แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 635

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 635 ความรู้สึกที่แท้จริงกับความจอมปลอม

“เสี่ยวเชี่ยนเมื่อกี้เธอโทรหาผู้ปกครองของเด็กผู้หญิงคนนั้นเหรอ อาการเป็นไงบ้าง?” ศาสตราจารย์หลิวไม่อ้อมค้อม

“อาจารย์คงไม่ได้…ฟังรายการหนูทุกวันใช่ไหมคะ?” เสี่ยวเชี่ยนตกใจนิดหน่อย นี่มันตั้งกี่โมงแล้ว ถ้าอาจารย์ไม่ได้นั่งเฝ้าวิทยุอยู่แล้วจะรู้ได้ไง?

“อย่าเปลี่ยนเรื่อง! เร็วๆ!” ศาสตราจารย์หลิวเป็นผู้เชี่ยวชาญฟังดูย่อมรู้ว่าเรื่องนี้แปลกๆ ไม่มีเวลามาสนใจภาพลักษณ์เย็นชาของตัวเอง และก็ไม่สนใจที่การโทรมาครั้งนี้จะทำให้ความแตกว่าเธอฟังรายการของศิษย์รักทุกวัน รีบถามทันที!

“อาการไม่ดีเท่าไรค่ะ เรื่องเป็นอย่างนี้นะคะ…” เสี่ยวเชี่ยนใช้เวลาหนึ่งนาทีอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างคร่าวๆ

ศาสตราจารย์หลิวแค่ฟังดูก็รู้ว่าเกิดเรื่อง คิ้วหมวดเข้าหากัน

“หนูกำลังจะโทรถามอาจารย์อยู่พอดี—-” เสี่ยวเชี่ยนยังไม่ทันจะพูดจบศาสตราจารย์หลิวก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“เดี๋ยวฉันจะโทรหาคนรู้จักดูว่ามีโรงพยาบาลไหนรับคนไข้ฉุกเฉินอาการแบบนี้ไป เธอเปิดเครื่องไว้นะ เดี๋ยวฉันไปกับเธอ”

สมกับเป็นศิษย์อาจารย์ เข้าขากันได้ดี

เสี่ยวเชี่ยนวางสาย มองดวงดาวที่ลอยอยู่เต็มท้องฟ้าอย่างเงียบๆ มีดาวตกพาดผ่าน เธอกำลังนึกถึงเด็กผู้หญิงที่ชื่อเวยเวยคนนั้น

ฟังจากน้ำเสียงน่าจะอายุพอๆกับเสี่ยวเหวย ชื่อก็คล้ายกันด้วย

โรคย้ำคิดย้ำทำของเธออาการดีขึ้นเยอะมากแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลาเธอเจอเรื่องแบบนี้มักจะลังเลว่าจะเข้าไปยุ่งดีหรือไม่ ไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทีไรมักจะขัดกับภาพลักษณ์คนเลวที่เธอสร้างไว้ พอมันขัดกันโรคย้ำคิดย้ำทำของเธอก็จะกำเริบ

แต่ตอนนี้ไม่แล้ว

เธอเริ่มหาวิธีที่จะอยู่กับโรคย้ำคิดย้ำทำอย่างสันติได้ ก็เหมือนกับที่อวี๋หมิงหลางพูด เธอเป็นผู้หญิงร้ายที่จิตใจดี

เสี่ยวเชี่ยนพอใจกับนิยามที่เขาตั้งให้เธอมาก

เมื่อก่อนเธอเลือกใช้วิธีที่สุดโต่งเพื่อแก้แค้นให้กับลูกสาว เธอทำได้แค่บอกกับตัวเองว่าเธอเป็นคนเลวถึงได้ทำเรื่องแบบนั้น เวลาที่เธออยากใช้หัวใจของคนเป็นหมอรักษาคนอื่นก็จะรู้สึกเหมือนกำลังล้างสมองตัวเอง รู้สึกว่าความทุกข์ทำให้โรคย้ำคิดย้ำทำกำเริบ

อวี๋หมิงหลางผู้ชายที่เหมือนหมาฮัสกี้ได้นำพาพลังบวกมาให้เธอ ใช้ความบ้าของเขามาทำให้เธอค้นพบจุดสมดุลของตัวเอง

ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องลังเลว่าตัวเองเป็นคนดีหรือคนเลวอีกต่อไป

ในด้านการงานต้องเป็นหมอที่ดี แต่ในด้านการใช้ชีวิตเธอไม่ปฏิเสธที่จะเป็นคนเลว

การช่วยเวยเวยที่เป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงกับการที่เธอใช้แผนเก็บคนอย่างหลุ่ยเสี่ยวฉาไม่ได้ขัดแย้งกันเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างที่รออาจารย์โทรมาเสี่ยวเชี่ยนหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา ขึ้นหน้าใหม่แล้วเขียนลงไปว่า ‘หัวใจเป็นหวัด โรคซึมเศร้า อันตราการเกิดโรค 11% อัตราการฆ่าตัวตายของผู้ป่วย—’

