แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 979

ถึงแม้หลิวอิ๋งค้นหาปิ่นหยกเจอแล้ว กลับไม่รู้ชัดเจนว่า มันซุกซ่อนความลับอะไรไว้

นางจำได้เพียงคำกำชับของท่านพ่อท่านแม่ ปิ่นหยกนี้มีความสำคัญมาก

มิเช่นนั้น นางคงจะโยนมันทิ้งไปนานแล้ว

ขณะนี้ราชสำนักได้เสนอรางวัลสำหรับของสิ่งนี้ เกรงว่าจะไม่ธรรมดาจริง ๆ

นางอดจินตนาการไปไกลมิได้เลย...

เจิ้งจีที่อยู่ข้าง ๆ ได้แต่บ่นพึมพำ

ปิ่นหักนี้จะมีประโยชน์อย่างไร? ช่วยให้นางกลายเป็นพระสนมได้หรือ

“พรุ่งนี้เราจะกลับไปที่เมืองหลวง!” หลิวอิ๋งให้ความสำคัญกับปิ่นหยกหักครึ่งนี้เป็นพิเศษ หากล่องคุณภาพดี บรรจุมันไว้อย่างระมัดระวัง

เจิ้งจีอยากจะกลับเมืองหลวงใจแทบขาด

นางถามอย่างตื่นเต้น

“ท่านแม่ ท่านคิดหาวิธี คืนดีกับท่านพ่อได้แล้วหรือ?”

……

เมืองหลวง

ในวังได้จัดงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์

ฮ่องเต้ฮองเฮาประทับอยู่บนบัลลังก์สูง ทอดพระเนตรไปที่เหล่าขุนนางเบื้องล่าง

งานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ปีนี้มีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ฮ่องเต้ประทานรางวัลให้แก่ขุนนางผู้มีคุณูปการ พระมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้

เมื่อประทานรางวัลแก่ขุนนางเหล่านั้นแล้ว เซียวอวี้มุ่งความสนใจไปที่การให้รางวัลแก่ฮองเฮา

“การศึกกับหลายแคว้นครานี้ ฮองเฮานำทัพด้วยตนเอง ผลงานยิ่งใหญ่เหนือพรรณนา

“เราจักมอบกองทัพอินทรีเหินและทหารใหม่หมื่นนายให้แก่ฮองเฮา ก่อนหน้านี้มีเสียงคัดค้านมากมาย วันนี้เราจะอธิบายให้ชัดเจนอีกครั้ง ฮองเฮากับเราสามีภรรยามีใจตรงกัน อย่าว่าแต่ทหารใหม่หมื่นนาย แม้แต่ตราคำสั่งทหารในมือของเรา ฮองเฮาก็ย่อมใช้ได้!”

สิ้นคำ บรรดาขุนนางที่อยู่เบื้องล่างพลันมีปฏิกิริยาที่ต่างกัน

ส่วนหนึ่งเห็นว่าฮองเฮาสมควรแก่ชื่อเสียง ให้นางรับผิดชอบทหารส่วนหนึ่ง น่าเชื่อถือได้ และไว้ใจได้

อีกส่วนยังไม่เปลี่ยนความคิด วังหลังห้ามแทรกแซงเรื่องในราชสำนัก

กระนั้น แม้พวกเขาจะมีความคิดอย่างไร ล้วนมิอาจฝืนประสงค์ของเบื้องบนได้

เมื่อเซียวอวี้ตัดสินใจแล้ว หาได้เปลี่ยนแปลงไม่

เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียน จับมือนางไว้ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับนาง ก่อนจะยกจอกสุราขึ้น ร่วมดื่มเฉลิมฉลองวันไหว้พระจันทร์กับทุกคน

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองสบตาสีรัตติกาลลึกล้ำของเขา แย้มยิ้มเบา ๆ

ทุกคนได้ดื่มสุรา ยิ่งดื่มยิ่งครื้นเครง มีเพียงสุราของนายท่านเฟิ่งที่ทำให้กลัดกลุ้ม ยิ่งดื่มยิ่งโศกเศร้า

ผู้คนรอบข้างราวกับจงใจ เอ่ยวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด

น่าเสียดาย บุตรสาวทั้งสองของนางมีปัญหาในการตั้งครรภ์

ชั่วเวลาพริบตา ระหว่างคิ้วของนายหญิงเฟิ่งพลันเศร้าหมอง

แม่ซ่งก็เป็นสตรีเหมือนกัน และยังเป็นแม่คนหนึ่ง ย่อมรับรู้ถึงสภาพจิตใจของนายหญิงเฟิ่งได้ จึงรับลูกสาวมาอุ้มไว้

“หลังจากนี้แม่ยายจะพักอยู่ในจวนพลทหารตลอดไปหรือไม่? หรือมีแผนอื่น?”

การอาศัยอยู่ในบ้านของลูกชาย ให้ลูกชายดูแลยามแก่ชรา หามีสิ่งใดให้ตำหนิได้ไม่

แม่ซ่งรู้ว่าลูกสะใภ้คิดถึงนายหญิงเฟิ่ง รีบเสนอทันที “สู้อยู่ในจางโจวนาน ๆ หน่อย และให้เวยเฉียงอยู่เป็นเพื่อนท่าน?”

นายหญิงเฟิ่งขอบคุณน้ำใจของแม่ซ่ง

“ลูก ๆ มีครอบครัวแล้ว สมควรดูแลครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเขาดีกว่า อีกอย่าง ข้ายังมีธุระต้องทำ ว่าไปแล้ว ก็มีเรื่องต้องรบกวนทางบ้านตระกูลซ่งช่วยหน่อย”

“มีเรื่องใด เชิญเอ่ยมาได้เลย” ฮูหยินซ่งอุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ที่แข็งกระด้างไร้ความรู้สึกในตอนแรก ยามนี้มีความอ่อนโยนในแบบของมารดา

นายหญิงเฟิ่งเอ่ยตามตรง “ข้าอยากจะหายาให้ตั้งครรภ์ง่ายขึ้น”

ครั้นฮูหยินซ่งได้ยิน พลันมองไปที่ท้องของนายหญิงเฟิ่งอย่างไม่รู้ตัว

“หรือท่านก็อยากจะ...”

อยากจะมีลูกด้วยอีกคนหรือ?