แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 854

เสี่ยวเชี่ยนเจอศาสตราจารย์ชี รู้สึกเหมือนเจอตัวพ่อยังไงไม่รู้

ใครจะไปคิดว่าศาสตราจารย์ชีที่มีชื่อเสียงระดับโลกจะมีนิสัยแบบนี้ ท่าทีที่เขามีต่อคนไข้ดูคล้ายเธอมาก

แม้แต่ตอนที่พูดเรื่องฆ่าแกะยังเหมือน

ศาสตราจารย์หลิวยืนอยู่ด้านข้างมองศาสตราจารย์ชีกับเสี่ยวเชี่ยนจากด้านข้าง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าทำไมสองคนนี้ดูคล้ายกัน?

ไม่ใช่เรื่องหน้าตา แต่เป็นความรู้สึก ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะดูสุขุมกว่า แต่ศาสตราจารย์ชีเหมือนเสี่ยวเชี่ยนเวลาได้ใจเว่อร์ชั่นอัปเกรดแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนหมดหนทางกับความหน้าด้านของคนๆนี้ คนที่พร้อมท้าชนทุกเมื่อยังต้องแพ้ให้คนหน้าด้าน

“ฉันพอใจกับชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้มากค่ะ ไม่ได้อยากเปลี่ยนอะไร” เสี่ยวเชี่ยนยังคงปฏิเสธ เธอตัดสินใจแล้วว่า กลับไปเธอจะไปบอกเสี่ยวเฉียงว่าสาดตาจานชีคนนี้ยุให้เธอเปลี่ยนผู้ชาย

หึหึ ถึงตอนนั้นก็ให้ราชาจอมหึงแห่งเอเชียมาจัดการ อัดเขาให้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อีกเลย

“ถ้าไม่ลองไปสัมผัสคุณจะไม่มีทางรู้หรอกว่าตัวเองต้องการอะไร สิ่งที่ผมให้คุณได้มีมากกว่าที่คุณคิด”

“ฉันขอปฏิเสธค่ะ”

ศาสตราจารย์หลิวเห็นแล้วก็ร้อนใจ ทำไมเด็กคนนี้มันดื้อแบบนี้

ถึงเธอจะรู้สึกว่าชีอวี่เซวียนคนนี้ทำตัวไม่สุขุมเท่าไร แต่ถ้าเสี่ยวเชี่ยนมีอาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาเอกเก่งๆก็จะเป็นผลดีต่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เสี่ยวเชี่ยนที่ปกติฉลาดมากทำไมถึงได้เลอะเลือนเรื่องแบบนี้นะ?

ขณะที่ศาสตราจารย์หลิวกำลังคิดจะกล่อมเสี่ยวเชี่ยน แต่โทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำงานกลับดังขึ้นเสียก่อน

“ฮัลโหล หลิวหลินหลินพูดค่ะ…อะไรนะ?” ศาสตราจารย์หลิวทำสีหน้าตกใจ

เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียนหยุดคุยกันแล้วหันไปมองศาสตราจารย์หลิวอย่างไม่ได้นัดหมาย

“ได้ค่ะ ทางเราจะส่งเด็กไปเข้าร่วม…เฉินเสี่ยวเชี่ยนเหรอคะ?” ศาสตราจารย์หลิวมองเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนพอได้ยินชื่อตัวเองก็เอานิ้วดันแว่น

เรื่องอะไรกัน มีกำหนดชื่อด้วย?

“ได้ค่ะ พวกเราจะจัดการให้นะคะ” ศาสตราจารย์หลิววางสายแล้วแสดงสีหน้าสงสัยออกมา

“มีอะไรเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถาม

“เบื้องบนจัดการแข่งขันทักษะนักจิตวิทยาบำบัด เป็นการแข่งขันระดับประเทศ เขาสั่งให้เธอเข้าร่วมด้วย”

“หนู? หนูกลายเป็นคนดังตั้งแต่เมื่อไรคะขนาดเบื้องบนยังรู้จัก?” เสี่ยวเชี่ยนไม่คิดว่าตัวเองจะดังขนาดนี้

ประธานเชี่ยนคิดมาตลอดว่าตัวเองร่ำรวยแบบเงียบๆ รับเคสรักษาแบบไม่ประกาศให้โลกรู้ แล้วทำไมถึงได้ถูกเบื้องบนสั่งให้เธอเข้าร่วมการแข่งขันบ้าบออะไรนี่ได้?

“เขาบอกว่าเมื่อหลายปีก่อนเบื้องบนเคยเห็นข่าวตอนที่เธอเจรจากับคนร้ายที่เมืองQ เลยอยากเห็นความก้าวหน้าของเธอในช่วงหลายปีนี้” ศาสตราจารย์หลิวเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้กะทันหันไปหน่อย

อันที่จริงการแข่งขันนี้เบื้องบนเคยแจ้งลงมาแล้ว เธอเองก็ส่งรายชื่อคนเข้าร่วมไปแล้ว แต่วันนี้เบื้องบนกลับโทรมาบอกให้เสี่ยวเชี่ยนเข้าร่วม มันน่าแปลกอยู่นะ…

เรื่องที่เสี่ยวเชี่ยนเคยช่วยคนเมื่อหลายปีก่อนมันก็ผ่านไปนานแล้ว ทำไมถึงได้ถูกเบื้องบนให้ความสนใจได้? ต่อให้สนใจจจริงๆ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนเป็นเด็กในสังกัดของเธอ?

