แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 975

เงินรางวัลบนป้ายนั้น ไม่มากพอทำให้หลิวอิ๋งหวั่นไหว

ข้อความบนป้าย ไม่ได้บอกว่าเจ้าของปิ่นคือผู้ใด

ทว่า หลิวอิ๋งมีประสบการณ์ค้าขายมาหลายปี นางย่อมคิดได้อย่างมีไหวพริบ ว่าป้ายนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

ด้วยเหตุนี้ นางจึงรีบกลับไปที่โรงพักแรม

“เราต้องกลับเจียงโจวเดี๋ยวนี้!”

ตั้งแต่ที่ท่านพ่อท่านแม่และน้องชายลาจากโลกไป สิ่งของที่พวกเขาทิ้งไว้ให้ ล้วนถูกส่งมาเก็บไว้ในบ้านของนางที่เจียงโจว

นางมาเมืองหลวงในครั้งนี้ พกเงินทองมาเพียงเล็กน้อย

ดังนั้น อยากหาปิ่นครึ่งท่อนนั้นเจอ ก็ต้องกลับไปที่เจียงโจว

เจิ้งจีไม่เข้าใจ นางจึงถามอย่างร้อนใจ

“ท่านแม่ เหตุใดต้องกลับเจียงโจวล่ะ? พวกเราเพิ่งออกมาจากเจียงโจวนะ…หรือว่าท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ต้องการข้าแล้วงั้นหรือ เขาไล่พวกเราไป ใช่หรือไม่?”

หลิวอิ๋งกลัวว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง จึงให้นางออกไปก่อนแล้วค่อยเล่า

เจิ้งจีกลับสะอื้นไห้

“ท่านพ่อไม่ต้องการท่านไม่ว่า แต่ข้าคือลูกสาวแท้ ๆ ของเขานะ เขาไม่ต้องการแม้กระทั่งข้าเลยหรือ…ต้องเป็นฮองเฮาแน่ ๆ ฮองเฮาต้องบังคับเขาแน่นอน!”

เพี้ยะ!

หลิวอิ๋งโมโหจนไม่รู้จะโมโหอย่างไร นัยน์ตาเต็มไปด้วยโทสะแห่งความไม่ได้ดั่งใจ

“โวยวายอะไร! ฮองเฮาบังคับงั้นหรือ? พ่อของเจ้า เขาไม่ใช่คนดี! ตอนเป็นหนุ่มก็กลัวแม่ของเขา อายุปูนนี้แล้ว ก็ยังกลัวลูกสาว…เขาเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด!

“เราจะกลับเจียงโจวเดี่ยวนี้!”

เจิ้งจีไม่อยากกลับ แต่ก็ยังถูกหลิวอิ๋งลากออกไป

……

อีกด้าน รุ่ยอ๋องนำกองทัพรบชนะ ขณะนี้มาถึงเมืองอานแล้ว

หร่วนฝูอวี้ติดตามเขามาตลอดทาง ตั้งแต่หนานเจียงถึงชายแดนใต้ กระทั่งถึงชายแดนตะวันออก

เขายังแค้นไม่หาย ยามเห็นนาง ก็ไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้

หร่วนฝูอวี้เองก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร คอยตามวอแวเขาไม่ห่างกาย ไม่อยากแยกจากเขา

เพราะตราบใดที่นางยังเป็นพระชายารุ่ยอ๋อง คนเลวทรามอย่างฮ่องเต้ฉีก็ไม่มีทางไล่นางไปไหนได้ นางจะได้เจอซูฮ่วนบ่อย ๆ อีกอย่าง นางจะได้สอดแนมความเป็นไปของแคว้นหนานฉีแทนหนานเจียงด้วย เผื่อวันใดวันหนึ่งแคว้นหนานฉีคิดจะทำร้ายหนานเจียงขึ้นมา

แต่ไม่คิดเลยว่า เจ้าหมาบ้ารุ่ยอ๋อง จะโกรธหนักขนาดนี้

นางขอคืนดีมาหลายวันแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมยกโทษให้

ภายในกระโจมหลัก

ขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังกินอาหารมื้อเย็นคนเดียว หร่วนฝูอวี้ก็บุกพรวดพราดเข้ามา

นางเอาชามกับตะเกรียบมาเอง ทั้งยังยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์

ต่อมานางก็ตามออกไปข้างนอกกระโจม คว้าจับคอเสื้อด้านหลังของรุ่ยอ๋องไว้

นางมีแรงมาก อีกทั้งรุ่ยอ๋องไม่ได้ตั้งตัว จึงถูกนางกระชากจนเซถอยหลัง หลังจากทรงตัวได้ ก็หันไปอย่างโมโห

กลับเห็น หร่วนฝูอวี้มองเขาอย่างลุ่มลึก ถามอย่างจริงจังว่า

“ให้อภัยหรือไม่นั้น ไม่สำคัญ

“ที่สำคัญคือ เจ้าจะถอดข้า และหย่ากับข้าไหม?”

น่าขำสิ้นดี! นางจะอยากให้เขาอภัยให้นางไปทำไม!

การให้อภัยมันกินแทนข้าว หรือใช้แทนเงินได้หรือไร?

สีหน้าของรุ่ยอ๋องอึมครึม

“สิ่งที่เจ้าสนใจ มีเพียงเรื่องนี้งั้นหรือ?”

ที่แท้ เขาก็ประเมินนางไว้สูงเกินไป

นางไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด!

นางแค่อยาก ให้เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อไป!

รุ่ยอ๋องเปล่งเสียงอย่างเด็ดขาด ภายใต้ความโกรธ

“หร่วนฝูอวี้ เราหย่ากันเถอะ!”