แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 989

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พร้อมพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“เฟิ่งหมิงเซวียนรับปากเจ้า ว่าจะสู่ขอเจ้าเป็นภรรยา หรือเจ้าเองที่อยากเป็นภรรยาเอก?”

แผ่นหลังอิงเอ๋อร์แข็งทื่อ

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา มองดูเฟิ่งจิ่วเหยียน พร้อมพูดตอบ

“คุณชายรองเป็นคนพูด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนย้อนถามอย่างใจเย็น ไม่สะทกสะท้าน

“เขาแต่งงานกับเจ้าไม่ได้ แต่สามารถเลี้ยงเจ้าไว้ข้างนอก เจ้าก็ไม่ยินดีหรือ?”

สีหน้าอิงเอ๋อร์นิ่งอึ้ง คิ้วคู่งามขมวดขึ้นมา พร้อมลองถาม “ฮองเฮาหมายความว่า...เมียเก็บ?”

เห็นสีหน้าฮองเฮาไม่เปลี่ยนแปลง อิงเอ๋อร์ส่ายหัวอย่างรุนแรง

“ไม่ ข้าไม่ยอม!

“ฮองเฮา ข้าก็เคยเป็นหญิงสาวตระกูลที่ดี สิ่งที่ข้าต้องการ คือการแต่งงานเป็นภรรยาเอก ข้าไม่เป็นเมียเก็บที่ไม่มีศักดิ์ศรี ที่จะถูกผู้ชายทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้”

หว่านชิวได้ยินเช่นนี้แล้ว ประหลาดใจไม่น้อย

อิงเอ๋อร์คนนี้ เป็นเพียงหญิงคณิกาคนหนึ่ง กลับมีความทะเยอทะยานมากขนาดนี้

สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบใจเย็น จับจ้องอิงเอ๋อร์ ครู่ใหญ่จึงพูดขึ้นมา

“เฟิ่งหมิงเซวียนผิดคำพูด”

“หากเขาอยากจะเป็นคุณชายรองตระกูลเฟิ่งต่อไป ก็จะแต่งงานให้เจ้าเป็นภรรยาเอกไม่ได้ เจ้าฟ้องร้องเขา เพื่อต้องการอันใด?”

อิงเอ๋อร์พูดขึ้นมาอย่างแน่วแน่ “ข้ามีหนังสือลงนามประทับตราของเขา เขารับปากว่าจะแต่งงานกับข้า จะปล่อยไปเสียแบบนี้ไม่ได้! หากวันนี้ไม่ได้สมปรารถนา งั้นข้าก็จะชนฝาตายอยู่ในวัง”

หว่านชิวพรวดลุกขึ้นมาทันที พร้อมตะคอกตำหนิ

“เจ้ากล้าข่มขู่ฮองเฮา? บังอาจยิ่งนัก !”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยกมือขึ้นมา ห้ามไม่ให้หว่านชิวพูดต่อ

ดวงตาอิงเอ๋อร์เต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“ฮองเฮา ข้ามิกล้าข่มขู่ท่าน ข้าเพียงแค่ต้องการความยุติธรรม! ถึงแม้อิงเอ๋อร์จะเป็นหญิงคณิกา แต่ก็ไม่อยากอยู่ไปแบบไร้คุณค่า ตั้งแต่แรก ข้าถูกขายไปยังสถานที่เช่นนั้น ก็คิดจะฆ่าตัวตาย คุณชายรองให้ความหวังข้า ข้าจึงยอมเขา...”