ชีอวี่เซวียนครุ่นคิด จากนั้นก็ทำหน้าเหมือนรู้อะไรขึ้นมา

“ฝ่ายจัดงานคือใคร?” ชีอวี่เซวียนถามศาสตราจารย์หลิว

ศาสตราจารย์หลิวบอกชื่อฝ่ายจัดงานไป ศาสตราจารย์ชีลองคิดดู แค่ครู่เดียวเขาก็วิเคราะห์ปัญหาให้ฟังได้

“งั้นคุณคิดว่าฉันควรจะทำตัวโหดยังไง?” เสี่ยวเชี่ยนถามกลับ

“ทำไมพวกเขาถึงได้เว้นช่วงหลายปีไม่มาหาเรื่องคุณ? มันก็คงเป็นเพราะอาการลักเล็กขโมยน้อยของเด็กคนนั้นรักษาไม่หายแถมยังเป็นหนักขึ้น พ่อแม่เห็นเด็กคนนี้แล้วก็หงุดหงิด และพ่อแม่ที่ล้มเหลวก็มักจะหาเหตุผลเพื่อให้ตัวเองสบายใจ โดยเฉพาะการเอาความโกรธไปลงกับคนอื่น ดังนั้นคนแบบนี้ควรทำให้บ้าตั้งแต่แรกจะได้จบๆไป”

เป็นบ้า…ในสมองของเสี่ยวเชี่ยนเหมือนมีข้อมูลบางอย่างผ่านเข้ามา สายตาของเธอมองชีอวี่เซวียนด้วยความสงสัย ยากที่จะเชื่อมโยงคนที่มีใบหน้าดูใจดีแบบนี้กับคำพูดโหดร้ายเมื่อครู่

“การลงโทษก็เพื่อให้เกิดการปรับปรุงตัว คุณจัดการอาจารย์ที่จิตใจบิดเบี้ยวคนนึงก็เท่ากับได้ช่วยชีวิตนักเรียนหลายคน”

เสี่ยวเชี่ยนหันไปพูดกับอาจารย์ตัวเองทันที “อาจารย์ดูสิคะ เขาดูเหมือนคนที่อคติหรือเปล่า อาจารย์จะปล่อยให้หนูไปเรียนกับคนแบบนี้เหรอคะ?”

“…” ชีอวี่เซวียนทำสีหน้าจนปัญญา ว่าช่องทางวกเข้าเรื่องนี้เก่งนะเนี่ย

ขณะที่พวกเสี่ยวเชี่ยนกำลังวิเคราะห์เรื่องนี้อยู่นั้น อาจารย์ที่ปรึกษาตอนมอปลายของเธอก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับน้องชาย

“หลานถูกพาตัวเข้าสถานพินิจแล้ว ครั้งนี้จบเห่แน่ เล่นไปขโมยโทรศัพท์มือถือในห้าง ทำไงดี… เห็นทางนั้นบอกว่าต้องขังไว้หกเดือนด้วย แกต้องช่วยเราสองแม่ลูกด้วยนะ พ่อมันก็จะหย่ากับฉันแล้ว ตอนนี้ฉันเลี้ยงมันคนเดียว มันไม่เชื่อฟังฉันเลย”

“ตอนนี้เบื้องบนเข้มงวดมาก มีเงินก็ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง ปล่อยให้สถานพินิจเขาสั่งสอนบ้าง พี่เองก็จะได้เหนื่อยน้อยลงหน่อย”

“ฮือๆ ฉันไม่ยอมนะ” เธอสอนเด็กมาตั้งมากมาย แต่ทำไมลูกตัวเองกลับมีปัญหา น่าปวดหัวจริงๆ

“ผมสืบได้แล้ว นักเรียนที่ชื่อเฉินเสี่ยวเชี่ยนคนนั้นตอนนี้เป็นนักจิตวิทยาบำบัดระดับสาม ผมติดต่อคนอื่นเตรียมทำลายมันไว้แล้ว…”

“เขาน่ะเหรอ? เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?” ผู้เป็นพี่สาวหยุดร้องไห้ เธอนึกถึงช่วงเวลาเก่าๆที่เสี่ยวเชี่ยนให้เธอคัดบทความส่ง

เธอทั้งกลัวทั้งเกลียดเสี่ยวเชี่ยนบวกกับความรู้สึกอื่นๆอีกที่บอกไม่ถูก เพราะรู้สึกผิดต่อเสี่ยวเชี่ยนจนถึงตอนนี้เธอเลยไม่กล้าไปเจอหน้าเสี่ยวเชี่ยน

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่คิดว่าการที่ลูกสาวเป็นโรคลักเล็กขโมยน้อยจะเกี่ยวข้องกับเสี่ยวเชี่ยน แล้วทำไมน้องชายเธอต้องไปเล่นงานเสี่ยวเชี่ยนด้วย?