แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 547

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 547 มองเธอทะลุปรุโปร่ง

พอไปถึงที่ เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ามองแล้วก็พูดไม่ออก มองป้ายที่โชว์หราแล้วก็เกิดความรู้สึกเหมือนมาผิดที่

“นายคิดจะพาฉันมาที่นี่เนี่ยนะ?”

เธอก็คิดว่าเขาจะพาไปที่ไหน นึกไม่ถึงว่าจะพามาที่ประหลาดขนาดนี้

“อืม อาคารมีพื้นที่ 2,783ตารางเมตร สนามมีพื้นที่ 1,000ตารางเมตร ถึงจะสร้างมายี่สิบปีแล้ว แต่ก็นับว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในมณฑล อุปกรณ์ที่อยู่ข้างในก็เปลี่ยนใหม่แล้วด้วย”

ตอนที่เขาบอกจะพาเธอไปที่แห่งหนึ่ง เสี่ยวเชี่ยนยังคิดอยู่เลยว่าในที่สุดตานี่ก็ฉลาดขึ้นมาแล้ว รู้จักใช้เสน่ห์ของผู้ชายปลอบแฟนตัวเอง แต่ที่ไหนได้พามาโรงยิม?

แล้วสีหน้าภาคภูมิใจนี่มันอะไรกัน? เสี่ยวเชี่ยนมองอวี๋หมิงหลางที่อธิบายประวัติของโรงยิมอย่างภูมิใจ นี่เธอเกือบคิดไปแล้วว่าจ้างชาวบ้านมาเป็นไกด์ในราคาสิบหยวนเพื่อมานำชมบ้านเกิดที่แสนภูมิใจ—แถมยังเป็นไกด์เถื่อน

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?” เธอต้องขอตัดบทการแนะนำอย่างภาคภูมิใจนี้

“คุณอารมณ์ไม่ดีไม่ใช่เหรอ ผมพาคุณมาผ่อนคลาย”

แฟนที่ดีต้องช่างสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของแฟนสาว พร้อมทั้งยังต้องช่วยปรับสภาพอารมณ์ของเธอให้ดีขึ้น เขาใส่ใจขนาดนี้เสียวเหม่ยต้องยิ่งชอบเขามากขึ้นแน่ๆ

เสี่ยวเชี่ยนอยากอัดเขาจริงๆ

เมื่อคืนเขาใช้ถุงยางถึงสองกล่อง เล่นเอาเธอแค่เดินยังเจ็บ ร่างกายไม่มีจุดไหนไม่ปวด แล้วนี่ยังจะพาเธอมาโรงยิม? กลัวเธอยังเจ็บไม่พอหรือไง

ถ้าอวี๋หมิงหลางสังเกตสีหน้าเธอสักนิดก็จะรู้ว่าเวลานี้เสี่ยวเชี่ยนอารมณ์ไม่ดีสุดขีดแล้ว แต่เขากลับไม่เห็น อีกทั้งยังมีสีหน้าภูมิใจ

“เวลาที่อารมณ์ไม่ดีก็มาตีเทนนิส มาวิ่งสักหน่อย ความหงุดหงิดในใจก็จะหายไป~

“นายยังคิดจะตีเทนนิส?” เสี่ยวเชี่ยนขึ้นเสียงอย่างลืมตัว รู้สึกว่าความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของเธอพังทลายลงตั้งแต่มาเจอตาทึ่มนี่

“ผมเห็นร่างกายคุณอ่อนแอ กีฬาอย่างเทนนิสไม่ได้หนักมาก เหมาะกับคุณสุดๆ” เพื่อแสดงถึงความทุ่มเทเอาใจใส่แฟนสาว อวี๋หมิงหลางยังพูดเสริมด้วยความภูมิใจ

“อีกทั้งการตีเทนนิสยังช่วยขับพิษออกจากร่างกายด้วย ผู้หญิงตีเทนนิสอาทิตย์ละสองครั้งจะดีมาก”

นี่เป็นข้อสรุปจากการที่ได้ค้นคว้าตำรามามากมายเลยนะ~ อวี๋หมิงหลางรู้สึกว่าหลังจากกลับหน่วยไปแล้ว เขาจะเปิดคอร์สแชร์ประสบการณ์ให้กับเหล่าทหารที่ยังเป็นโสดกันอยู่

ผู้ชายถ้าอยากมีแฟนมันก็เป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่ง ไม่มีประสบการณ์ไม่เป็นไร เรียนรู้ได้ ยุคนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร ห้องสมุดมีหนังสือให้ยืมมากมาย อวี๋หมิงหลางอ่านไปเยอะมากเพื่อเสี่ยวเชี่ยน ตั้งแต่เรื่องกับข้าวยันออกกำลังกาย อ่านมันหมดทุกแนว

