แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 592

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 592 โกรธเกรี้ยวกับไม้เด็ด

เขตท่องเที่ยวนี้มีถนนขึ้นเขา ถึงจะขับรถขึ้นได้ตามทางที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ขับไปไม่ได้ถึงยอดเขา ไปได้แค่ครึ่งเขา แต่มันก็ใกล้จุดหมายปลายทางของพวกเขามากกว่า

ช่วงสองปีมานี้เนื่องจากมีละครแนวชนบทโด่งดังขึ้นมา รีสอร์ทในภูเขากับพวกฟาร์มต่างๆจึงเป็นที่นิยมมากขึ้นในประเทศ หน่วยงานรัฐบาลท้องถิ่นของแต่ละพื้นที่ได้สนับสนุนให้มีการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติท้องถิ่น จุดหมายปลายทางของเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลางในครั้งนี้คือฟาร์มที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเขตท่องเที่ยวภูเขาเสี่ยวเจียวที่ใช้เวลาขับรถไปชั่วโมงกว่า

ชาติที่แล้วเสี่ยวเชี่ยนไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้ ฟาร์มชื่อดังในจินตนาการยังไงก็ต้องเป็นตึกหลังใหญ่โดดๆอยู่ในภูเขา สภาพแวดล้อมเงียบสงบสดชื่นมีสายน้ำไหลมีภูเขาโอบล้อม รถเข้าออกสะดวก เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจหลีกหนีจากความวุ่นวายในเมือง อีกทั้งอุปกรณ์ต่างๆก็มีความทันสมัย ทุกอย่างสะดวกสบาย

แผนของเธอคือขับรถขึ้นเขา พอถึงครึ่งทางไปต่อไม่ได้แล้วก็จอดรถไว้ที่ลานจอดรถ จากนั้นก็เดินขึ้นเขากับอวี๋หมิงหลางไปนิดหน่อย ไม่กี่สิบนาทีก็คงถึงจุดหมายปลายทาง

แต่กลับถูกเขาปฏิเสธความต้องการอย่างสิ้นเชิง

เหตุผลของเขาคือ การมาขึ้นเขาก็ต้องให้ความรู้สึกของการมาเที่ยวหน่อย ถ้าไม่ได้เหงื่อจะกล้าพูดเหรอว่ามาขึ้นเขา?

เขายังกล้าบอกเสี่ยวเชี่ยนอีกว่า ชั่วโมงเดียวก็ไปถึงจุดหมายแล้ว ปรากฏว่าตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ถึง

เขาเป็นคนแบกกระเป๋ากับสัมภาระ เสี่ยวเชี่ยนกางร่มดูแลตัวเองก็พอแล้ว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอก็ยังเหนื่อยเสียจนเหมือนขาจะหลุด

“อดทนหน่อยนะเบบี๋ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” อวี๋หมิงหลางยังคงดูสดชื่น ไม่ได้มีอาการเหนื่อยล้าเลยสักนิด

“ฉันไม่เดินแล้ว ฉันจะไม่เดินอีกแล้วแม้แต่ก้าวเดียว ไอ้คนหลอกลวง ไหนว่าชั่วโมงเดียวก็ถึงไง?” เสี่ยวเชี่ยนไม่สนเรื่องภาพลักษณ์อีกต่อไปแล้ว เธอหาก้อนหินใหญ่นั่งพักเป็นตายก็ไม่ขอขยับ

“ผมไม่ได้หลอกคุณนะ ถ้าตามความเร็วของพวกเรา ชั่วโมงเดียวนี่ถือว่าช้าแล้ว ใครจะไปคิดว่าคุณจะอ่อนแอขนาดนี้…”

พูดความจริงโดนทุบแน่นอน แล้วอวี๋หมิงหลางก็โดนทุบอย่างไม่ต้องสงสัย

เสี่ยวเชี่ยนเอาร่มตีเขา “ยังจะกล้าพูด ร่างกายผิดมนุษย์อย่างพวกนายเอามาเทียบกับฉันได้เหรอ?”

“เป็นเพราะปกติคุณไม่ออกกำลังกายชัดๆ ดูคุณสิ เดินสองก้าวพักสามนาที ความเร็วแบบนี้ฟ้ามืดพวกเราก็ยังไม่ถึงจุดหมาย”

“ฉันไม่เดินแล้ว นายอยากไปก็ไปคนเดียวเลย ฉันจะกลับบ้าน” อากาศร้อนๆแบบนี้พาตัวเองมาทรมานเหมือนคนเพี้ยน ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนผิดหวังจริงๆที่รับปากเขา

“เสียวเหม่ย รู้ไหมว่าทำไมผมพาคุณออกมาเที่ยว?”

“เพื่อทรมานฉัน?”

“ผิด เพราะความหมายของการท่องเที่ยวก็เหมือนกับชีวิตคู่ หนทางยาวไกลย่อมมีอุปสรรคเสมอ แล้วแค่เจออุปสรรคจะยอมถอยได้ยังไง?”

