แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 824

“เก่งนักก็ยิงเด้ เข้ามารุมสิวะ! คิดว่าใส่ชุดทหารแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ ไม่หลบโว้ย เก่งนักก็มาฆ่าให้ตายดิ!”

อวี๋หมิงหลางที่ใช้กล่องส่องทางไกลดูเหตุการณ์อยู่แทบอยากตะโกนออกไปว่า ส่งสไนเปอร์มา!

แต่ยิงไม่ได้จริงๆ ถ้ายิงจะผิดกฎ

“ลองเจรจาอีกครั้ง ถ้ายังไม่ได้ผลอีก ก็ส่งคนฝีมือดีสองคนกระโดดขึ้นรถคันนั้นแล้วลากคอไอ้หมอนั่นลงมา!” อวี๋หมิงหลางออกคำสั่ง

ลำพังแค่ทำเรื่องแบบนี้ก็ต้องถูกจับขังคุกหลายวันแล้ว กล้ามาก่อเรื่องในที่สาธารณะ!

ขณะที่อวี๋หมิงหลางกำลังวางแผนอยู่นั้น เสี่ยวเชี่ยนกับฟู่กุ้ยก็กำลังวางแผนเหมือนกัน

“เดี๋ยวพี่จะไปขอยืมโทรโข่งจากทหารคนนั้น ลองดูว่าจะทำให้คนขับสงบสติอารมณ์ได้หรือเปล่า” ฟู่กุ้ยเห็นถนนเดินลำบาก แถมเสี่ยวเชี่ยนยังใส่รองเท้าแตะรัดส้น เขาจึงจะไปเอง

ฟู่กุ้ยหันเดินไปได้สองก้าว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนจากทางด้านหลัง

“เหม่ยเหวย! เมียผม!”

เวลานี้เสี่ยวเชี่ยนกำลังหันไปทางฟู่กุ้ยอยู่ ไม่ได้สนใจข้างหลัง เธอกำลังคิดเรื่องจะเจรจากับคนขับหัวร้อนคนนี้ยังไงดี ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงบางอย่างจากทางด้านหลัง เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกกอดเข้าอย่างจัง!

อย่าเรียกว่ากอดเลย เรียกว่ารัดแน่นดีกว่า!

เนื่องจากคนๆนี้แรงเยอะมาก มากเสียจนเสี่ยวเชี่ยนไม่มีแรงจะดิ้น

ฟู่กุ้ยรีบหันไปหลังจากได้ยินเสียง แล้วก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนถูกผู้ชายที่ท่าทางประหลาดกอดแน่นจากทางด้านหลัง ถ้าหลิวเหมยอยู่ตรงนี้คงเตะแขนผู้ชายคนนั้นจนกระเด็นไปแล้ว จากนั้นก็ดึงเสี่ยวเชี่ยนออกมา แต่ฟู่กุ้ยเป็นคนสายวิชาการ เขาไม่ได้เก่งเรื่องใช้กำลังแบบหลิวเหมย ความคิดแรกของฟู่กุ้ยคือไปดึงตัวเสี่ยวเชี่ยนออกมา แต่กลับยิ่งเป็นการยั่วโมโหผู้ชายคนนี้!

“แกจะทำอะไร! เขาเป็นเมียฉัน!” ผู้ชายที่กอดเสี่ยวเชี่ยนออกแรงมากกว่าเดิม รัดแน่นจนเสี่ยวเชี่ยนหน้าแดง

ฟู่กุ้ยไม่กล้าเดินเข้าไปอีก เขาหยุดอยู่ตรงนั้น ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เดิมทีอวี๋หมิงหลางอยากวางกล้องส่องทางไกลแล้วไปจัดการคนขับหัวร้อนคนนั้นด้วยตัวเอง แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเสี่ยวเชี่ยน ยังไม่ทันจะมองให้ดีก็เห็นผู้ชายที่สีหน้าท่าทางประหลาดวิ่งเข้าไปกอดรัดเสี่ยวเชี่ยนต่อหน้าต่อตาเขา!

สถานการณ์อันตรายขึ้นมาทันที จากเหตุการณ์ที่แค่รถติดธรรมดา กลายเป็นการจับคนเป็นตัวประกัน อีกทั้งตัวประกันคนนั้นเป็นผู้หญิงที่อวี๋หมิงหลางรักที่สุดด้วย!

