แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 924

เสี่ยวเชี่ยนกับเสี่ยวเฉียงพอคิดได้ว่าเรื่องนี้ปล่อยให้สองคนนั้นนำไปก่อนก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดี เสี่ยวเชี่ยนตีพุงตัวเอง

“ลูกสาวเรามีบุญจริงๆ”

“นั่นสิ มีบุญมาก!” เสี่ยวเฉียงเองก็ไม่เข้าใจว่าตอนตั้งชื่อพ่อเขาคิดอะไรอยู่

เสี่ยวเชี่ยนไปเปิดกล่องเครื่องประดับอย่างอารมณ์ดี “ฉันจำได้ว่ามีหยกแกะสลักอยู่ชิ้น คนท้องห้อยหยกเจไดต์ดี ไว้เดี๋ยวฉันให้น้าเล็กสลักอักษรบนหยกให้ต้าอีดีกว่า อวี๋อีรื่อ!”

เท่ห์ไม่เบา เป็นชื่อที่แปลกใหม่จริงๆ!

“เรื่องสลักอักษรไม่ต้องรีบร้อน ไปเถอะ พวกเราไปวิจัยเรื่องมีลูกตอบแทนบุญคุณประเทศกันก่อนดีกว่า”

อวี๋หมิงหลางอุ้มเสี่ยวเชี่ยนแล้วรีบเดินเข้าห้องนอน ปิดประตู ต่อไปก็เป็นช่วงเวลาทำลูก…

ตรงที่นั่งเล่นริมหน้าต่าง มีข้อความเข้าโปรแกรมคิวคิวที่ยังไม่ทันได้ปิด

ในหยกมีก้อนหินเล็กๆอยู่ก้อนหนึ่ง: ประธานเชี่ยนอยู่ไหม?

เวลานี้ประธานเชี่ยนยุ่งมาก ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทได้ปิดกั้นเสียงข้อความไม่ให้เล็ดลอดเข้าไป

ขณะเดียวกันต้าอีก็เตรียมตัวปิดเครื่องแล้ว

แม่สามีหลังจากที่ได้รู้ข่าวว่าเธอท้องก็ดีใจมาก กลับบ้านไปกระจายข่าวแล้ว พี่รองเคลียร์งานวางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้กับวันมะรืนจะพาเธอกลับเมืองQ ช่วงเวลาไม่กี่เดือนก่อนเปิดเทอมนี้ไปอยู่บำรุงครรภ์ที่บ้านแม่สามีได้พอดี

พอได้ยินเสียงเปิดประตูต้าอีก็ตกใจ ดูท่าจะปิดเครื่องไม่ทันแล้ว เธอก้มตัวจะไปดึงปลั๊กออก

“ดึงปลั๊กออกมันไม่ดีกับคอมนะ”

น้ำเสียงราบเรียบของพี่รองดังมาจากประตู

ต้าอีเองก็ไม่รู้ทำไม กลับคิดใช้ร่างกายตัวเองบังแสงจากคอมพิวเตอร์ไว้

“คุณกำลังดูถูกสายตาของนักบิน?”

“ฉัน ฉัน อันที่จริงฉันเข้าเน็ตเพื่อดูว่าคนท้องต้องระวังเรื่องอะไรบ้างน่ะค่ะ!”

“ติ๊ดๆๆ!” เสียงข้อความจากโปรแกรมคิวคิวดังมาจากลำโพงอย่างชัดเจน ต้าอีที่หันหลังให้คีย์บอร์ดเอื้อมมือไปจะปิดเสียง แต่มือกลับพลาดไปกดเพิ่มเสียง คลิปที่ดูค้างไว้ยังไม่ได้ปิดมีเสียงเพลงตอนท้ายละครดังขึ้นมา เข้ากับอารมณ์ของเธอในตอนนี้มาก

“ฉันควรอยู่ใต้รถไม่ใช่ในรถ!”

ฮือๆ เธอควรจะอยู่ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ไม่ใช่หน้าโต๊ะ!

พี่รองเดินเข้าไป มองต้าอีที่กำลังอายขณะเดียวกันก็มองเขาอย่างหวั่นๆแล้วถอนหายใจ

เขาเอามือดันตัวเธอออกไป จากนั้นก็เดินเข้าไปจะปิดคอมพิวเตอร์ ขณะที่กำลังจะปิดนั้นหน้าจอสนทนาของ ในหยกมีก้อนหินเล็กๆอยู่ก้อนหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

ในหยกมีก้อนหินเล็กๆอยู่ก้อนหนึ่ง: ต้าอีอยู่ไหม?

