แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 546

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 546 หาคนช่วยดูแล
เฉินหลินไม่เข้าใจทำไมอยู่ๆอวี๋หมิงหลางก็ลงมือ เขามองอวี๋หมิงหลางด้วยความหวาดหวั่น

อวี๋หมิงหลางเหยียบเศษกระจกเดินไปหาเฉินหลิน แล้วใช้กระบองในมือเชยคางเฉินหลินขึ้นมา

“คนแบบแก จะเหมาะเป็นพ่อเขาได้ยังไง?”

“ฉัน…มันติดเงินแกไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันโกหก”

เฉินหลินงง

“ตอนนี้เฉินเสี่ยวเชี่ยนไม่ใช่แฟนฉันแต่เป็นคู่หมั้นที่ฉันรักที่สุด แกจะเอาผู้หญิงที่ฉันแคร์ที่สุดไปให้พวกเสือมันขย้ำแกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไปเหรอ? ถ้าแกยังกล้าหาเรื่องเสี่ยวเชี่ยนกับแม่อีกล่ะก็ ฉันจะให้แกเป็นเหมือนกระจกบานนี้”

เฉินหลินมองเศษกระจกบนพื้นด้วยความหวาดกลัว อวี๋หมิงหลางเก็บกระบองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันจะทำให้แกแตกเป็นเสี่ยงๆอย่างทรมาน”

ตอนที่เดินผ่านเฉินหลินอวี๋หมิงหลางได้หยุดเท้าแล้วพูดเสริม

“ถ้าในใจแกยังมีเขาคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ‘ขอบคุณ’ความไร้เยื่อใยของแกที่ทำให้ฉันลงมือได้โดยไม่ลังเล ฉันไม่อยากให้มือของเสี่ยวเชี่ยนต้องมาแปดเปื้อน แต่ฉันลงมือแทนเขาได้ แกฆ่าจิตใจส่วนดีของเขา ฉันเลยต้องปกป้องโลกอันบริสุทธิ์ให้เขา”

เฉินหลินยังไม่เข้าใจถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของอวี๋หมิงหลางเท่าไร เขามองอวี๋หมิงหลางอย่างงงๆ

ตอนที่อวี๋หมิงหลางเดินเข้ามากระซิบข้างหูได้ทำให้จิตใจของเขาพังทลาย เฉินหลินเข่าทรุดลงกับพื้น อวี๋หมิงหลางเดินออกจากห้องไป

อันที่จริงอวี๋หมิงหลางก็ไม่ได้พูดจาโหดเ**้ยมอะไร ปกติเขาไม่ชอบพูดชอบทำมากกว่า

“มาจับคนหน่อยครับ ต้องตัดสินยังไงก็ว่าไปตามนั้น นับแต่นี้ไปคนๆนี้ไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวผมอีกแล้ว ว่าไปตามกฎหมายครับ”

หลังจากที่อวี๋หมิงหลางวางสาย วินาทีที่เดินออกจากตึกเขาก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ความเคร่งขรึมได้สลายไป

สีหน้ายามที่เจอกับพ่อเฮงซวยก็แบบหนึ่ง ตอนอยู่กับลูกเชี่ยนของเขาก็อีกแบบหนึ่ง ไม่ว่าข้างนอกพายุฝนจะหนักแค่ไหน แต่เขาก็จะปกป้องเธอ เหลือเพียงแต่แสงแดดอันอบอุ่นส่องไปที่เธอ

ส่วนเฉินหลินที่คุกเข่าอยู่กับพื้นกำลังตกใจเหงื่อแตกไปทั้งตัว ที่ข้างหูของเขาคล้ายกับยังมีคำพูดสุดท้ายของอวี๋หมิงหลางวนเวียนอยู่

อวี๋หมิงหลางพูดว่า ถ้าเขาเลือกทำงานฟรีสองปีไม่ใช่เอาเสี่ยวเชี่ยนไปขาย เขาก็จะให้พี่ชายหางานที่พอจะทำตลอดช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ได้ และก็รับประกันได้ว่าจะมีชีวิตอยู่อย่างมั่นคง

แต่น่าเสียดายที่มีทางเลือกเยอะแยะแต่เฉินหลินไม่เลือก กลับเลือกที่จะยั่วโมโหอวี๋หมิงหลาง

เสี่ยวเชี่ยนยังคงถือบุหรี่มองสองพ่อลูกเดินไปไกล เธอกำลังค้นหาความทรงจำที่อยู่ไกลแสนไกลของตัวเองว่ามีช่วงเวลาดีๆกับพ่ออยู่บ้างหรือเปล่า

ไม่มี สักนิดก็ไม่มี

อวี๋หมิงหลางเข้าไปแล้วจะทำอะไรบ้างเธอพอจะเดาได้ แต่กลับไม่คิดจะเข้าไปห้ามแม้แต่นิดเดียว

เสี่ยวเฉียงเป็นคนแบบไหนเสี่ยวเชี่ยนรู้ดีแก่ใจ เขาเอาอกเอาใจเธอเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นคนขี้ใจอ่อน ตอนเรื่องอาหญิงเขายังไม่เข้าข้างเลยสักนิด แล้วนับประสาอะไรกับพ่อเฮงซวยของเธอ

แต่ทำไมจิตใจของเธอถึงไม่หวั่นไหวเลยสักนิด เธอไม่รู้สึกสงสารพ่อเฮงซวยเลยแม้แต่น้อย แต่กลับสงสารตัวเอง

“คิดอะไรอยู่น่ะ?”