ปรัชญามาเต็ม พูดได้มีเหตุผลชนิดที่ไม่มีอะไรมาหักล้างได้

“งั้นฉันก็ไม่ควรมาตั้งแต่แรก” ให้เธอขลุกตัวเขียนงานอยู่ในบ้านเปิดดูคอลเลคชั่นเสื้อผ้าไม่ดีกว่าเหรอ ออกมาตั้งไกลแถมยังเหนื่อยจนแทบคลานมันเพื่ออะไรกัน

“ดูซิ คุณสุดโต่งแบบนี้อีกละ มา ดูวิวรอบๆนี่สิ เสียงน้ำตกไพเราะจับใจ เดี๋ยวพอถึงยอดเขานะพวกเราก็จะได้ดื่มด่ำกับท้องฟ้าอันสดใส ดินแดนสวรรค์อันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา”

ต่อให้เขาจะบรรยายได้ดีแค่ไหน เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง แต่เสี่ยวเชี่ยนก็ไม่มีทางหลงไปกับอะไรแบบนี้

“นายแน่ใจว่าสภาพของฉันตอนนี้จะมีแรงอยู่รอดถึงแดนสวรรค์ที่นายพูดถึง?”

“มีคนบอกว่าก่อนแต่งงานทางที่ดีให้ไปเที่ยวด้วยกันครั้งหนึ่ง เรื่องนี้มีเหตุผลจริงๆ นี่ถ้าไม่พาคุณออกมาจากห้องแอร์ ผมคงไม่ได้เห็นท่าทางในตอนนี้ของคุณ”

ภาพของเสี่ยวเชี่ยนในความทรงจำของอวี๋หมิงหลางคือเป็นสาวทำงานเก่ง อารมณ์งี่เง่าแบบนี้เขาแทบไม่เคยเห็น

เสี่ยวเชี่ยนโมโหพองขน

เสี่ยวเชี่ยนอยากจะหักคอเขาให้ตาย

“อวี๋ เสี่ยว เฉียง งั้นก็หมายความว่ามันควรจะไปถึงได้แล้ว แต่นายพาฉันอ้อมเขา นายหลอกให้ฉันเดินเป็นคนโง่มาตั้งนาน แม่งเอ๊ย ที่นี่ไม่มีสัญญาณ”

เสี่ยวเชี่ยนหยิบมือถือออกมาดูก็พบว่าไม่มีสัญญาณแม้แต่ขีดเดียว

ต่อให้ตอนนี้อยากเรียกรถลงเขาก็ทำไม่ได้ ติดอยู่ตรงที่ครึ่งๆกลางๆแบบนี้ ชีวิตอันชาญฉลาดของเธอ ไม่สิ ชีวิตอันชาญฉลาดทั้งสองชาติของเธอไม่เคยทำเรื่องโง่ๆแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมพอเจอเขา ไอคิวของเธอก็เจอกับการท้าทาย?

“ลูกเชี่ยน เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วคุณจะบ่นก็ดี จะไม่ยินยอมก็ช่าง แต่พวกเราเดินกลับไม่ได้แล้ว ขอแค่คุณเดินตามผมไปก็พอ การบ่นไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา เวลาเกิดเรื่องเราต้องคิดหาวิธี หนีไม่ได้พวกเราก็ดื่มด่ำกับวิวไปสิ”

อวี๋หมิงหลางพยายามโน้มน้าวอีกรอบ อารมณ์ของเสี่ยวเชี่ยนพุ่งมาถึงขีดสุดแล้ว

เธอกระโดดลงจากก้อนหินแล้วถีบอวี๋หมิงหลางเต็มแรง

“ไปดื่มด่ำคนเดียวเลยไป”

รู้อยู่แล้วว่าเสียวเหม่ยต้องอาละวาด เมื่อต้องเผชิญกับใบหน้าอันโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวเชี่ยนเขาก็ไม่ได้ตกใจลนลาน ถึงขนาดที่ว่าภูมิใจด้วยซ้ำ

เขาคิดแผนสำรองไว้อยู่ก่อนแล้ว เชื่อว่าเสียวเหม่ยจะต้องชอบเขามากขึ้นอย่างแน่นอน หึหึ

แผนการรักษาของศาสตราจารย์หลิวก็คือให้อวี๋หมิงหลางพาเสี่ยวเชี่ยนมาขึ้นเขาอันนี้ไม่ผิดแน่

แต่เรื่องเปลี่ยนเส้นทาง เลือกทางที่เดินยากไม่ค่อยมีคน ทำให้เสี่ยวเชี่ยนโมโห ทดสอบความอดทนของเสี่ยวเชี่ยน ทั้งหมดนี้อวี๋หมิงหลางคิดเองทั้งนั้น

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนจะระเบิดอารมณ์แล้ว อวี๋หมิงหลางจึงใช้ไม้เด็ด