พี่รองพิมพ์ว่าไม่อยู่อย่างรวดเร็วแล้วปิดเครื่อง

ปิดเครื่อง เพอร์เฟค!

“มีคนทักฉันมาใช่ไหม…เออะ!” ต้าอีคิดจะชะโงกหน้าเข้าไปดูแต่โดนสายตาของพี่รองจ้องกลับมา เธอรีบหดคอด้วยความรู้สึกผิด ก้มหน้าทำท่ายอมรับผิดแต่โดยดี

พี่รองเดินเข้าไปนั่งข้างเธอแล้วพูดด้วยความเป็นห่วง

“บอกให้รีบพักผ่อนไม่ใช่เหรอ?”

“นอนไม่หลับ…”

ไม่มีใครอยู่สักคนเลยเหรอ…

เพื่อนสองคนที่สนิทที่สุด คนหนึ่งไม่ออนไลน์ ส่วนอีกคนออนไลน์แต่ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ

ทำไมค่ำคืนที่อยากระบายแต่ไม่มีใครสักคนรับฟังเลยนะ

โทรศัพท์สืออวี้ดังขึ้น พอเห็นเบอร์ที่โทรมาสืออวี้ก็รีบเช็ดน้ำตา กระแอมเสียง ทำให้ตัวเองกลับเป็นปกติที่สุดแล้วถึงรับสาย

“ที่รักทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่นอนอีก?” น้ำเสียงนุ่มนวลของเฉียวเจิ้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดในค่ำคืนที่ว้าเหว่

พอได้ยินเสียงของเขาสืออวี้ก็อยากระบายความอัดอั้นตันใจ แต่ก็บอกเขาไม่ได้ ทำได้แค่แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไร

“ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ก็อ่านการ์ตูนไง”

“น้ำเสียงฟังดูแปลกๆนะ?” เฉียวเจิ้นฟังออกทันที น้ำเสียงสืออวี้ดูแปลกไป

ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆแบบนี้ยิ่งทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นในค่ำคืนที่แสนหดหู่ สืออวี้เกือบร้องไห้ออกมา แต่ก็กัดฟันอดทนไว้

“ฉันไม่เป็นไร สงสัยกินไปติมมากไปหน่อยเลยน้ำมูกไหล”

“งั้นก็รีบพักผ่อนสิ กินของเย็นๆให้น้อยๆหน่อย ที่รัก มีเรื่องนึงที่ผมอยากบอกคุณ…ผม…” เฉียวเจิ้นพูดติดอ่างขึ้นมาทันที “ช่วงวันหยุดหน้าร้อนผม…คงกลับไปงานฉลองแต่งงานไม่ได้นะ มีภารกิจฝึกแบบปิดเข้ามากะทันหัน หัวหน้าอีกคนไม่ทันระวังบาดเจ็บตอนฝึก ผมเลยต้องไปแทน งานแต่งของเราอาจต้องยืดออกไปก่อน…ขอโทษด้วยนะที่รัก!”

ตอนที่เขาตัดสินใจโทรนั้นได้เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องถูกเมียด่า ทั้งครอบครัวเตรียมงานนี้กันมาตั้งนาน เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือน เขากลับพูดแบบนี้ออกมา ดูไม่มีความรับผิดชอบเลยจริงๆ

“ไม่เป็นไร งานพี่มันค่อนข้างพิเศษ ฉันเข้าใจ” ตอนสืออวี้พูดก็แอบรู้สึกโล่งใจ ตอนนี้สภาพเธอไม่เหมาะที่จะจัดงานแต่งงานจริงๆ

“ขอโทษนะ…” คำพูดเป็นร้อยเป็นพันรวมอยู่ในคำเดียว เฉียวเจิ้นเองก็รู้สึกผิดต่อเธอ

ตอนนี้ยศของเขายังไม่ถึงเวลาที่จะย้ายงานได้ เบื้องบนเองก็ไม่มีทางอนุญาตให้เขาไป ตอนนี้เป็นช่วงที่ต้องใช้คน ตัวเขาเองก็ยังอยากทำงานให้กองทัพไปอีกสองสามปี ทำได้แค่อดทนที่ต้องใช้เวลากับภรรยาสุดที่รักน้อยลง