“อยากกลับไปตอนเด็ก กลับไปกอดเด็กน้อยจิตใจบอบช้ำคนนั้นที่ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนก็ไม่ได้รับความรักจากพ่อ”

สงสารตัวเองที่เมื่อชาติที่แล้วใช้เวลาถึงสิบแปดปีก็ยังไม่ได้ความรักความอบอุ่นจากเฉินหลิน ในเวลาแบบนี้เธออยากเดินเข้าไปถามมากว่า ทำไมต้องทำกับเธอแบบนั้น เธอผิดตรงไหนกันแน่

แต่เสี่ยวเชี่ยนใช้ความรู้ของจิตแพทย์ปลอบตัวเอง บนโลกนี้คนบางคนก็เลวร้ายเกินไป ถ้าไปถามว่าทำไมเขาก็คงตอบไม่ได้ เพราะในใจของเขานอกจากตัวเองแล้วก็ไม่รักใครอีก โกรธคนแบบนี้ไปก็เปลืองพลังชีวิต

“ผมจะให้คน ‘ดูแล’ เขาตอนอยู่ในคุก ออกมาได้ก็คงไม่กล้าก่อเรื่องแล้ว คิดว่าเขาตายไปแล้วเถอะลูกเชี่ยน คุณจะได้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย”

รับมือกับคนแบบนี้ก็ต้องตัดเส้นทางรอดทั้งหมดไม่ให้เหลือ พ่อที่พูดออกมาได้ว่าจะส่งลูกสาวไปเป็นเหยื่อแบบนี้ คิดว่าตายไปแล้วยังจะดีกว่า

อันที่จริงในใจของอวี๋หมิงหลางก็เกิดความสงสัย เขาเจอคนแย่ๆมาก็เยอะแต่ไม่เคยเจอพ่อเฮงซวยแบบนี้ ถ้าเฉินหลินทำตัวเลวกับลูกทั้งสองคนก็ว่าไปอย่าง แต่ดูเหมือนจะทำไม่ดีแค่กับเสี่ยวเชี่ยน ดูเหมือนจะยังมีเยื่อใยกับเฉินจื่อหลง นี่แค่รักลูกชายมากกว่าลูกสาวจริงๆเหรอ?

“ตามสบาย ขังไปตลอดชีวิตก็ไม่เกี่ยวกับฉัน” เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่างเย็นชา

น้ำเสียงเย็นชาของเธอยามพูดถึงพ่อขัดกับสายตาที่เธอมองครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกตรงนั้น อวี๋หมิงหลางเห็นแบบนั้นหัวใจก็เหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เด็กสาวที่น่าสงสารคนนี้คงสะเทือนใจมาก

คนอื่นเห็นแต่ด้านที่เข้มแข็งของเธอ แต่เขากลับได้เห็นด้านที่คิดไม่ตกของเธอตอนแก้ไขปัญหา เธอพูดเสมอว่าตัวเองไม่ใช่คนดี แต่ลูกเชี่ยนที่น่าสงสารของเขากลับไม่รู้เลยว่า เธอยังห่างไกลกับคำว่าคนเลวนัก เพราะคนเลวจริงๆนั้นไร้หัวใจ

แต่เธอมี

ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่อวี๋หมิงหลางอยากปกป้องด้วยชีวิต สิ่งที่ทั้งเข้มแข็งและอ่อนแอ สิ่งที่เดินหน้าไปด้วยความกล้าหาญแต่กลับทำร้ายตัวเธอเองโดยไม่รู้ตัว อวี๋หมิงหลางตั้งชื่อให้สิ่งนี้ว่า จิตใจส่วนดีที่จำเป็นต้องเลว

ฟังดูเหมือนขัดแย้งแต่อันที่จริงไม่ขัดแย้ง เธออยากปกป้องในสิ่งที่เธอต้องการก็ต้องโหดบ้างในบางมุม แต่ในขณะที่เธอโหดร้ายกลับทำร้ายตัวเองไปด้วย ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นเธอคิดไม่ตกแบบนี้ อวี๋หมิงหลางแทบอยากจะเสกให้เธอตัวเล็กแล้วยัดเข้าไปในใจเขา จากนั้นก็ทำลายคนที่ทำร้ายเธอซะ

“ไปเถอะลูกเชี่ยน พี่จะพาไปที่หนึ่ง”