บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 406

ผู้มักมากในกามตัณหามักมีหน้าตาหดหู่ ดวงตาขุ่นมัว และดูเหงาหงอยไร้ชีวิตชีวา

ครั้งก่อนที่เขาเห็นหวังหยวนที่ที่ว่าการอำเภอ เขาดูมีชีวิตมีวา และดูไม่มักมากในกามตัณหา

“สหาย! ท่านมองพลาดแล้ว!”

หวังปี่จงพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบแหลม “หากเขาไม่มักมากในกามตัณหา เมื่อสามปีที่แล้วเขาจะเสี่ยงถูกตัดหัวแล้วแต่งกับลูกสาวใต้เท้าหลี่ในเทศบาลได้อย่างไรเล่า”

ฟู่ชิงอึ้ง..

เมื่อสามปีที่แล้ว หลี่ปู้อีตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีนัก ใครก็ตามที่กล้าแต่งงานกับลูกสาวของเขาจะต้องเป็นผู้ที่กล้าหาญอย่างยิ่ง

“เมื่อสองเดือนที่แล้ว เขาพาชายหนุ่มคนหนึ่งจากหมู่บ้านของเราไปที่หอนางโลม ซ้ำยังอยู่ที่นั่นตั้งสามวันก่อนจะกลับมา เป็นเวลาถึงสามวันเชียวนะ เจ้าเอ้อหู่ที่สดใสร่าเริงนั่นกลับมาก็แขนขาอ่อนแรง!”

หวังปี่จงยื่นสามนิ้วออกมาด้วยสีหน้าอิจฉา “ยิ่งกว่านั้นเมื่อไม่นานมานี้ มีสตรีโฉมงามถึงสองคนมาจากเมืองจวิ้นเพื่อตามหาเขา ตอนที่เขากลับมาจากเมืองจวิ้น เขาก็พาสตรีโฉมงามสองคนกลับมาด้วย นี่ยังไม่นับรวมลูกพี่ลูกน้องในเทศบาลของเขา ไหนจะภรรยาของเขาอีก ท่านลองนับดูว่าซิว่ามีสตรีกี่คน หากเขาไม่มักมากในกามตัณหา แล้วเหตุใดรอบข้างเขาถึงมีสตรีเยอะขนาดนี้”

“ไปหอนางโลมและมีสตรีมากมายรายล้อม ดูเหมือนว่าข้าจะคิดผิดไป!”

ดวงตาของฟู่ชิงเป็นประกาย และกำลังจะกำหมัดคำนับ แต่หวังปี่จงยิ้มแล้วจากไป

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นหวังหยวนมาพร้อมกับต้าหู่และชายหนุ่มอีกหลายสิบคน

ฟู่ชิงรีบกำหมัดคำนับและก้มศีรษะ “ฟู่ชิงคาราวะคุณชายหมิงถัน และข้าขออภัยที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ ข้ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งท่านจริง ๆ”

หวังหยวนโบกมือ “เข้าเรื่องเลยเถอะ!”

สีหน้าของฟู่ชิงเคร่งขรึม “หม่าเฉียนแขวนคอตายในเรือนจำของมณฑลเมื่อคืนนี้!”

เมื่อคืนเขาไปเยี่ยมสหายเก่าหม่าเฉียน แล้วนำสุราและอาหารไปด้วย!

แต่ปรากฏว่าสหายเก่าคุกเข่าขอร้องเขา และอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงช่วยหวังหยวน

เขาเปิดเผยให้หม่าเฉียนได้รับรู้ และในตอนเช้าก็ได้รู้ว่าสหายเก่าแขวนคอตายแล้ว เนื่องจากไม่ต้องการเป็นภาระให้กับตระกูล

ใบหน้าของหวังหยวนไร้ความรู้สึก “ท่านมาหาข้าเพื่อพูดถึงเรื่องนี้หรือ?”

หม่าเฉียนเป็นศัตรู และเขาก็ไม่มีความเวทนาต่อการตายของศัตรูสักนิด

ฟู่ชิงกล่าวอย่างเหน็บแนม “เขาทิ้งตราประทับเลือดไว้ก่อนที่จะตาย ขอร้องท่านอย่าไประบายความโกรธกับตระกูลของเขา!”

หวังหยวนเลิกคิ้ว “เขาคิดมากไปแล้ว ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้นที่จะจัดการกับตระกูลเขาได้! แม้ว่าข้าจะทำ มันก็จะไม่เป็นอันตรายต่อผู้อื่น!”

“ขอบคุณคุณชายที่เมตตา!”

“ในเมื่อไม่รู้ เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ท่านกลับไปได้แล้ว”

หวังหยวนขมวดคิ้วแล้วโบกมืออย่างคิดไม่ตก

สภาพแวดล้อมทางทางภูมิศาสตร์ของต้าเย่นั้นคล้ายคลึงกับชาติก่อน สัตว์และพืชล้วนไม่ต่างกัน ไม่มีเหตุผลใดที่แร่ธาตุจะเป็นข้อยกเว้น

ในชาติก่อนมีเหมืองหินแก้วอยู่หลายแห่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีเหมืองอยู่ที่นี่ แต่ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“คุณชาย แม้ว่าข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แต่ข้าก็เคยเดินทางไปทั่วเหนือจรดใต้ของแผ่นดินมาแล้ว!”

ฟู่ชิงเดินตามหวังหยวนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านบอกรายละเอียดกับข้าเถอะว่าหินแก้วมีหน้าตาเป็นเช่นไร ข้าจะช่วยท่านไปสืบถาม เมื่อข้าได้เดินทางไปยังที่อื่น!”

“...ตกลง!”

หวังหยวนคิดเช่นเดียวกัน “ต้าหู่ ไปเอาหินแก้วมาหนึ่งกำมือ!”

ต้าหู่วิ่งกลับไปคว้าหินแก้วจำนวนหนึ่ง

ฟู่ชิงบิดหินแก้วชิ้นหนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “คุณชาย สิ่งนี้ไม่ใช่หยกน้ำหรือ เหตุใดท่านถึงเรียกมันว่าหินแก้ว?”

ดวงตาทั้งคู่ของหวังหยวนเป็นประกาย “ชื่อเรียกแตกต่างกันไปในแต่ละสถานที่ ท่านรู้หรือไม่ว่ามีเหมืองหยกน้ำอยู่ที่ใด?”