แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 825

ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ นักนิติจิตวิทยาแบบฟู่กุ้ยได้เวลาออกโรง

“คุณจับเธอหันมาสิครับ ไม่อยากลูบเธอ ไม่อยากจูบเธอเหรอ?”

พอฟู่กุ้ยพูดแบบนั้นคนบ้าก็คลายมือตามคาด เสี่ยวเชี่ยนไอออกมาอย่างแรง รีบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดจากความตาย คนบ้าจะกอดเสี่ยวเชี่ยนอีกครั้ง แต่มีหรืออวี๋หมิงหลางจะให้โอกาสนั้น?

ตอนที่คนบ้าเริ่มคลายมือจากเสี่ยวเชี่ยนเพราะคำพูดของฟู่กุ้ย ตอนที่มือของเขาอยู่ห่างจากเสี่ยวเชี่ยนไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร อวี๋หมิงหลางก็เหนี่ยวไก

ลูกกระสุนวิ่งไปในอากาศ พุ่งเข้าไปที่แขนคนบ้า!

“โอ๊ย!!!” คนบ้าร้องออกมาเพราะความเจ็บ จังหวะนั้นเองฟู่กุ้ยรีบเข้าไปคว้าตัวเสี่ยวเชี่ยนที่กำลังไอออกมาไว้ข้างตัว!

“ว้าย! ทำไมต้องยิงลูกชายฉันด้วย เขาเป็นโรคประสาท เขาฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายนะ!” พอเห็นลูกชายถูกยิง เอามือจับแขนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด คนเป็นแม่ก็ร้อนใจ

คนบ้าที่ถูกยิงแขนยังไม่ยอมตัดใจ คิดจะโผเข้าไปหาเสี่ยวเชี่ยนอีก ทันใดนั้นกระสุนนัดที่สองของอวี๋หมิงหลางก็พุ่งออกไปโดนที่ขาของเขาพอดี!

คนบ้าทรุดลงไปกองกับพื้น ขณะเดียวกันทหารจำนวนมากก็กรูกันเข้ามาจับคนบ้าไว้ อวี๋หมิงหลางรีบวิ่งเข้ามากอดเสี่ยวเชี่ยนที่เพิ่งรอดจากความตาย

ผ่านช่วงเวลาจากถูกจับจนถึงได้รับการช่วยเหลือมีแค่ไม่ถึงสองนาที แต่สำหรับคู่รักคู่นี้แล้วเหมือนอยู่กันคนละโลก เสี่ยวเชี่ยนถูกรัดตรงคอจนพูดไม่ออก หลังจากที่เธออยู่ในอ้อมกอดของอวี๋หมิงหลางแล้วก็เงยหน้าลูบใบหน้าของเขา พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขาเธอก็สบายใจ ร่างกายอ่อนยวบ แล้วสลบลง

ก่อนเธอสลบไปได้ยินเสียงเขาตะโกน “รีบไปตามหมอมา! เอาปืนมา ผมจะยิงคนบ้าให้ตาย!”

เสี่ยวเชี่ยนอยากพูดออกไปว่า อย่าบุ่มบ่าม เธอไม่เป็นไร อย่าทำผิดเพราะคนบ้า สองนัดที่เขายิงอยู่ในหน้าที่ แต่ถ้านอกเหนือจากนั้นจะผิดกฎหมาย อย่านะ…

หมอทหารรีบมาอย่างรวดเร็ว โชคดีที่พวกเขาเตรียมอุปกรณ์มาพร้อมเมื่อต้องเข้ามาในเขตภูเขา เสี่ยวเชี่ยนถูกวินิจฉัยว่าขาดออกซิเจนเพราะถูกรัดคอแน่น เธอได้รับการปฐมพยาบาลทันที ส่วนอวี๋หมิงหลางที่กำลังโมโหสุดขีดถูกรองหัวหน้าสองคนห้ามไว้

“หัวหน้าใหญ่ใจเย็นก่อนครับ!”

“ปล่อย ผมรู้ดีว่าต้องทำไง” อวี๋หมิงหลางผลักลูกน้องออก ถอดเครื่องแบบ ถอดหมวก เรื่องที่เขากำลังจะทำต่อไปนี้ห้ามอยู่ในชุดทหาร

คนบ้าถูกทำให้สงบแล้ว สองนัดที่อวี๋หมิงหลางยิงล้วนอยู่ในกฎ ไม่ถือว่าทำผิด ถ้าอวี๋หมิงหลางจะเล็งไปที่หัวก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่สติของการเป็นทหารทำให้อวี๋หมิงหลางควบคุมความบุ่มบ่ามเอาไว้ได้ เขาจึงทำแค่ให้คนบ้าหมดแรง ไม่ได้หมายเอาชีวิต

“ทำไมต้องยิงลูกชายฉันด้วย เขาเป็นโรคประสาท สิ่งที่เขาทำลงไปเขาควบคุมตัวเองไม่ได้” แม่คนบ้าคิดจะเข้าไปทำร้ายอวี๋หมิงหลาง แต่ถูกอวี๋หมิงหลางยกมือห้ามไว้

แม่คนบ้าพอเห็นดวงตาแดงกล่ำของอวี๋หมิงหลางก็กลัวจนตัวสั่น

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก อย่างกับจะกินคน

“รู้ว่าเขาป่วยแล้วทำไมยังปล่อยออกมาอีก?”

