แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 681

ตอนที่ 681 ประธานเชี่ยนยื่นมือสวยๆไป

พนักงานกำลังเช็ดน้ำตา ดูแล้วท่าทางอายุสิบกว่า เป็นเด็กที่เพิ่งโต คนที่มาทำงานพิเศษในที่แบบนี้ได้ก็แสดงว่าฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี พยายามดิ้นรนเพื่อตัวเอง แต่กลับโดนลูกค้าบางคนดูถูก

พวกผู้หญิงแก่ที่ดูถูกพนักงานฟังๆดูเป็นพวกผู้บริหารระดับสูงของโรงเรียน เรื่องทำตัวไร้มารยาทนั้นไม่เกี่ยวกับหน้าที่การงาน ทุกวงการย่อมมีพวกขยะอยู่แล้ว

เสี่ยวเชี่ยนหยิบทิชชู่เปียกออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้พนักงานคนนั้น

“อ๋า ขอโทษค่ะ พี่มีอะไรจะใช้หนูไหมคะ?” พนักงานรีบเช็ดน้ำตา แล้วพยายามฉีกยิ้มให้เสี่ยวเชี่ยน

“ไม่มีอะไรหรอก เห็นเธอยืนมาทั้งวันน่าจะเหนื่อย เอาไปเช็ดหน้าสิ สาวน้อยหน้าตาดีอย่างเราร้องไห้แล้วไม่สวยนะ”

“หนูใช้กระดาษทิชชู่เช็ดก็ได้ค่ะ”

พนักงานปฏิเสธด้วยความเกรงใจ เสี่ยวเชี่ยนจึงดึงทิชชู่เปียกให้ การเอาใจใส่แบบนี้ทำให้อีกฝ่ายซาบซึ้งใจ

“คนบางคนไร้มารยาท ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ คือ หนูทำงานแบบนี้จริงๆก็ควรจะชินได้แล้ว ก็แค่บางครั้ง—” พนักงานน้ำตาตกอีกรอบ ถูกคนด่าเหยียดหยามแบบนั้นมันน่าน้อยใจ พนักงานบริการก็คนเหมือนกันนะ ไม่มีใครสมควรต้องถูกด่า

“ไม่ต้องร้อง เธอยังเด็กความสามารถยังไปได้อีกไกล สู้ต่อไปสักวันครอบครัวจะต้องดีขึ้น”

“ขอบคุณค่ะพี่!”

ไม่ใช่ทุกคนที่จะให้เกียรติพนักงานบริการ เสี่ยวเชี่ยนทำให้เด็กคนนี้ซาบซึ้งใจ

เสี่ยวเชี่ยนคุยเป็นเพื่อนอยู่สักพัก ก็มีคนเอาอาหารมาส่ง

พนักงานคนเดียวต้องดูแลลูกค้าหลายห้อง พนักงานคนนั้นพูดขอบคุณเสี่ยวเชี่ยนแล้วเอาอาหารไปเสิร์ฟ

คนส่งอาหารเอาอาหารวางลงบนโต๊ะที่ใช้วางแก้วน้ำและของอื่นๆ แล้วเดินจากไป

เสี่ยวเชี่ยนมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะ นี่เป็นอาหารที่ผู้อำนวยการอันสั่ง

เวลานี้ตรงทางเดินมีแค่เสี่ยวเชี่ยนกับบอดี้การ์ดของสุ่ยเซียน เสี่ยวเชี่ยนเอามือสวยๆหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาบีบน้ำจนกระเด็นลงไปในอาหาร จากนั้นก็ใช้มือสวยๆขยำๆอีกรอบ~

บอดี้การ์ดคิดว่าตัวเองตาฝาด เขากระพริบตาถี่ๆ แต่ก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนดึงมือออกมาเช็ดด้วยทิชชู่เปียกจนสะอาดโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย คล้ายกับว่าเมื่อครู่เขาตาฝาดไปเอง

เธอทิ้งขยะลงในถังแล้วหันมา เห็นบอดี้การ์ดมองเธออย่างอึ้งๆ

“เห็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เห็นเลยครับ”

ดังนั้นทังต้าเย่ถึงอยากให้จูขี้บ่นออกมาช่วยสุ่ยเซียน ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องมาดูแลธุรกิจใหญ่เป็นเรื่องที่ยากมาก แต่สุ่ยเซียนกลับคิดว่าจูขี้บ่นเป็นผู้ชายที่รักในหน้าที่การงานของตัวเองมาก เธอจึงฝืนบอกเลิกกับเขา

