แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 642

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 642 ครั้งนี้ไม่ได้แกล้งเธอนะ~

เสี่ยวเชี่ยนชอบเงินมาก แต่เงินซื้อการยอมแพ้จากอดีตศัตรูหัวใจไม่ได้ ดังนั้นเพื่อเป็นการฆ่าคนอย่างเย่เสียวอวี่ให้ตัดใจ เสี่ยวเชี่ยนจึงเลือกที่จะเอาค่าตอบแทนในอีกรูปแบบหนึ่ง สะใจกว่ากันเยอะ

เมื่อตกลงกันได้แล้วก็ออกจากโรงพยาบาล เสี่ยวเชี่ยนไปส่งศาสตราจารย์หลิวที่บ้าน

“ชั่วโมงละห้าพัน?” ศาสตราจารย์หลิวคาดเข็มขัดนิรภัยพลางถามเสี่ยวเชี่ยนด้วยน้ำเสียงโหด

ยังไม่ทันจะได้เปิดแอร์ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาทันที เสี่ยวเชี่ยนยิ้มพลางตอบอย่างนอบน้อม

“บางครั้งหนูก็ทำงานการกุศลนะคะ ไม่มีทางลืม!”

ศาสตราจารย์หลิวทั้งโมโหทั้งขำ แต่มาคิดดูครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนก็ทำงานการกุศลจริงๆ ถึงจะมีข้อสงสัยเรื่องที่แก้แค้นอดีตศัตรูหัวใจก็ตาม แต่โดยรวมก็ทำได้ดี

“เสี่ยวปืนเหล็ก ทำไมเธอถึงได้ใส่ใจเด็กคนนั้นจัง การรักษาโรคซึมเศร้าหมอไม่ต้องตามติดขนาดนั้นสักหน่อย?”

ให้ผู้ป่วยย้ายมาอยู่บ้านตรงข้าม มันใส่ใจมากเกินไปหรือเปล่า

สำหรับหมอหน้าเลือดที่กล้าเก็บค่ารักษาชั่วโมงละห้าพันหรือมากกว่านั้น เสี่ยวเชี่ยนดูใส่ใจน้องสาวของอดีตศัตรูหัวใจมากเกินไป

“มันเป็นความตั้งใจของหนูค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนมองไปข้างหน้า แล้วขับรถออกไป

ศาสตราจารย์หลิวพอใจกับคำตอบ เสี่ยวเชี่ยนมีจิตที่เมตตาต่อคนไข้

แต่ในใจของเสี่ยวเชี่ยนกลับคิดถึงนางฟ้าตัวน้อยๆ เสี่ยวเหวย ‘ให้’ เธอช่วยเธอก็ช่วย พยายามให้ถึงที่สุด

หลังจากนั้นสามวัน เสี่ยวเชี่ยนนอนจนถึงเที่ยง อวี๋หลิวเหมยตนขยันได้ทำอาหารเช้ารวบอาหารเที่ยงไว้ให้เธอบนโต๊ะแล้ว อวี๋หลิวเหมยโพกผ้าขนหนูไว้บนหัวกำลังยืนตรงหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง

“พี่สะใภ้ สวัสดีตอนเที่ยงค่า!”

“ทำไมสภาพเป็นแบบนั้นล่ะ?” เสี่ยวเชี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ตอนบ่ายฉันมีสัมภาษณ์งานกลัวหัวจะมีกลิ่นอาหาร พี่สะใภ้รู้สึกไหมว่าตอนนี้ฉันดูเหมือนคนเป็นอาจารย์ขึ้นมาแล้ว?” อวี๋หลิวเหมยทำท่าทางเคร่งขรึม เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า

“พอไหว”

เธอนึกออกแล้ว วันนี้อวี๋หลิวเหมยจะไปสัมภาษณ์งานครูพละโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง

“มีคนย้ายเข้ามาด้วย ดูเหมือนจะมาอยู่ตรงข้ามบ้านเรา พี่สะใภ้กินข้าวก่อนนะ ฉันลงไปดูหน่อย” หลิวเหมยดูกระตือรือร้นมาก เสี่ยวเชี่ยนเรียกเธอไว้

“ไม่ต้องไปดูหรอก เดี๋ยวพวกเขาจะมาหาเราเอง ต่อไปจะมีคนช่วยพวกเราทำงานบ้านแล้ว” เสี่ยวเชี่ยนดื่มซุปด้วยท่าทางสง่างาม น้ำเสียงเธอยามพูดเข้ากับชุดนอนผ้าไหมที่อยู่บนตัวเธอ ให้ความรู้สึกเหมือนคุณนาย

“หา! คนนั้นนี่นา! นักจัดรายการวิทยุไม่ใช่เหรอ?” หลิวเหมยจำได้แล้ว คนที่แต่งหน้าสวยสวมแว่นกันแดดเดินลงมาจากรถคนนั้นก็คือพิธีกรที่อยู่บนเวทีตอนที่เธอเดินผ่านลานกว้างเมื่อวานซืน เห็นว่าทางสถานีมาจัดรายการข้างนอก

