แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 981

หอสุราเฉิงตง

หร่วนฝูอวี้จองห้องส่วนตัวไว้ก่อนแล้ว แค่รอเฟิ่งจิ่วเหยียนมาถึง

กลายเป็นว่าพวกตงฟางซื่อมาถึงเสียก่อน

ตงฟางซื่อเป็นคนประเภทเสือหน้ายิ้ม คล้ายว่าล่วงรู้ถึงจิตใจไม่บริสุทธิ์ของนาง จึงเอ่ยเตือนนางทันทีที่นั่งลง

“ได้ยินว่าเดิมเจ้าอยากนัดหมายกับซูฮ่วนคนเดียวหรือ?

“หร่วนฝูอวี้ ในฐานะสหายคนหนึ่ง มีบางอย่าง ที่ข้าต้องพูดกับเจ้า

“ตัวตนปัจจุบันของซูฮ่วน หาได้เหมือนเช่นอดีตไม่ ก่อนเจ้าจะทำสิ่งใด ควรไตร่ตรองให้ดี”

ใบหน้าของหร่วนฝูอวี้สงบนิ่ง เปลี่ยนบทสนทนาอย่างแนบเนียน

“เจ้าควรเอาเวลาไปห่วงตัวเองดีกว่า ตอนนี้ตระกูลตงฟางได้ปรับโครงสร้าง ‘ใยแมงมุม’ ใหม่ สร้างชื่อเสียงเลื่องลือไกล มีแต่คนที่ต้องการตัวเจ้า ทุกแว่นแคว้นเสนอรางวัลนำจับเจ้าแล้ว ท่านอ๋องแห่งหนานเจียงเราก็อยากเชิญให้เจ้าไปรับตำแหน่งในหนานเจียง กล่าวกันว่าคนกลัวชื่อเสียง หมูกลัวอ้วน ใช่หรือไม่?”

ตงฟางซื่อกระตุกยิ้มมุมปาก เผยความมั่นใจเยือกเย็น

“ก็ต่อเมื่อพวกเขาจับข้าได้เท่านั้น”

เขามีชื่อเสียงจอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ หาได้เป็นเพียงลมปากไม่

ฝานจิ้นหิวมากแล้ว ครั้นเห็นปลาและเนื้อจานใหญ่บนโต๊ะ ดวงตาพลันสว่างวาบ

เขาถามอย่างร้อนใจ “ซูฮ่วนยังไม่มาอีกหรือ?”

ถึงแม้ตอนนี้ซูฮ่วนจะเป็นฮองเฮาแล้ว พวกเขายังคุ้นชินกับการเรียกชื่อเดิมของนาง

อีกอย่างนางยังกล่าวเองว่า ไม่จำเป็นต้องมากพิธีเวลาที่อยู่ด้วยกัน

หร่วนฝูอวี้มองไปยังประตูทางเข้าห้องส่วนตัว ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น

คงไม่เกิดเรื่องใดขึ้นกระมัง?

หรือฮ่องเต้สุนัขจะไม่ยอมปล่อยให้นางออกจากวัง?

ขณะที่หร่วนฝูอวี้คาดเดาไปเรื่อย ประตูก็ถูกเปิดออก

ดวงตาของนางฉายประกายแสงวาววับ พลางจดจ้องไปยังผู้ที่จะเดินเข้ามา

หลังจากได้เห็นผู้ที่เดินเข้ามาแล้ว มุมปากที่เพิ่งยกขึ้น พลันหุบลงทันที

“ไฉนจึงเป็นท่าน?!” ใบหน้าของหร่วนฝูอวี้เปลี่ยนเป็นเย็นชา

รุ่ยอ๋องหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องส่วนตัว พลางกวาดสายตามอง และเห็นว่านอกจากหร่วนฝูอวี้ คนอื่นต่างก็เป็นบุรุษ เขาขมวดคิ้วแน่นทันที

ไม่สงสัยเลยที่หลังจากเลิกงานเลี้ยงในวัง นางชักช้าไม่ยอมกลับจวน ที่แท้ก็มีนัดกับคนเหล่านี้

ก่อนหน้านี้นางท่องเที่ยวทั่วยุทธภพ ย่อมไม่มีข้อห้ามระหว่างชายหญิง ทว่าตอนนี้นางเป็นพระชายาแล้ว

มีพระชายาคนไหน เหมือนนางบ้าง?

รุ่ยอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ การแสดงอารมณ์โกรธต่อหน้าสาธารณชนนั้นไม่ดี

เขาปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว แย้มยิ้มสดใสยิ่งกว่าตงฟางซื่อ

“พระชายา ไม่คิดจะแนะนำข้าหน่อยหรือ?”