คำถามของเสี่ยวเชี่ยนได้ทำให้สุ่ยเซียนนึกถึงเรื่องปวดใจ

“มีความคิดหลายอย่างที่เป็นความคิดเข้าข้างตัวเองและเป็นความต้องการเพียงฝ่ายเดียว คิดว่าคนเป็นพ่อควรเป็นคนมีเมตตา อาจารย์เป็นเหมือนเรือจ้างที่ลำบาก คนมีเงินควรจะมารยาทดี อันที่จริงล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น คนเลวไม่แบ่งเพศ อาชีพ สถานะ คนบางคนพอฐานะดี มีเงินมีอำนาจ ถ้าไม่ใช้อำนาจไปอวดเบ่งก็จะรู้สึกผิดต่อบรรพบุรุษ ความคิดแบบนี้ยิ่งทำให้คนพวกนี้กล้าทำเลวมากขึ้น”

“เชี่ยนเอ๋อ พอเธอพูดแบบนี้ฉันก็นึกได้ คราวก่อนพ่อพาฉันไปงานเลี้ยง มีนักธุรกิจจากหลายที่คุยกันต่อหน้าฉันกับพ่อว่าจะล่อลวงนักศึกษาสาวๆยังไง พูดได้น่ารังเกียจมาก แถมยังแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอย่างภาคภูมิใจ บอกว่าผู้หญิงเวลาเจอเรื่องแบบนี้ไม่กล้าพูดออกมา แค่พวกเขาเอาเงินให้ เกลี้ยกล่อมนิดหน่อย จากที่ขัดขืนก็กลายเป็นสมยอม จนสุดท้ายก็กลายเป็นเมียน้อย คนพวกนั้นเห็นผู้หญิงเป็นเรื่องสนุก ฉันขยะแขยงมาก”

แน่นอนว่าคนพวกนั้นไม่ได้พูดโจ่งแจ้งขนาดที่สุ่ยเซียนพูด แต่โดยรวมแล้วก็ประมาณนี้ ผู้ชายอายุมากมักจะภูมิใจเรื่องที่หลอกสาวๆได้ ก็เหมือนกับที่ผู้หญิงชอบอวดเรื่องกระเป๋ากัน

“สาเหตุที่ผู้ชายอายุมากที่น่าขยะแขยงพวกนี้ได้ใจก็ตรรกะเดียวกับความคิดของผู้หญิงสองคนเมื่อกี้ที่พวกเราเจอ บ้านเรายังให้ความรู้เรื่องเพศศึกษากันไม่พอ ยังขาดการให้ความรู้กับผู้หญิง อีกทั้งอาจารย์บางคน ผู้ปกครอง รวมถึงคนรอบตัวบางคนยังหน้าไม่อายปัดความรับผิดชอบให้กับเด็กผู้หญิง คิดว่าการที่พวกเขาถูกลวนลามเป็นเพราะตัวพวกเขาเอง ดังนั้นเด็กหลายคนที่ถูกลวนลามถึงไม่กล้าพูดออกมา แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงด้วย”

ในสายตาของเสี่ยวเชี่ยนความคิดของผู้อำนวยการคนนั้นก็เหมือนคนที่ร่วมขบวนการด้วย หากจะพูดว่าผู้หญิงถูกคนๆเดียวข่มขืน ไม่สู้พูดว่าสังคมต่างหากที่ร่วมกระทำ

“ฉันไม่อยากจะแฉความคิดต่ำๆของผู้ชายพวกนั้นแล้ว ทำไมถึงได้มีผู้หญิงบางคนสนับสนุนด้วยนะ เห็นท่าทางของผู้อำนวยการคนนั้นแล้วฉันล่ะอยากให้เขาได้รับผลกรรม แถมยังบอกว่าโรคซึมเศร้าเกิดจากที่เจ้าตัวคิดไม่ตกเอง เรื่องไม่ได้เกิดกับตัวเขา เขาก็พูดได้สิ” สุ่ยเซียนด่า

“อืม เขาต้องได้รับผลกรรมแน่นอน”

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่าผู้อำนวยการจะต้องท้องเสีย แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่า เรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นกำลังจะเกิดกับผู้อำนวยการ แต่นั่นก็เป็นเรื่องในภายหลัง