แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 549

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 549 ต้องพูดให้ชัดเจน

หลังกินกันเสร็จพ่อเลี่ยวก็ไปขับรถ พวกเจี่ยซิ่วฟางยืนกันอยู่ข้างทาง

“รถของอาเลี่ยวไม่รู้จะเบียดกันหมดหรือเปล่า ทำไมหมิงหลางไม่ขับรถมาล่ะ?” เจี่ยซิ่วฟางถามอวี๋หมิงหลาง

“ดื่มเหล้าไม่ขับรถ” เสี่ยวเชี่ยนตอบแทนอวี๋หมิงหลาง

“ก็จริง งั้นพวกเราเบียดๆเอา หมิงหลางกลับแท็กซี่เหรอ?”

อวี๋หมิงหลางแกล้งไอ ฉวยโอกาสตอนเจี่ยซิ่วฟางไม่สนใจส่งซิกให้เสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนเห็นอวี๋หมิงหลางร้อนใจแต่ยังต้องแสร้งทำใจเย็นก็แอบขำในใจ อยากจะแกล้งแต่ก็แอบสงสาร

“หนูจะให้หมิงหลางไปส่งหนูกลับมหาลัย”

“เฉิน เสี่ยว เชี่ยน” เจี่ยซิ่วฟางกัดฟันพูด อย่าคิดว่าเธอดูไม่ออก เด็กคนนี้คิดจะไปนอนกับอวี๋หมิงหลาง

เมื่อวานลูกสาวเธอบอกว่าจะกลับมหาวิทยาลัย แต่ปรากฏว่าวันนี้โทรไปไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึง แสดงว่าเมื่อคืนไปนอนกับอวี๋หมิงหลางมาแน่ๆ

ยังไม่แต่งงานทำแบบนี้ไม่ดี เจี่ยซิ่วฟางรู้นานแล้วว่าลูกสาวกับอวี๋หมิงหลางคงทำกันไปแล้ว แต่นี่ต่อหน้าคนอื่นไม่ไว้หน้าแม่ จะมาบอกว่าไม่กลับบ้านก็ดูเกินไป

“แม่ หนูรู้ว่าตัวเองทำอะไร แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกดูแลตัวเองก็พอแล้ว”

อวี๋หมิงหลางยิ้มตาหยีพลางพูด “คุณน้าวางใจเถอะครับ ผมไปส่งเสี่ยวเชี่ยนกลับมหาลัยอย่างปลอดภัยแน่นอน”

เรื่องไปส่งน่ะเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้

บอกไว้แล้วว่าสองคืนหนึ่งวัน ขาดไปไม่กี่ชั่วโมงก็ไม่ได้ นี่คือหลักการ

“ดึกป่านนี้แล้วไปนอนบ้านสักคืนไม่ได้เหรอ?” เจี่ยซิ่วฟางพยายามส่งซิกให้เสี่ยวเชี่ยน

อวี๋หมิงหลางรู้สึกว่าเสียวเหม่ยของเขาจะติดปีกบินหนีไปแล้ว ว่าที่แม่ยายดูเหมือนจะพาเธอกลับให้ได้

เสี่ยวเชี่ยนโบกมือให้เขาเป็นสัญญาณว่าให้พาเฉินจื่อหลงออกไป เธอต้องการคุยกับเจี่ยซิ่วฟางตามลำพัง

“แม่ แม่รู้หรือเปล่าว่าอาเลี่ยวทำงานอะไร?”

“พูดเรื่องของแกสิ จะลากเขามาเกี่ยวทำไม?” เจี่ยซิ่วฟางไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆลูกสาวก็พูดเรื่องนี้

“ตั้งแต่อายุสิบแปด ทุกเรื่องที่หนูทำหนูรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่แม่แม้แต่คนรอบตัวทำงานอะไรยังไม่รู้เลย เอาแค่อาเลี่ยวละกัน เขาทำงานอะไรแม่รู้หรือเปล่า?”

“ก็ทำงานที่ศาลไง ทำไมฉันจะไม่รู้”

“แล้วเขาอยู่ขั้นไหนแม่รู้ไหม?”