ในที่สุดตอนนี้ก็มีโอกาสได้ใช้ เขารู้สึกว่าความรู้ทั้งหมดคือพลัง

อวี๋หมิงหลางไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด เขาคิดว่าตัวเองทำดีสุดๆ แต่เสี่ยวเชี่ยนอยากจะเด็ดหัวเขา

เดิมอารมณ์เธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว เขายังจะพามาที่นี่อีก

ผู้หญิงตีเทนนิสเป็นเรื่องที่ดี—แล้วผู้หญิงพวกนั้นที่บ้านมีสัตว์ใหญ่ที่กลางคืนใช้ถุงยางไปถึงสองกล่องแบบเธอไหมล่ะ?

ให้ผู้หญิงที่เหนื่อยจากเรื่องบนเตียงอีกทั้งยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอมาตีเทนนิส นี่ก็เหมือนกับกลุ่มคนนั่งกินข้าวดื่มเหล้าอยู่ด้วยกัน ใครเอาเนื้อยัดได้เต็มปากก็ยืนขึ้นมาชนเหล้า สภาพโหดร้ายไม่ต่างกัน

ถ้าไม่ติดว่ารู้จักอวี๋หมิงหลางดี รู้ว่าตานี่ศึกษาหาความรู้มาเยอะเกินไปจนเพี้ยน เธอคงคิดว่าเขาตั้งใจแกล้งเธอ

“ห้องฟิตเนสที่ค่ายไม่เปิดให้คนในครอบครัวทหารเข้าใช้ ดังนั้นตอนผมเรียนเลยมาเล่นที่นี่ โดนเฉพาะตอนอยู่มอหก มาตีเทนนิสบ่อยๆ” พาแฟนมารำลึกความหลัง ทำให้เธอได้รู้จักมุมที่สดใสในวัยเยาว์ของเขา นี่ก็เป็นขั้นหนึ่งที่สำคัญมากของการคบกัน

“…มอหกแค่เรียนก็เหนื่อยมากแล้วยังจะมาตีเทนนิสอีกเหรอ? นายเอาเวลามาจากไหน อาจารย์ที่ปรึกษาไม่ว่าเหรอ?”

“อันที่จริงฉันไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้มากระทบจิตใจ เพียงแต่…”

“เพียงแต่คุณรู้สึกขัดแย้ง สติบอกคุณว่าไม่ต้องการความผูกพันอะไรทั้งนั้น แต่ความรู้สึกกลับบอกคุณว่าอดไม่ได้ที่จะผิดหวัง คุณคิดว่าการรู้สึกผิดหวังในตัวพ่อเฮงซวยเป็นอะไรที่ไม่คุ้มกันเลย แต่ในขณะเดียวกันก็เกลียดที่ควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้ ในสายตาของคุณอารมณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเรื่องที่ไม่คุ้มค่า มันไร้สาระทั้งนั้นแต่คุณก็เอาชนะมันไม่ได้”

สุดยอดไปเลยพี่ เสี่ยวเชี่ยนมองอวี๋หมิงหลางอย่างอึ้งๆ

เขามองเธอออกหมดอย่างทะลุปรุโปร่ง นี่มันวิญญาณจิตแพทย์เข้าสิงชัดๆ

“ทำไมนายรู้ความคิดของฉัน?”

“เพราะความอ่อนแอที่คุณเกลียดเป็นสิ่งที่ผมอยากปกป้องพอดี ลูกเชี่ยน บางครั้งการยอมรับว่าตัวเองก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี ใช่ว่าจะเจ็บปวดไม่ได้ แบบนั้นจะยิ่งทำให้คุณเหมือนคนที่มีชีวิตมากกว่านะ แต่ความเจ็บปวดนี้ไม่ควรอยู่กับคุณนานจนเกินไป ไม่กี่วินาทีก็พอแล้ว อนาคตของคุณควรจะมีความสุขทุกวันนะ”

อวี๋หมิงหลางพูดจบก็จูงมือเธอเพื่อจะพาไปซื้อตั๋ว แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

“ลูกเชี่ยน?”

“นายอยากให้ฉันมีความสุข?”

“อืม”

“อยู่ที่นี่ฉันไม่มีความสุข”

“แล้วคุณอยากไปที่ไหน?”

“กลับบ้าน กลับไปที่เตียงนาย”