นางเล่าถึงเรื่องที่ผ่านมา น้ำตาไหลอาบแก้ม

สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็น คำพูดที่พูดออกมา กลับประดุจอาบน้ำในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

“ข้ารู้เรื่องความเป็นมาแล้ว

“อิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นสตรีที่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี ยอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์

“ทว่า ด้วยสถานะของเจ้าในตอนนี้ คิดอยากเข้าจวนเฟิ่ง ต้องการตำแหน่งภรรยาเอกนั้น เป็นไปไม่ได้”

“ข้าไม่อาจบีบบังคับเฟิ่งหมิงเซวียนแตกร้าวกับตระกูลเฟิ่ง เพื่อแต่งงานให้เจ้าเป็นภรรยาเอก สิ่งที่ตระกูลเฟิ่งสามารถทำได้ คือช่วยไถ่ถอนตัวเจ้า ให้เจ้าได้มีอิสระ”

อิงเอ๋อร์ประหลาดใจมาก

นางคิดว่า ฮองเฮาจะเข้าข้างน้องชายตนเอง คิดว่าสตรีต่ำต้อยอย่างนาง ได้เป็นเมียน้อยคนหนึ่ง ก็ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว

ไม่คาดคิด ฮองเฮาชมว่านางมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี

บางที ความตั้งใจของฮองเฮากับอี๋เหนียงหลินคนนั้นไม่ต่างกัน ล้วนต้องการให้นางไปจากเฟิ่งหมิงเซวียน ทว่าคำพูดของฮองเฮา นางฟังแล้วรู้สึกดีมาก

“ขอบพระทัยฮองเฮา ทว่า...ข้าเพียงต้องการความยุติธรรม! นอกจากหนังสือลงนามประทับตราแล้ว เขายังเขียนหนังสือแต่งงานให้ข้า ไปบ้านข้า วางสินสอด! เสร็จสิ้นพิธีสู่ขอแล้ว จะกลับคำได้อย่างไร?”

หว่านชิวขมวดคิ้ว

คนนี้ช่างไม่รู้จักชั่วดี!

“ในเมื่อวางสินสอดแล้ว จะยกเลิกการแต่งงานได้อย่างไร? นับจากนี้ต่อไป เจ้าไม่ใช่คนของตระกูลเฟิ่งอีกต่อไป ผู้หญิงคนนี้ อย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งงานด้วย!”

ทันใดนั้น เฟิ่งหมิงเซวียนตกใจจนสีหน้าขาวซีด

อิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง ดีใจจนร้องไห้

ไม่คาดคิดว่า ฮองเฮาจะให้ความยุติธรรมแก่ตนเอง...

หลังจากเฟิ่งหมิงเซวียนได้สติกลับมาแล้ว ก็ตะโกนพูดขึ้นมา

“ไม่! ข้าไม่แต่ง! ท่านจะทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้! หากท่านพ่อรู้ จะต้องโกรธแน่ ฮองเฮา! ท่านเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของข้า เหตุใดท่านถึงเข้าข้างคนอื่น!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งการด้วยเสียงเย็นชา “พาตัวไป!”

เฟิ่งหมิงเซวียนพูดไม่มีหูรูด

“ท่านพ่อพูดไม่ผิด! ท่านก็เป็นเหมือนกับแม่ของท่าน ล้วนอกตัญญู! แม่ของท่านไม่ช่วยน้องชายของนาง ท่านก็ไม่ช่วยข้า พวกท่านล้วนเป็นคนประเภทเดียวกัน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหรี่ตาลง

น้องชายแท้ ๆ ...

นางคิดอะไรขึ้นมาได้

เรื่องหนึ่งที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากจัดการเรื่องของเฟิ่งหมิงเซวียนแล้วเสร็จ นางตามตัวอู๋ไป๋มา

“ข้าต้องการภาพวาดของทุกคนในตระกูลหลิว”

คนในครอบครัวเดียวกัน อย่างไรก็จะต้องมีใบหน้าคล้ายกันอยู่บ้าง

หากหลิวอิ๋งคือซู่ยวน ฉะนั้น พ่อแม่ตระกูลหลิว ตลอดจนน้องชายแท้ ๆ ของนางคนนั้น เอาภาพวาดมาเทียบกัน ก็ไม่มีความคล้ายกัน