“ต่อไปเขาจะมาทำงานบ้านให้เราฟรี ไม่ต้องเกรงใจเขาเลยนะ เดี๋ยวเขียนเมนูที่จะกินตอนเย็นทิ้งไว้ให้เขาไปจ่ายตลาดมาทำกับข้าว แล้วก็เสื้อผ้าของพวกเราก็ให้เขาซัก”

“…พี่สะใภ้ แบบนั้นมันจะดีเหรอ?” หลิวเหมยยังไม่รู้จักเย่เสียวอวี่ดีเท่าไร แค่รู้สึกว่าผู้หญิงสวยๆแบบนั้นต้องมาทำงานหนักมันดูไม่ค่อยเหมาะ

เธออยู่กับเสี่ยวเชี่ยนเรื่องงานบ้านผลัดกันทำคนละครึ่ง เสี่ยวเชี่ยนทำอาหารไม่เป็นก็ไปซักผ้าแล้วให้อวี๋หลิวเหมยทำอาหารแทน เรื่องทำความสะอาดใครมีเวลาก็ทำ

“คนๆนี้น่ะ เคยแอบรักพี่ชายเธอตอนอยู่มอปลาย ตอนนี้มีเรื่องต้องขอร้องพี่ พี่ก็เลยอยากจะฝึกเขาหน่อย เข้าใจหรือยัง?”

อวี๋หลิวเหมยเข้าใจทันที เธอยืนขึ้น

“หาอะไรเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถามด้วยความอยากรู้

“ฉันจำได้ว่ามีรองเท้าวิ่งอยู่คู่หนึ่งดำเขรอะมาก จะเอาให้เขาซัก” กล้ามาทำลายชีวิตคู่ของพี่สะใภ้คิดว่าจะรอด?

อุ๊บ! เสี่ยวเชี่ยนหัวเราะ

ตอนนี้มีแล้ว ก็เย่เสียวอวี่ไง! เสี่ยวเชี่ยนขยิบตากลับ

อ้อ ไอซี!

“คือว่า คุณเสียวอวี่คะ ฉันกับพี่สะใภ้ไม่ค่อยเลือกกิน ตอนเย็นพวกเรากินแบบจืดๆแล้วกันอย่างพระกระโดดกำแพง—”

“เธออยากกินพระกระโดดกำแพง?” เย่เสียวอวี่คิดในใจ ไม่อยากกินหูฉลามน้ำแดงไปเลยล่ะ!

“งั้นวันอื่นแล้วกัน วันนี้กินง่ายๆ ซุปจับฉ่ายอีสานทำเป็นไหมคะ? เอาอันนี้หนึ่ง แล้วก็เส้นใหญ่เผ็ด หมูชุบแป้งทอดราดซอส อาหารหลักเอาหมั่นโถวห้าสี ได้สารอาหารหลากหลายหน่อย ฝากซื้อเบียร์กลับมาแช่ไว้สักโหลด้วยนะคะ ฉันกับพี่สะใภ้บางทีชอบนั่งจิบเบียร์กัน แล้วก็มื้อดึก…”

อวี๋หลิวเหมยพูดแต่ละอย่างเย่เสียวอวี่ก็หน้าบึ้งหนักขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันสั่งเอาได้ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ามอง ตอนนี้แค่เย่เสียวอวี่เห็นสายตาของเสี่ยวเชี่ยนก็จนปัญญา “ได้ ห้ามสั่ง เข้าใจแล้ว!”

เดิมเธออยากจะชักสีหน้า แต่เห็นตาแป๋วของน้องสาวที่นั่งอยู่ตรงโซฟาแล้วก็ได้แต่อดทน

ครั้นแล้วจึงฉีกยิ้มออกมา “เวยเวยอยากกินอะไรจ๊ะ? เดี๋ยวพี่ทำให้กิน”

“อะไรก็ได้ค่ะ” เวยเวยไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น แม้แต่การกินข้าวก็กลายเป็นเรื่องทุกข์

“เตรียมอาหารที่มีสารอาหารครบๆให้เขาแล้วกัน นอกจากกับข้าวเมื่อกี้แล้วเตรียมกุ้งตัวใหญ่ให้เขาด้วย ต่อไปเด็กคนนี้จะมากินกับพวกเรา” เสี่ยวเชี่ยนมองสีหน้าของเย่เสียวอวี่ที่แทบจะกลั้นความโกรธไว้ไม่ไหวแล้ว จึงพูดเสริมอีกประโยค

“ครั้งนี้ฉันไม่ได้แกล้งเธอนะ เรื่องอาหารก็เป็นส่วนหนึ่งในการรักษา”

เย่เสียวอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก็ได้ ฉันจะทน!