“ทำงานก็คือทำงาน ยังจะมีขั้นเขิ้นอะไร…ฉันเห็นหน่วยงานเขาสวัสดิการใช้ได้ เทศกาลทีก็แจกผลไม้ ตอนนี้ยังกินไม่หมดเลย”

ถึงเจี่ยซิ่วฟางจะร่ำรวยขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ เป็นเหมือนกระดาษขาว เธอรู้แค่ว่าหน่วยงานที่แจกผลไม้ก็แสดงว่าสวัสดิการผลตอบแทนดี

“หนูพูดเรื่องตำแหน่งในศาลให้ฟังแม่อาจไม่เข้าใจ งั้นเอาตรงๆก็ประมาณรองหัวหน้าศาล รายได้ถ้าลองคำนวณดูก็ประมาณกึ่งๆระดับผู้ว่าเมือง ถ้าจะอธิบายตามความเข้าใจของแม่ก็อารมณ์ผู้ว่าราชการจังหวัดแบบในละครที่แม่ดู ผู้ว่าจังหวัดนะแม่ ไม่ใช่นายอำเภอ เข้าใจหรือยัง?”

เจี่ยซิ่วฟางอึ้ง

“แกหมายความว่า ข้างบ้านเรามีคนระดับเปาบุ้นจิ้นที่ซื้อผักกาดขาวยังต่อราคาอาศัยอยู่เหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดราม่ามาก เป็นเพราะอวี๋หมิงหลางคนเดียวเลย

พ่อเลี่ยวขับรถมาแล้วเรียกให้เจี่ยซิ่วฟางขึ้นรถ

“ไม่รบกวนดีกว่าเดี๋ยวฉันกับลูกจะเรียกรถกลับเอง…” เจี่ยซิ่วฟางหันหน้าหนีไม่อยากให้สองพ่อลูกเห็นว่าเธอสีหน้าไม่ดี เธอจะร้องไห้แล้ว

“ทางเดียวกันจะเป็นการรบกวนได้ยังไง” พ่อเลี่ยวยังมองไม่ออกว่าเจี่ยซิ่วฟางดูแปลกๆไป

“ขอบคุณค่ะอาเลี่ยว ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ก่อนหน้านี้แม่หนูไปรบกวนให้อาดูแลบ่อยรู้สึกขอบคุณมาก เป็นความบกพร่องของหนูเองที่ไม่ดูแลแม่ให้ดีค่ะ”

คำพูดของเสี่ยวเชี่ยนฟังดูเหมือนขอบคุณ แต่แฝงความนัย

พ่อเลี่ยวเป็นคนเข้าใจง่าย เขาลงจากรถเดินตรงมาหาเสี่ยวเชี่ยน

“เสี่ยวเชี่ยน ทำไมพูดจาเกรงใจแบบนั้นล่ะ?”

“ไม่ได้เกรงใจนะคะ หนูจริงจังค่ะ ว่ากันว่าญาติที่อยู่ไกลหรือจะสู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง แต่พวกเราไม่ได้เป็นทั้งญาติทั้งเพื่อน จะรบกวนคุณอาบ่อยๆก็เกรงใจ คู่หมั้นหนูจะช่วยเลือกที่ที่เหมาะสมให้แม่หนู สภาพแวดล้อมจะช่วยให้แม่กับน้องชายหนูโอเคขึ้นเองค่ะ”

“ฉันเข้าใจแล้ว…” พ่อเลี่ยวเข้าใจความหมายของเสี่ยวเชี่ยน เขานิ่งอยู่สักพัก มองเจี่ยซิ่วฟางที่หันหลังให้ เอ่ยคำลาแล้วเดินขึ้นรถไป

พอรถไปไกลแล้วเจี่ยซิ่วฟางถึงหันกลับมา เสี่ยวเชี่ยนมองสายตาของแม่ที่ดูเศร้าสร้อย ในใจเหมือนมีฝูงแกะนับหมื่นตัวกำลังวิ่งพล่าน

ทำไมเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าแม่ซีหวังหมู่ที่หยิบปิ่นปักผมออกมาวาดทางช้างเผือก? สายตาของแม่ทำไมช่างเหมือนกับสาวทอผ้า ส่วนหนุ่มเลี้ยงวัวก็ขับรถพาลูกชายไปทางเหนือแล้ว สาวทอผ้าได้แต่มองตาละห้อยทั้งน้ำตา

เสี่ยวเชี่ยนทำตัวเป็นคนเลวอีกแล้ว อยากจะได้รับการปลอบใจจากอวี๋หมิงหลางหน่อย แต่พอกวาดตาไปมองเขาก็โมโหควันแทบออกจากจมูก