แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 640

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 640 เริ่มชักเย่อแล้ว

“รับจริงๆเหรอคะ?” เย่เสียวอวี่อึ้ง มีคนไม่เห็นแก่เงินจริงๆด้วยเหรอเนี่ย?

ศาสตราจารย์หลิวยังไม่ทันจะได้ตอบก็ได้ยินเสียงพยาบาลออกมาบอกว่าผู้ป่วยฟื้นแล้ว แต่ดูเหมือนอาการจะไม่ค่อยดีจึงให้ญาติรีบเข้าไปดู

ถอดเครื่องช่วยหายใจออกแล้ว เย่เสี่ยวเวยที่ไปเฉียดประตูยมโลกมาไม่ได้มีอาการตกใจอย่างที่คนปกติควรมี การถูกล้างท้องนั้นทรมานมาก โดยเฉพาะวิธีตายที่ทรมานที่สุดอย่างกินยานอนหลับ ตอนนี้เธอน่าจะรู้สึกเจ็บปวด แต่กลับไม่แสดงออกมา เอาแต่จ้องเพดาน

คล้ายกับว่าเธอไม่ใช่คนของโลกนี้

“เด็กวัยรุ่นอย่างพวกเธอนี่นะ เอะอะก็คิดสั้น มีอะไรให้น่ากลุ้มนักเหรอ? คนทั่วไปคิดว่าวิธีตายอย่างการกินยานอนหลับเป็นวิธีที่ทรมานน้อยที่สุดแต่เพ้อเจ้อทั้งนั้น! ยานอนหลับจะทำให้คนรู้สึกเหมือนเมารถสิบเท่า สติเลือนราง แต่ทั้งร่างกายกลับมีความรู้สึก รวมถึงความเจ็บปวดของอวัยวะภายในด้วย คนเรามันตายได้ง่ายๆที่ไหนกัน? ใช้ชีวิตให้ดีๆอย่าคิดอะไรไร้สาระนักเลย—”

พยาบาลห้องไอซียูที่ค่อนข้างมีอายุพูดเรื่อยเปื่อยออกมายืดยาว

เสี่ยวเชี่ยนกับศาสตราจารย์หลิวทำหน้านิ่วพร้อมกัน

“หุบปาก!” เสี่ยวเชี่ยนตะคอก

พยายาลแก่ถูกเสี่ยวเชี่ยนตะคอกแบบนั้นก็ยังไม่ยอมหยุด

“ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ?”

“ถ้าใช้ชีวิตดีๆได้ใครจะอยากทำเรื่องแบบนี้? คุณไม่ได้เข้าใจอะไรเลย! มีอะไรทำก็ไปทำเถอะค่ะ อย่ามาทำเป็นสอนการใช้ชีวิตเลย คุณไม่ใช่เขาจะเข้าใจความรู้สึกของเขาได้ยังไง”

สำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าความรุนแรงระดับกลางแล้วพวกเขาก็อยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่มันยากลำบากจริงๆ คำตำหนิของคนพวกนี้มีแต่จะเพิ่มภาระทางใจให้ผู้ป่วย ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

พอได้ยินเสียงเสี่ยวเชี่ยน เวยเวยที่เดิมทีอยู่ในสภาพเหมือนไร้ความรู้สึกก็หันหน้ามามองด้วยความยากลำบาก ร่างกายของเธอหนักมาก คล้ายกับติดอยู่ในบ่อโคลนขยับไม่ได้ อยากจะพูดก็ไม่มีเสียง ผลจากการกินยาประเภทนั้นคงต้องใช้เวลา1-2วันกว่าจะพูดได้

พอเสี่ยวเชี่ยนสังเกตเห็นก็รีบเดินเข้าไปเอามือข้างหนึ่งจับมือเธอเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบหน้าผากเวยเวยให้สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

“สวัสดีจ้ะเวยเวย นี่พี่เหม่ยเหวยเองนะ พี่มาเยี่ยมหนูแล้ว”

สายตาของเวยเวยจากที่ไม่จับโฟกัสก็ค่อยๆจ้องไปที่เสี่ยวเชี่ยน เธออยากรู้ว่านี่ภาพลวงตาหรือเปล่า

ร่างกายของเธอในเวลานี้เหมือนลอยอยู่ในอากาศ ทุกคนเคลื่อนไหวกันอย่างช้าๆ แต่พี่คนสวยคนนี้กลับทำให้เธอเห็นสีสัน

เธอพยายามจ้อง อยากจะมองให้ชัดๆว่าใช่พี่เหม่ยเหวยที่เคยฟังได้แค่เสียงจากในวิทยุหรือเปล่า?

