แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 600
“นำเข้าจากประเทศ ญป?” เมื่อกี้เสี่ยวเชี่ยนมัวแต่มองหาผ้าให้เขาเช็ดเพราะกลัวเขาจะเป็นหวัด ผ้าขนหนูที่เธอเอามาเธอใช้ตอนอาบน้ำไปแล้ว เลยไปซื้อมาใหม่จากป้าเจ้าของ
“นั่นสินะ ตอนใช้ผมว่ามันซับน้ำดีมากก็เลยหยิบมาดู คุณดูที่แถบฉลากสิ มีภาษาญี่ปุ่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?” อวี๋หมิงหลางหยิบฉลากยื่นให้เสี่ยวเชี่ยนดู
จริงด้วย นุ่มมากอีกทั้งยังซับน้ำดี
“ถึงผมจะค่อนข้างมีความคิดชาตินิยม ไม่ชอบใช้ของจากประเทศที่มีปัญหาเรื่องประวัติศาสตร์อันโหดร้าย แต่ของสิ่งนี้มันเจ๋งจริงๆ ผมจะไม่ตำหนิเรื่องที่คุณซื้อของนอกมาใช้ก็แล้วกัน แต่ห้ามมีอีก”
อวี๋หมิงหลางจงใจพูดแบบนั้น เขารู้ว่าด้วยนิสัยของเสี่ยวเชี่ยนพอเขาพูดจบเธอก็จะเล่นงานกลับ ต่อต้านผู้ชายที่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ จากนั้นก็จะลงไม้ลงมือกับเขาแล้วก็ลืมเรื่องโรคหวาดกลัวการแต่งงานซะ
แต่นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเชี่ยนกลับขมวดคิ้ว หยิบผ้าขนหนูมาพลิกดูไปมา
“มีอะไรเหรอ?”
“ฉันซื้อมาจากป้าเจ้าของนะ ราคาห้าหยวน”
“จากป้าเจ้าของเหรอ?” อวี๋หมิงหลางเองก็รู้สึกแปลกใจ สถานที่ห่างไกลที่ปีนึงแทบไม่มีคนมาพักแบบนี้ ทำไมถึงมีของแบบนี้ได้?
“นั่นสิ เมื่อกี้ฉันรีบก็เลยซื้อโดยไม่ได้ดู พอนายพูดฉันก็เลยคิดได้ เป็นยี่ห้อไป๋หยุนที่ดังๆจริงๆด้วย เป็นของแบรนด์ที่ดีมากของประเทศนี้ ผ้าขนหนูแบบนี้ผู้หญิงกับเด็กใช้ดีสุดๆ ไม่มีสารเรืองแสง ไม่ดูดซับสารฟอกขาว แต่ราคาแพง ซื้อตอนนี้ก็น่าจะราคา20-30ได้”
เมื่อก่อนที่เธอเลี้ยงเสี่ยวเหวย ต่อให้ฐานะทางการเงินไม่ดีก็ยังซื้อของแบบนี้ใช้
“คุณพูดแบบนี้ผมยิ่งไม่อยากฟังละ ของที่ประเทศหมู่เกาะผลิตต่อให้เป็นผ้าขนหนูคุณภาพเลิศเลอแค่ไหนจะให้มองว่าสวยเหมือนดอกไม้เหรอ? ทำไมใช้ของในบ้านเราไม่ได้เหรอ มีเงินหน่อยเลยไม่อยากใช้ของที่บ้านเราผลิตแล้ว? ความคิดเข้าข้างพวกนายทุนแบบคุณควรปรับเปลี่ยนซะนะ เด็กในครอบครัวผมใช้ผ้าขนหนูของทหารทั้งนั้น แล้วมีใครใช้แล้วหน้าตาแย่หรือเปล่า?”
เสี่ยวเชี่ยนถลึงตามองเขา คุณภาพของใช้ทหารเทียบกับของนอกได้เหรอ?
อวี๋หมิงหลางตีตัวเอง “ผมหมายถึง การดูดรับเอาความก้าวหน้าในการผลิตสินค้าของต่างประเทศใช่ว่าจะทำไม่ได้—ไม่ถูกสิ ประเด็นที่เราคุยกันมันไม่ใช่เรื่องนี้ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่—”
“ทำไมป้าถึงมีของสิ่งนี้?”
ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
อวี๋หมิงหลางกับเสี่ยวเชี่ยนมองหน้ากัน จากนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็ลุกขึ้นยืน
“นายรอฉันอยู่นี่ ฉันจะไปถาม”
รีสอร์ทสไตล์เรือนสี่ประสานนี้ สร้างโดยรัฐบาลเป็นผู้กำหนดแบบให้เหมือนๆกันทั้งหมด พวกเสี่ยวเชี่ยนพักอยู่ในเรือนของแขกแยกออกมาต่างหาก ครอบครัวเจ้าของพักอยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนเรือนหลักกลางคืนจะเว้นว่างไว้ ตอนกลางวันใช้สำหรับให้คนรับประทานอาหาร
ตอนเสี่ยวเชี่ยนเดินไปเห็นป้าเจ้าของนั่งล้างเท้าบนเก้าอี้ตัวเล็กอยู่ตรงด้านนอกพอดี
“ยัยหนู ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ?”
“คืออย่างนี้นะคะ หนูเพิ่งเห็นว่าผ้าขนหนูของป้ามันดีมาก หนูเลยอยากซื้อไปฝากแม่สักผืนน่ะค่ะ ขายให้ได้ไหมคะ?”