“เขาเป็นโรคประสาท คุณจะมาโมโหฉันทำไม ฉันก็เอาเขาไม่อยู่ อีกอย่างคุณเป็นทหารไม่ใช่เหรอ เมียคุณก็เท่ากับเป็นสะใภ้ทหาร เห็นในเพลงชอบร้องไม่ใช่เหรอสะใภ้ทหารยิ่งใหญ่ ครั้งนี้ก็ถือว่าเขาทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ก็แล้วกัน”

เดิมอวี๋หมิงหลางยังควบคุมตัวเองได้ แต่พอได้ยินป้าคนนี้พูดเรื่องสะใภ้ทหารเขาก็หัวร้อนขึ้นมาทันที

คนเป็นหัวหน้าคนไหนเจอลูกน้องแบบนี้ก็ต้องปวดหัว

ความสามารถเป็นเลิศ ทักษะการต่อสู้เป็นที่หนึ่ง คนเก่งในรอบร้อยปี แต่นิสัยแบบนี้ก็เอาเรื่องอยู่ เพิ่งเข้ารับตำแหน่งก็ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว

“ตอนนั้นผมทำลงไปโดยไม่ได้อยู่ในสถานะทหารนะครับ ไม่ได้ทำกองทัพขายหน้า!”

หัวหน้าโมโหถีบอวี๋หมิงหลางไปหนึ่งที แต่อวี๋หมิงหลางก็ยังยืนนิ่ง

เอาคืนให้เมียตัวเอง ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้เป็นหมื่นครั้ง เขาก็ไม่เสียใจ!

“ทำไมนายถึงได้ดื้อแบบนี้นะ? ถ้านายไม่เตะป้าคนนั้น พวกเราก็จะรายงานต่อเบื้องบนเรื่องยิงปืนช่วยตัวประกันให้นายได้รับคำชม พอเบื้องบนสัมภาษณ์นาย ชื่นชมนาย หน่วยเสินเจี้ยนก็จะพลอยได้หน้าไปด้วย เรื่องมันจะดีอยู่แล้วเชียว เพราะนายไปเตะเขาเรื่องมันเลยวุ่นวายไปใหญ่!”

ถ้าอวี๋หมิงหลางไม่เตะ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่หน่วยเสินเจี้ยนควรจะได้รับคำชมอยู่แล้ว!

ภรรยาของหัวหน้าถูกจับเป็นตัวประกัน แต่หัวหน้ากลับมีสติ ให้เกียรติชีวิตอีกฝ่ายด้วยการไม่ระเบิดหัว นี่คือแบบอย่างที่ดีของทหารสมัยนี้ ตอนนั้นมีคนจำนวนมากดูอยู่ เรื่องดีๆแบบนี้เพียงพอที่จะเป็นหน้าเป็นตาให้หน่วยเสินเจี้ยนได้

ปรากฏว่าอวี๋หมิงหลางดันลากป้าคนนั้นไปขึ้นรถแล้วเตะไปหนึ่งที เตะผลงานที่น่าชื่นชมนี้ให้กระเด็นออกไปด้วย แถมอาจต้องรับบทลงโทษที่จะตามมา

“ผมไม่เสียใจในการกระทำของตัวเองครับ พฤติกรรมของผู้ป่วยโรคประสาทนั้นควบคุมไม่ได้ ถึงเขาจะทำร้ายภรรยาผมก็ตาม แต่ผมจะไม่ติดใจเอาความเขา แต่คำพูดของแม่เขา ในฐานะที่ผมเป็นสามีของตัวประกันผมให้อภัยไม่ได้ครับ! ผมขอถามหัวหน้าครับ ถ้าคนในครอบครัวหัวหน้าถูกคนบ้าทำร้ายแล้วกำลังถูกกู้ชีพอยู่ ยังไม่ทราบชะตากรรม ท่านจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของเขาครับ? ลูกชายของเขาเป็นโรคประสาท เป็นเหตุผลที่เขาจะใช้ทำร้ายใครก็ได้เหรอครับ? ผมไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง แต่ผมก็ไม่ลืมว่าตัวเองเป็นสามีของเหยื่อด้วยครับ!