เสี่ยวเชี่ยนชะงัก แล้วเขียนตัวเลขอย่างจนใจ

15% หรืออาจจะมากกว่านั้น

หลายคนคิดว่านี่เป็นโรค ‘ยอดนิยม’ บางคนอารมณ์ย่ำแย่ก็คิดว่าตัวเองป่วย ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่มีคนโทรมาร้องไห้คร่ำครวญบอกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าคนนั้น อันที่จริงคนพวกนี้ไม่ได้เข้าใจหรอกว่าผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่แท้จริงทุกข์แค่ไหน

สภาพอารมณ์เป็นแค่อาการซึมเศร้าอย่างหนึ่ง แต่ไม่ใช่โรคซึมเศร้า ทั้งสองอย่างมีความแตกต่างโดยแก่นแท้

ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่อาการระดับกลางไปถึงหนักเหมือนเวยเวยจะไม่ยอมบอกคนอื่นว่าตัวเองโศกเศร้า ถึงขนาดที่ปิดบังความรู้สึกตัวเองด้วยซ้ำ แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร พยายามใช้ชีวิตให้เข้ากับสังคม แต่เรื่องที่คนทั่วไปมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา ผู้ป่วยเหล่านี้จะต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการทำให้สำเร็จ

ซึ่งทำให้ศาสตราจารย์หลิวรู้สึกได้รับการปลอบโยน เธอแน่ใจว่าก่อนหน้านี้เสี่ยวเชี่ยนที่เธอเคยเห็นไม่ใช่คนแบบนี้ ฝีมือในการรักษาผู้ป่วยของเด็กคนนี้ไม่เคยทำให้เธอต้องเป็นห่วง สิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนต้องพัฒนาก็คือจิตใจที่มีเมตตา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์กับอวี๋หมิงหลางไปได้สวยเลยทำให้เสี่ยวเชี่ยนแสดงมุมนี้ออกมา หรือเป็นเพราะมีจิตใจเมตตามาตลอดอยู่แล้ว เพียงต่อถูกกดเอาไว้ในใจ

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนทำให้ศาสตราจารย์หลิวรู้สึกวางใจ

ว่าที่ซุปเปอร์หมอกำลังค่อยๆเติบโตขึ้น สำหรับอาจารย์คนหนึ่งที่ได้เป็นพยานในการเติบโตครั้งนี้รู้สึกภูมิใจเป็นที่สุด

เสี่ยวเชี่ยนเห็นผู้ปกครองของเย่เสี่ยวเวยอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

มีผู้ชายพุงพลุ้ยวัยกลางคนที่สีหน้าดูร้อนใจ ผู้หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินพลางแคะเล็บสีแดงสดของตัวเองเล่นด้วยความเบื่อหน่าย ผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ เสี่ยวเชี่ยนนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน แต่สิ่งที่ดูออกก็คือความไม่ใส่ใจในเรื่องนี้

ถึงขนาดที่ว่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้เงยหน้ามองห้องฉุกเฉิน ในสายตาไม่มีความเห็นใจเหมือนที่คนปกติควรมี เห็นแต่ความเย็นชา

เสี่ยวเชี่ยนเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาหน่อยๆ

ต่อให้เป็นหมาแมวข้างถนนที่เราบังเอิญไปเจอเข้าคนก็ยังเกิดความสงสาร แล้วนับประสาอะไรกับคนเป็นที่กำลังถูกล้างท้องเพื่อช่วยชีวิต สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นทำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าเธออยากให้คนที่อยู่ในนั้นตาย

แม้แต่ศาสตราจารย์หลิวก็ยังดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ดูรำคาญมากกว่า

จิตแพทย์เป็นคนที่มีความสามารถในการสังเกตสีหน้าและแววตามากกว่าคนปกติ เพราะต้องอ่านใจคนจากรายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้ สีหน้าแสดงความรำคาญของผู้หญิงคนนี้ล้วนอยู่ในสายตาของจิตแพทย์ทั้งสองคน

แต่ภายในเวลาไม่กี่วินาที ตอนที่ผู้ชายคนนั้นหันมา ผู้หญิงคนนั้นคล้ายกับคนที่มีความสามารถพิเศษในการเปลี่ยนสีหน้า เธอรีบเอามือลงแล้วทำสีหน้าวิตกกังวล ยืนขึ้นถามผู้ชายคนนั้น

“เหล่าเย่ เสี่ยวเวยเวยคงไม่เป็นไรใช่ไหม เข้าไปตั้งนานแล้วฉันเป็นห่วงจังเลย”