“เอ้อ รอเดี๋ยวนะ ตาแก่ เอาผ้าขนหนูออกมาอีก” พอได้ยินว่าจะมาซื้อของ ป้าเจ้าของที่กำลังล้างเท้าอยู่ก็ยิ้มหน้าบานทันที
ไม่นานลุงเจ้าของก็หยิบผ้าขนหนูที่ยังไม่ได้แกะห่อออกมา
“ป้าคะ ผ้าขนหนูนี่ใช้ดีมากเลยค่ะ ขายห้าหยวนไม่ขาดทุนเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนหยิบผ้าขนหนูพลางแกล้งถาม
“ไม่ขาดทุนๆ ของพวกนี้จือหมิงเอากลับมาตอนที่ไปซื้อของเข้าร้าน ลุงเห็นในใบรายการไม่ได้เขียนไว้เลยคิดว่าคงซื้อของแล้วได้แถมมา—” ลุงเจ้าของพูดยังไม่ทันจบก็ถูกป้าขัดจังหวะ
“เข้าไปดูแมวในบ้านเลยว่ากลับมาหรือยัง มัวแต่พูดมากอยู่นั่น ผ้าขนหนูของแถมมีเหรอจะคุณภาพดีแบบนี้? ยัยหนูอย่าไปเชื่อนะ นี่เป็นของที่พวกเราสั่งมา มีต้นทุน ของไม่มีต้นทุนพวกเราก็ให้หนูฟรีๆแล้ว จะกล้าเก็บเงินได้ยังไง”
“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“สินค้าแบบไหนกันแถมของแบบนี้…” เซ้นส์ที่แสนแม่นยำของอวี๋หมิงหลางทำงานอีกแล้ว เขามีความรู้สึกว่าเบื้องหลังของผ้าขนหนูนี้ไม่ธรรมดา
แต่เวลานี้เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ให้เสี่ยวเชี่ยนเก็บผ้าขนหนูไว้ เขากะว่ากลับไปจะเอาไปถามคนอื่นดู
อวี๋หมิงหลางจดจำรายละเอียดเหล่านี้เอาไว้ในใจ อันที่จริงหลายครั้งเขาไม่ได้ตั้งใจจะสงสัยเรื่องราวอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่ว่าบางสิ่งที่เขาเริ่มตั้งข้อสงสัย สมองก็จะจดจำข้อมูลเหล่านั้นเอาไว้ ซึ่งนี่ก็เป็นพฤติกรรมที่เกิดจากจิตใต้สำนึกของเขา ตอนที่จะใช้ข้อมูลเหล่านี้ สมองก็จะประมวลผลดึงข้อมูลสำคัญออกมาให้อย่างทันท่วงที ซึ่งบางครั้งก็ได้ผลที่น่าตกใจ
ผลงานต่างๆที่ผ่านมาของเขาบางครั้งใช้เซ้นส์เพียงน้อยนิดก็พบเจอปัญหา ครั้งนี้เองก็เช่นกัน ซึ่งนี่คือเรื่องในภายหลัง
ตอนทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่โต พอคืนดีกันก็นอนกอดกันอีกหนึ่งคืน พอฟ้าสว่างเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลางก็คืนดีกันดังเดิม
ถึงเขาจะถอดใจเรื่องใช้สถานการณ์จริงรักษาโรคหวาดกลัวการแต่งงานของเธอไปแล้ว แต่ในเมื่อมาแล้วก็ต้องเที่ยวที่นี่สักหน่อยค่อยกลับ เสี่ยวเชี่ยนตั้งกฎกับเขา ห้ามพาเดินอ้อมอีก แล้วก็ห้ามทำให้เธอโมโหอีก
ทั้งสองคนเดินไปที่ลำธาร คำพูดที่อวี๋หมิงหลางเก็บมาตลอดคืนในที่สุดเขาก็ถามออกมา
“ลูกเชี่ยน คุณให้อภัยผมแล้วเหรอ?”
“อืม”
“ทำไมล่ะ?” เขารู้สึกว่านิสัยของลูกเชี่ยนเป็นคนที่มีแค้นต้องชำระ ให้อภัยเขาง่ายๆแบบนี้ดูไม่ใช่สไตล์เธอเลยจริงๆ
“ความรักก็เหมือนกับเม็ดทรายในมือ ยิ่งคาดหวังก็ยิ่งผิดหวัง แล้วจะยิ่งปล่อยวางไม่ได้ ฉันเคยเห็นผู้หญิงที่หย่าร้างมามาก ปัญหาเรื่องการนอกใจ การใช้กำลังในครอบครัว รวมถึงเรื่องทรัพย์สมบัติ จริงๆแล้วมันเป็นเพียงเพราะอีกฝ่ายทำไม่ได้ดั่งใจหวังก็เลยต้องหย่า แล้วจะเอาอะไรมารับประกันว่าเราจะเจอคนที่พอดีกับตัวเรา? สำหรับผู้ชายแบบนายฉันตั้งความหวังไว้ต่ำ ไม่ทรมานนายอีกทั้งยังได้ปล่อยวาง เพราะว่า…”
เธอจะไปหาผู้ชายที่ ‘ติงต๊อง’ แบบเขาได้จากไหนอีก?”
ขณะที่อวี๋หมิงหลางกำลังจะถามต่อ ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆดังมาจากด้านบนลำธาร อวี๋หมิงหลางจึงต้องหยุดการสนทนากับเสี่ยวเชี่ยนแล้วรีบวิ่งไปด้านนั้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย