แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 892

แม่อวี๋แสดงอำนาจอย่างคนเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน ต่อหน้าลูกสะใภ้เธอไม่กล้าต่อว่าลูกชาย แต่อย่าคิดว่าเธอจะปล่อยคนเย็นชาที่รังแกต้าอีที่ถูกสงสัยว่ากำลังตั้งท้องไปหรอกนะ

“ผมอธิบายไปแม่ก็ไม่เข้าใจหรอก” อวี๋หมิงอี้โมโหจนถลกแขนเสื้อขึ้น ตอนนี้เขาจะไปตามต้าอีกลับมา

ผู้หญิงบ้านนี้ปล่อยให้อยู่ด้วยกันไม่ได้เลยจริงๆ ตั้งแต่เด็กยันแก่ไว้ใจไม่ได้สักคน

เมียที่ว่านอนสอนง่ายของเขายังถูกพาหนีไปด้วย…

เสี่ยวเชี่ยนปอกผลไม้ให้ต้าอีกับพ่านพ่าน ต้าอีไม่สบายใจ เธอกินไม่ลง

“ออกมาโดยไม่บอกพี่รองก่อน…มันไม่คอยเหมาะมั้ง?”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นต้าอีเป็นแบบนี้ก็ไม่คิดจะปิดบังอีก จึงพูดไปตามตรง

“ไม่มีอะไรไม่เหมาะ ถ้าเกินยี่สิบนาทีแล้วเขายังไม่โทรมาฉันจะไม่ให้เขาเจอเธอสองวัน ถ้าเกินหนึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มา ฉันก็จะให้เขาหาเธอไม่เจอเลยหนึ่งเดือน ถ้าวันนี้ก่อนถึงตอนเย็นเขาเลือกที่จะนิ่งเงียบ ต่อไปก็อย่ามาให้เห็นหน้าอีก”

“ฉันไม่อยากไปจากพี่รอง”

“เธอคิดจะยอมไปถึงเมื่อไรกัน?”

ต้าอีอึ้ง

“ถ้าฉันไม่ลากเธอออกมา ถ้าเขายังไม่แสดงท่าทีอยู่แบบนั้น เธอก็จะไม่สบายใจอยู่อย่างนั้น พวกเธอสองคนจะอยู่กันแบบปากหนักแบบนี้ไปถึงเมื่อไร? เธอกลัวอะไรกันแน่?”

“ฉัน…” ต้าอีก้มหน้า อันที่จริงสิ่งที่เธอกลัวมีเยอะแยะ

เสี่ยวเชี่ยนโบกปัดมือ “พอละ ไม่ต้องบอกฉันหรอก เก็บไว้คุยกับพี่รองเถอะ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี

เสี่ยวเชี่ยน หึ ออกมา มาไวจริงนะ

พอเปิดประตูก็เห็นอวี๋หมิงอี้ยืนอยู่หน้าประตูแบบไม่ต้องสงสัย หน้าบึ้ง ต้าอีพอเห็นเขาก็ตกใจ

“กลับบ้านกับผม”

“ยังพูดกันไม่รู้เรื่องก็คิดจะพาคนไปแล้วเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนพูดดักก่อนที่ต้าอีจะพูด

น้ำเสียงไม่ถึงกับบังคับแต่มีพลัง ท่าทีชัดเจน

“รอเจ้าเล็กกลับมาให้เขาคุยกับเธอเอง” อวี๋หมิงอี้เป็นคนที่ไม่ถนัดอธิบายอย่างแรง

“เธอว่าไงล่ะ?” เสี่ยวเชี่ยนถามต้าอี

ต้าอีมองหน้าพี่รอง เธอตกใจสีหน้าดุดันของเขาจนถอยหลังออกไปเงียบๆ

“โอ๊ะโอ ดูจากท่าทางแล้วต้าอีคงไม่อยากกลับไปสินะ?”

