แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 991

ที่ภูเขาหวูหยา

ในแท่นฝึกวรยุทธที่สูงตระหง่าน ผู้เฒ่าผมขาวนั่งบำเพ็ญอยู่อย่างสงบ

คนนี้ก็คือผู้ดูแลภูเขาหวูหยา อาจารย์ของเซียวอวี้...เสวียนหลิงเฟิง

ศิษย์คนหนึ่งเข้าไปในแท่น รายงานอย่างเคารพนอบน้อม

“อาจารย์ ฝ่าบาทกับฮองเฮามาถึงแล้วขอรับ ท่านจะพบพวกเขาตอนนี้เลยหรือไม่?”

ตามกฎของฆราวาส ฮ่องเต้ฮองเฮาเสด็จ ทุกคนล้วนต้องออกมาต้อนรับ

ทว่า เสวียนหลิงเฟิงเป็นถึงอาจารย์ของฮ่องเต้ ยังเป็นผู้บำเพ็ญมีวรยุทธสูงส่งสันโดษ จึงไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงกฎปฏิบัติเหล่านี้

ทว่า เขาก็ไม่ปล่อยให้ฮ่องเต้ฮองเฮาทั้งสองต้องรอ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสวียนหลิงเฟิงที่อยู่บนแท่นสูงลืมตาขึ้นมา ยกมือสงบลมปราณ ใบหน้าสงบเรียบเฉย

“ให้พวกเขาเข้ามา”

“ขอรับ อาจารย์”

เวลานี้ ข้างนอกแทนฝึกบำเพ็ญ เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ที่สูงมองไกลออกไป เท่าที่สายตามองเห็น ทุกสิ่งอย่างล้วนเขียวชอุ่ม ที่สูงล้อมรอบไปด้วยเมฆหมอก ใต้ฟ้าเหนือเมฆา ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในดินแดนสวรรค์

เซียวอวี้ยืนอยู่ด้านข้างนาง ดึงจับมือของนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

“งดงามหรือไม่?” เขาถาม

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไกลออกไป ผงกศีรษะเล็กน้อย

“เรียกได้ว่าเป็นดินแดนมหัศจรรย์บนโลก”

กลับมาที่นี่อีกครั้ง เซียวอวี้อดไม่ได้ที่จะคิดถึงภาพครั้งแรกที่มาถึงภูเขาหวูหยา

ตอนนั้นเขาไม่มีที่พึ่ง ถูกเสด็จพ่อรังเกียจ ส่งมายังที่นี่ นึกว่าจะต้องอยู่บนภูเขาหวูหยานี้ไปตลอดชีวิต

ดังนั้น ในตอนนั้นเขาเกลียดชังที่มีมาก

ตอนนี้พาจิ่วเหยียนมาที่นี่ ความรู้สึกแตกต่างกันมาก

คิดถึงเป้าหมายที่มาที่นี่ เซียวอวี้ถามขึ้นมาอย่างจริงจัง “จิ่วเหยียน ถึงแม้อาจารย์แลดูใจดีมีเมตตา กลับเป็นคนจริงจังมาก เจ้ามั่นใจว่ามีวิธีอื่นจริง ๆ สามารถทำให้เขาช่วยรักษาให้เจ้าได้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันมามองเขา สายตาปกคลุมไปด้วยความลึกล้ำ

“ผู้ใดว่าหม่อมฉันจะรักษา?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?

ขณะเดียวกัน ศิษย์น้อยมาเชิญพวกเขาเข้าไปข้างใน

นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้ามาบนแท่นฝึกบำเพ็ญ

แท่นฝึกบำเพ็ญของภูเขาหวูหยา เป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญของศิษย์สำนักในยามปกติ ทั้งสองข้างวางเต็มไปด้วยอาวุธแต่ละประเภท ตำราวรยุทธ มีครบถ้วนทุกอย่าง

ผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่สูง แลดูเหมือนดั่งเทพเซียน มีความเป็นเหมือนนักพรต

เขานั่งอยู่ตรงนั้น แทบไม่ขยับเขยื้อน

เซียวอวี้ทำความเคารพ

เขารับลูกศิษย์ผู้หญิงน้อยมาก ฮองเฮาตรงหน้าคนนี้ มีทักษะพรสวรรค์ที่ไม่เลว

น่าเสียดาย เขาทำนายดูแล้ว พวกเขาไม่มีวาสนาเป็นศิษย์อาจารย์กัน

ทว่า ในเมื่อนางไม่มีความคิดจะคารวะอาจารย์ แล้วจะทำอย่างไรให้เขารักษา?

คิดไปมา เสวียนหลิงเฟิงอดประหลาดใจไม่ได้

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนยกมือทำความเคารพ พร้อมพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ผู้อาวุโส ข้ากับฝ่าบาทอภิเษกกันมาจนถึงตอนนี้ ยังคงไม่มีบุตร ซึ่งถือเป็นเรื่องใหญ่ เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแผ่นดิน...”

เสวียนหลิงเฟิงยิ้มหัวเราะอย่างใจดี

“ความมั่นคงของแผ่นดินนั้นสำคัญ ทว่ากฎปฏิบัติของภูเขาหวูหยา ก็สำคัญเช่นกัน ฮองเฮา อย่าทำให้ลำบากใจเลย”

สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนมุ่งมั่น

“ผู้น้อยมิกล้าละเมิดกฎของภูเขาหวูหยา และก็ไม่ทำ

“ข้ามิใช่ลูกศิษย์ในสำนักของท่าน ทว่าฝ่าบาทใช่

“ขอผู้อาวุโสรักษาฝ่าบาท”

เซียวอวี้เบิกตาโต

หลังจากนั้นก็ยังได้ยินนางพูดมาอย่างจริงจัง “ดูเหมือนฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บ ส่งผลกระทบให้ยากที่จะทำให้สตรีตั้งครรภ์...”

เซียวอวี้: !