“ปล่อยเธอนะ คุณจับคนผิดหรือเปล่า?” ฟู่กุ้ยลองเจรจากับผู้ชายคนนั้นดู

“ลูก ปล่อยเขาสิ!” มีคู่สามีภรรยาลงมาจากรถบัส ฟู่กุ้ยนึกออกแล้ว นี่มันคู่สามีภรรยาที่เมื่อวานเขาเจอหน้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ?

งั้นก็หมายความว่า…ตอนนี้ผู้ชายที่จับเสี่ยวเชี่ยนเป็นตัวประกันคือผู้ป่วยโรคหลงผิดเรื่องความรักที่มีแนวโน้มประทุษร้าย!

โรคชนิดนี้เป็นแขนงหนึ่งของโรคจิตเภท น่ากลัวมาก และคนไข้ค่อนข้างดื้อรั้น ถ้าพวกเขาคิดว่าโลกนี้เป็นแบบไหนก็ต้องเป็นแบบนั้น!

“เขาเป็นผู้หญิงของฉัน! ฮ่าๆ เหม่ยเหวย ในที่สุดผมก็เจอคุณ!” ผู้ชายคนนั้นทำหน้าภูมิใจมาก

เสี่ยวเชี่ยนถูกรัดแน่นจนแทบไม่ไหวแล้ว อวี๋หมิงหลางที่ใช้กล้องส่องทางไกลมองอยู่เห็นแล้วปวดใจมาก เสียวเหม่ยของเขาต้องตกระกำลำบาก!

“เอาสไนเปอร์มาให้ผม ตอนนี้เกิดเหตุการณ์จับคนเป็นตัวประกันแล้ว!”

“หัวหน้าใหญ่ รายงานเบื้องบนก่อนดีไหมครับ…” ถึงจะเอาปืนมาด้วย แต่จะใช้กระสุนจริงส่งเดชไม่ได้ มีขั้นตอนการขอใช้อย่างเข้มงวด

“ลูก รีบปล่อยเขาเถอะ เขาถูกรัดจะตายอยู่แล้วนะ!”

“ไม่ปล่อย! เขาเป็นเมียผม เขาคือเหม่ยเหวย!”

“คนที่อยู่ข้างหน้าฟังทางนี้ พวกคุณถูกมือสไนเปอร์ของทหารล้อมไว้หมดแล้ว รีบปล่อยตัวประกันเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นอย่าโทษที่เราต้องยิง!” เสียงดังมาจากโทรโข่ง เสี่ยวเชี่ยนที่ใกล้หมดแรงเต็มทนฟังออก นี่มันอวี๋หมิงหลาง!

พ่อแม่ของผู้ป่วยพอได้ยินว่าทหารตั้งปืนกันแล้วก็ช็อคหนัก คนเป็นแม่ถึงกับทรุดลงกับพื้น

“อย่ายิงนะ เขาเป็นโรคประสาท เขาฆ่าคนไม่ผิด!”

ตอนนี้อวี๋หมิงหลางอยากยิงผู้หญิงคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด นี่พูดจาภาษาคนอยู่เหรอ?

คนบ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย งั้นสมน้ำหน้าที่เมียเขาถูกจับเป็นตัวประกันงั้นสิ?

“ปล่อยตัวประกันเป็นทางเลือกเดียวของพวกคุณ ไม่อย่างนั้นเขาฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายก็จริง แต่ในขณะที่ตัวประกันตกอยู่ในอันตราย พวกเรายิงปืนก็ไม่ผิดกฎหมายเหมือนกัน!”

หลังจากที่อวี๋หมิงหลางพูดจบ คนเป็นแม่ก็รีบหันไปคำนับให้ลูกชายตัวเองที่เป็นบ้า

“ลูกจ๋า แม่ขอร้องล่ะนะ ปล่อยคนเถอะ!”

“เขาเป็นเมียผม ผมกอดเขาไม่ผิดกฎหมาย~เมียจ๋า~เมียจ๋า~ฮี่ๆๆ!”

ใช้เหตุผลพูดกับคนบ้าไปก็ไร้ประโยชน์ คนบ้าเดี๋ยวรัดแน่นเดี๋ยวคลายออก เสี่ยวเชี่ยนถูกรัดจนตาใกล้เหลือกแล้ว เธอใกล้จะไม่ไหวแล้ว!