แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 977

นายท่านเฟิ่งเดินออกมาจากวังหลวงเหมือนวิญญาณออกจากร่าง สีหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างสั่งการแทบไม่ได้

เขาอยากขอให้ฮองเฮาเมตตา อย่าส่งเขาไปนอกเมือง

ทว่า ฮองเฮาไม่ยอมพบเขา

เมื่อกลับมาถึงจวน นายท่านเฟิ่งก็ล้มป่วยครั้งใหญ่

“ข้าคือบิดาผู้ให้กำเนิดนางนะ! ไยนางถึงได้ไร้เยื่อใยเช่นนี้

พ่อบ้านแนะนำ “นายท่าน บางทีฮองเฮาอาจจะฟังฮูหยินก็ได้ขอรับ”

ฮูหยินที่เขาพูดถึง ก็คือนายหญิงเฟิ่งที่หย่าร้างกับนายท่านเฟิ่งไปแล้ว

แม้นคนผู้นี้จะไม่ใช่นายหญิงของตระกูลเฟิ่งแล้ว แต่เพราะเป็นมารดาของฮองเฮา ทั้งยังมีคำสั่งแต่งตั้งเป็นเก้ามิ่ง ได้รับชื่อเรียกอันทรงเกียรติว่า “ฮูหยิน”

นายท่านเฟิ่งได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาพลันทอประกายขึ้นมา

พูดถูก

เขาสามารถไปหาหลิวซื่อ ให้นางขอร้องแทนเขาได้

ทว่า ตอนนี้หลิวซื่อถูกส่งไปที่จางโจว และเขาอาจต้องออกเดินทางไปประจำการที่เมืองอื่นได้ตลอดเวลา…

คิดได้เช่นนี้ หัวใจของนายท่านเฟิ่งก็รัดแน่น

“เวลาไม่คอยท่า ไปเตรียมหมึกกับพู่กันมา!“

……

หนึ่งวันก่อนงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ รุ่ยอ๋องนำกองทัพรบชนะกลับมา

ในวันนั้น รุ่ยอ๋องเข้าวังมารายงานภารกิจ หร่วนฝูอวี้ก็ติดตามเขามาด้วย เพราะได้รับการฝากฝังจากราชาหนานเจียง ให้แสดงความจริงใจอยากผูกพันธมิตรกับหนานฉีตลอดไป

ยามปกติหร่วนฝูอวี้มีนิสัยเอาแต่ใจ แต่เมื่อเผชิญเรื่องสำคัญของแคว้น นางก็จะไม่ทำอะไรเลอะเลือนเด็ดขาด

เซียวอวี้ปรายตามองหร่วนฝูอวี้

ก่อนหน้านี้รุ่นอ๋องส่งจดหมายมา ในจดหมายบอกว่า ในท้องของหร่วนฝูอวี้ไม่มีลูกแล้ว

ในจดหมายไม่ได้บอกที่มาที่ไปอย่างละเอียด เขาเดาว่า เป็นเพราะสงคราม จึงรักษาลูกไว้ไม่ได้

ลูกไม่อยู่แล้ว สองคนนี้ยังอยู่ด้วยกันได้อีกหรือ?

รู้กันว่า ที่พวกเขาต้องแต่งงานกันในตอนนั้น เป็นเพราะอุบัติเหตุ ต้องกลายเป็นสามีภรรยากัน และมีลูกด้วยกันอย่างไม่คาดฝัน…

หากไม่ใช่เพราะสงครามครั้งนี้ บางที ลูกของพวกเขาอาจจะได้เกิดมา

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวอวี้ก็รู้สึกสงสารรุ่ยอ๋องและภรรยา

แต่ไม่รู้เลยว่า รุ่ยอ๋องสงสารฝ่าบาทยิ่งกว่า

เขาได้ยินมาว่าฮองเฮาโชคร้ายแท้งลูก และก็พอจะรู้ว่าฝ่าบาทรอคอยโอรสมานานแค่ไหน

คิดว่า ฮองเฮาเองคงทำใจไม่ได้เหมือนกันแน่ ๆ

ทั้งสองคนต่างเป็นห่วงเรื่องของกันและกัน แต่ต่างฝ่ายต่างไม่บอกกัน ว่าลูกที่ว่านั้น ล้วนเป็นของปลอม ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก

จัดการเรื่องสำคัญเสร็จ หร่วนฝูอวี้ก็ถือโอกาสนี้ไปที่ตำหนักหย่งเหอ

นางไม่ได้เจอเฟิ่งจิ่วเหยียนหลายวันแล้ว จึงคิดถึงมากจริง ๆ

“ถวายบังคมฮองเฮา” หร่วนฝูอวี้ทำความเคารพพอเป็นพิธี ท่าทางดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดครู่ใหญ่ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างราบเรียบ

”ได้ แต่ว่า…“

นางพลันเปลี่ยนคำพูด ”มีแค่เจ้ากับข้า คงไม่ครึกครื้น วันนั้นเรียกพวกตงฟางซื่อมาด้วยดีกว่า“

ชั่ววินาทีนั้น ม่านตาของหร่วนฝูอวี้ก็เบิกกว้าง ต่อว่านาง ด้วยปฏิกิริยาที่ดูเกินจริง

”ซูฮ่วน ข้าแต่งงานแล้ว เจ้ายังระแวงข้า ไม่กล้าดื่มสุรากับข้าตามลำพังอีกหรือ?“

เฟิ่งจิ่วเหยียนวาง ”ของล้ำค่า“ ที่นางเอามาให้ไว้บนโต๊ะ กล่าวอย่างตรงไปตรงมา

”อืม ก็ไม่กล้าจริง ๆ“

ในอดีตทุกครั้งที่ดื่มสุรา หร่วนฝูอวี้เอาแต่จ้องจะมอมเหล้านาง

จนถึงตอนนี้ นางก็ยังระแวงหร่วนฝูอวี้

เพราะถึงอย่างไร นางก็รู้ดีว่าหร่วนฝูอวี้ร้ายกาจเพียงใด

สตรีจากหนานเจียง ชำนาญเรื่องการใช้พิษกู่

หร่วนฝูอวี้รู้ดี ทุกเรื่องไม่ควรรีบร้อนเกินไป

นางพยักหน้ายิ้ม ๆ แอบซ่อนแผนการบางอย่างในใจ

“ได้สิ~ แล้วแต่เจ้าเลย แต่ว่า พวกตงฟางซื่อไม่มีปัญหา แต่ห้ามชวนคนอื่นมาอีกนะ”

โดยเฉพาะไอ้เวรฮ่องเต้ฉีนั่น