หร่วนฝูอวี้มีรอยยิ้มบนใบหน้าเช่นกัน เพียงแต่นางยิ้มไม่เหมือนยิ้ม เป็นการซ่อนคมดาบไว้ในรอยยิ้มเสียมากกว่า

“ท่านอ๋อง ที่จวนยังมีธุระอยู่ไม่ใช่หรือ?” ความหมายชัดเจนว่านางกำลังไล่แขก

พวกตงฟางซื่อกับฝานจิ้นได้แต่หันมองหน้ากัน สัมผัสได้ถึงการผิดปกติเล็ก ๆ

ถึงแม้หร่วนฝูอวี้กับรุ่ยอ๋องจักเป็นสามีภรรยากันแล้ว หาได้สนิทสนมกันไม่

รุ่ยอ๋องยิ้มอย่างอ่อนโยนมากขึ้น พลางโอบไหล่ของหร่วนฝูอวี้ต่อหน้าผู้คน “โอ้ เรื่องนั้นน่ะ ข้าจัดการเสร็จหมดแล้ว ไม่ต้องห่วง ข้ามีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทั้งคืน”

เอ่ยพลางเหลือบมองไปที่ขวดสุราบนโต๊ะ

สุราขวดนี้ ยามที่นางอยู่ในพระราชวัง ก็มิเห็นนางดื่มแม้แต่คำเดียว

เป็นของดีเลิศขนาดไหน ถึงต้องหวงแหนมากขนาดนี้?

หร่วนฝูอวี้พลันย่นคิ้วเบา ๆ แฝงไว้ด้วยความไม่ชอบ

นางกำลังจะผลักรุ่ยอ๋องออกห่าง เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินเข้ามาพอดี

ชั่วเวลาพริบตา หร่วนฝูอวี้รู้สึกว่า——ห้องส่วนตัวนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอม

เฮอะ! ห้องที่มีแต่ชายตัวเหม็นเต็มห้อง!

ตงฟางซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ขึ้นอยู่กับ ราชสำนักให้กำลังคนแก่ข้าได้มากน้อยเพียงใด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างเรียบเฉย “เจ้าต้องการมากเท่าไร ข้าจะทูลฝ่าบาทให้”

หร่วนฝูอวี้แสร้งเมามาย สายตาเหม่อลอย จู่ ๆ ก็คว้าจับมือของนางไว้ “ท่านพี่ ข้าเวียนหัวจัง~”

เฟิ่งจิ่วเหยียนช่วยประคองนาง ก่อนจะเห็นประกายความร้อนรนแปลก ๆ วาบผ่านในแววตาของหร่วนฝูอวี้

“ข้า...ดูหมือนจะไม่เวียนหัวแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนึกสงสัย ครั้นเห็นหร่วนฝูอวี้เหมือนจะทำสิ่งใดหายไป แสดงท่าทางพะว้าพะวงไม่เป็นสุข กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหา

ทั้งยังแกล้งทำตะเกียบหล่น และก้มตัวลงไปใต้โต๊ะ

อันที่จริง หร่วนฝูอวี้ทำสิ่งหนึ่งหายไปจริง ๆ

นั่นคือกู่เสน่ห์ที่นางหลอมด้วยตนเอง!

สุราวันนี้ มิได้มีปัญหาอันใด

เพียงแต่สุรานี้จะลดความไวในการตอบสนองของผู้คน ผิวหนังไม่รู้สึกคันหรือเจ็บปวด นางจึงแพร่พิษได้อย่างง่ายดาย

เมื่อสักครู่ นางเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือสิ่งเดียวคือจับมือ และปล่อยให้หนอนกู่ที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อมือคลานไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน กลับต้องตื่นตระหนัก เมื่อกู่เสน่ห์ของนางหายไปแล้ว!

ให้ตาย!

มันอยู่ตรงนี้ดี ๆ เหตุใดจึงหายไปได้?

พริบตานั้น หร่วนฝูอวี้จับไปที่เอว ก่อนจะคว้างูแดงสามชุ่นอย่างแม่นยำ และดึงมันออกมา

นางจ้องเขม็งไปที่งูแดงตัวนั้น ถามผ่านสายตาอย่างเงียบ ๆ——กู่เสน่ห์ถูกมันกินหรือไม่!

เนื่องจากนี่มิใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

งูแดงแสดงสีหน้าไร้เดียงสา แต่หลังจากที่หร่วนฝูอวี้ปล่อยมันไป และเลื้อยกลับไปอยู่ด้านหลังของหร่วนฝูอวี้ คล้ายว่ามีบางสิ่งติดอยู่ในลำคอ มันอยากสำรอกออกมาอย่างไม่สบายตัว

รุ่นอ๋องสังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของมัน และรู้ว่าหร่วนฝูอวี้ให้ความสำคัญกับงูล้ำค่าตัวนี้มากแค่ไหน จึงอยากจะเตือนนาง

ทว่า เขาเพิ่งจะเปิดปาก งูแดงกลับสำรอกใส่เขาอย่างรุนแรง!

พลันรู้สึกได้ถึง สิ่งที่เหนียวเหนอะหนะกระเด็นใส่หลังมือของเขา...