เสี่ยวเชี่ยนแอบสะใจ

อวี๋หมิงอี้มองเมียตัวเองค่อยๆถอยห่างออกไป แล้วมองเสี่ยวเชี่ยนตัวแสบที่กำลังสะใจ ความโกรธในใจปะทุพลางคิดว่าไว้วันไหนเขาต้องอัดน้องชายให้ได้ ดูยัยตัวแสบนี่ทำกับเมียเขาสิ

พอเห็นต้าอีกลัวแบบนั้นเขาจึงได้แต่ระงับความโกรธแล้วอธิบาย

“ผมไม่ได้โกรธ ผมแค่…ผมแค่กังวลนิดหน่อย”

เสี่ยวเชี่ยนใส่ไฟเพิ่ม “ใช่ พี่รองเป็นกังวล สีหน้าวิตกกังวลหน้านิ่งของพี่ทำเมียตกใจหนีออกจากบ้าน…”

ต้าอีหันไปขอความช่วยเหลือจากแม่อวี๋ แม่จ๋าช่วยหนูด้วย

แม่อวี๋แกล้งไอ “พ่านพ่านจ๊ะ ย่าพาออกไปเล่นข้างนอกดีไหมจ๊ะ?”

“แต่ว่าหม่าม้า…” พ่านพ่านรู้จักเห็นใจคนอื่น รู้จักคติที่ว่ามีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน

เด็กดี ไม่เสียทีที่รัก ต้าอีมองลูกชายด้วยสายตาซึ้งใจ ส่วนขาก็ขยับไปทางลูกชาย

“หม่าม้ากับป่าป๊ามีเรื่องต้องคุยกัน ออกไปเล่นกับย่าข้างนอกดีกว่าเนอะ”

“อ่อ…” ถึงพ่านพ่านจะอยากช่วยแม่ แต่เด็กน้อยก็กลัวพ่อ ทำได้แค่ยืนลังเลอยู่ที่เดิมไม่ขยับ มองต้าอีอยู่แบบนั้น

“ป่าป๊าหม่าม้าไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ไปกับย่านะเด็กดี” แม่อวี๋อุ้มพ่านพ่านไป

ต้าอีมองประตูพลางคิดในใจว่า ถ้าเธอออกไปด้วยได้คงดี…

พี่รองเดินเข้ามาคิดจะจูงมือเธอ แต่ต้าอีดึงมือไปด้านหลังอัตโนมัติ พี่รองจับมือเธอเอาไว้โดยไม่ลังเล เดิมคิดจะพาเธอไปนั่งคุยที่โซฟา แต่เห็นเธอหวาดกลัวเป็นกระต่ายน้อยแบบนี้จึงคิดว่าควรทำอะไรให้ทั้งสองฝ่ายต่างสบายใจกันก่อนค่อยเริ่มคุย

ต้าอีเห็นเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น…เขาจับเธอเข้าชิดกำแพงแล้วก้มลงมาประกบปากเธอ

ปากที่เย็นหน่อยๆ อ่อนนุ่ม ตอนแรกก็นุ่มนวลดี แต่สักพักกลับหนักหน่วง นี่แหละมาตรฐานจูบของพี่รอง ต้าอีถูกเขาจูบจนตัวอ่อนยวบ ค่อยๆเริ่มลืมความหวาดกลัวแล้วเคลิ้มไปกับเขา

พอได้สติขึ้นมาอีกครั้งพี่รองก็อุ้มเธอไปที่โซฟาแล้ว เดิมคิดจะเอาหัวเธอพิงกับไหล่ตัวเองเพื่อปลอบให้เธอหายกลัว แต่สายตาที่ดูเหม่อลอยของเธอกลับทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกดเธอลงบนโซฟาแล้วจูบอย่างร้อนแรงอีกรอบ

ถ้าไม่ติดว่าอีกเดี๋ยวแม่อวี๋พาหลานกลับมาแล้วพวกเขายังไม่ได้คุยอะไรล่ะก็ คงไปต่อที่เตียงแล้ว

อวี๋หมิงอี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่มจนหมดรวดเดียว น้ำเย็นไหลลงไปในท้องของเขาช่วยดับความร้อนรุ่มในร่างกายได้ ใบหน้าแดงๆของต้าอีมองเขาดื่มน้ำ เธอรู้สึกว่าพี่รองเหมือนเทพบุตรมาก แม้แต่ตอนดื่มน้ำยังดูเท่ห์ได้ขนาดนี้