“พี่เองนะ ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พี่อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครมาแย่งตัวหนูไปได้ พี่รู้ว่าตอนนี้หนูทรมานมาก และก็รู้ว่าหนูไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่มันควบคุมไม่ได้ ไม่เป็นไรนะ หนูพักผ่อนก่อน พอหนูหายแล้วพี่จะช่วยหนูเอง หัวใจของหนูไม่สบายนิดหน่อย พี่รักษาให้ได้ นอนก่อนนะเด็กดี…”

เสี่ยวเชี่ยนจับมือเวยเวย รู้สึกได้ว่าเด็กผู้หญิงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมานี้ดูเหมือนอยากจะออกแรงบีบมือเธอ แรงเพียงน้อยนิดนี้เสี่ยวเชี่ยนเข้าใจดีว่าตัวเธอเป็นเหมือนหนทางสุดท้ายที่จะช่วยเด็กคนนี้ได้แล้ว

เวยเวยอยากแสดงความรู้สึกแต่ก็พูดไม่ออก น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเธอไม่หยุด เสี่ยวเชี่ยนเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องเสียใจ พี่เข้าใจความรู้สึกของหนูดี พี่รู้ถึงความทุกข์ของหนู ไม่เป็นไร พี่รักษาหนูได้”

“ออกไปคุยกันข้างนอก”

พอเดินออกไปที่ระเบียง ศาสตราจารย์หลิวก็ยืนอยู่กับเสี่ยวเชี่ยน เย่เสียวอวี่ยืนกอดอก นี่คือท่าทางของคนที่ไม่ไว้ใจ

เธอไม่ไว้ใจเหม่ยเหวย แต่ตอนนี้นอกจากเหม่ยเหวยก็เหมือนจะไม่มีใครช่วยเวยเวยได้แล้ว

“ฉันจำเป็นต้องบอกเธอไว้ก่อน โรคซึมเศร้าแบ่งออกเป็นหลายประเภท อาการของแต่ละประเภทก็ไม่เหมือนกัน อีกทั้งสาเหตุก็มีมากมาย แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนพวกเราก็ต้องเตรียมพร้อมจะสู้ในระยะยาว ถ้าจะให้เปรียบเทียบอย่างเห็นภาพหน่อยก็ ตอนนี้พวกเรารวมทีมกันยืนเล่นชักเย่อ เวยเวยยืนอยู่กลางเชือก ฝั่งนี้เป็นหมออย่างพวกฉันกับคนในครอบครัวอย่างพวกเธอ อีกฝั่งเป็นยมทูต ถ้าดึงไม่ชนะจะผลจะเป็นยังไง…”

“เขาเพิ่งจะ15จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง!” เย่เสียวอวี่ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

“แม้แต่เด็กก่อนเข้าวัยเรียนก็เป็นโรคจิตเวชได้ มันไม่เกี่ยวกับอายุ เอาแบบนี้ ให้เขาอยู่รอดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนสองวัน พอพ้นขีดอันตรายแล้วก็ไปให้หมอแผนกประสาทสั่งยาอาการของเขาเป็นแบบนี้พึ่งจิตแพทย์อย่างเดียวไม่พอ ต้องใช้ยาร่วมด้วย”

“อีกหน่อยน้องฉันจะกลายเป็นโรคประสาทหรือเปล่า?” โรคประสาทคำๆนี้ฟังดูน่ากลัว เย่เสียวอวี่นึกไปถึงคนบ้า

“ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องคิดก็คือทำยังไงถึงจะช่วยน้องสาวเธอจากเงื้อมมือยมทูตได้ ไม่ใช่เรื่องพวกนี้” ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังคุยกับเย่เสียวอวี่เรื่องอาการอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนโวยวาย พอเงยหน้าไปมองก็เห็นแม่อุปการะของเวยเวยกำลังเถียงกับหมออยู่

ได้ยินไม่ค่อยชัดประมาณว่า “เงิน หลอกเอาเงิน พวกคุณหลอกเอาเงินฉันรู้หมด…”

เสี่ยวเชี่ยนถอนหายใจ แล้วก็นึกถึงปัจจัยสำคัญขึ้นมาได้

“เย่เสียวอวี่เธอพักคนเดียวหรือเปล่า?”