หัดรู้จักดูทิศทางลมเสียบ้าง ลำดับแรกคือนำชุดดิ้นทองมาเตรียมห่อไว้ให้ข้า”

นางกลัวว่าจะถูกคนอื่นแย่งชิงไปก่อน

เจ้าของร้านยังคงยิ้ม

“ท่านวางใจ ขอเพียงฮูหยินเฟิ่งมาถึง และยืนยันตัวตนของท่าน ข้าน้อยจะรีบให้เหล่าช่างเย็บปักช่วยกันลองสวมให้ท่านทันที”

เจิ้งจีรู้สึกโมโหในใจ แต่มิอาจระเบิดอารมณ์ออกมาได้

ขณะที่นางรู้สึกร้อนใจมิรู้จะทำเช่นไร เมื่อเห็นบรรดาคุณหนูจากตระกูลขุนนางเข้ามา และพอใจชุดดิ้นทองนั้น ก็บังเอิญเหลือบไปเห็นมารดาของนางมาถึงพอดี

นางจึงรีบตะโกน

“ท่านแม่! ข้าอยู่ตรงนี้!”

จากนั้นหันไปหาเจ้าของร้านแล้วพูดว่า “ท่านแม่กับท่านป้าข้ามาแล้ว เจ้าคอยดูให้ดีละกัน!”