บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 446

“เจ้าพูดถูก!”

อู่จั้งโหวพยักหน้าและโบกมือ “ไปเถอะ ไปพบกับเสนาธิการทหารอย่างจริงใจ เราจะไม่เสแสร้งใด ๆ”

...

หวังหยวนกลับบ้าน มองไปยังชายชราและวัยรุ่นสองคน “พวกเจ้ามาจากเมืองเฮ่อหรือ?”

“นายท่าน ข้าชื่อซานฮั่วฉิน นี่คือลูกชายสองคน ฉินต้าโก่วและฉินเอ้อร์โก่วขอรับ!”

ซานฮั่วฉินคุกเข่าลงบนพื้น ชี้ไปยังลูกชายสองคนของเขา แล้วเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น จากนั้นเขาก็เช็ดน้ำตา

ฉินต้าโก่วและฉินเอ้อร์โก่วมองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ รู้สึกประหลาดใจและสับสน!

ในความคิดของพวกเขา พวกเขาน่าจะได้เจอเศรษฐีที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่!

แต่บ้านหลังนี้ดูดีกว่าบ้านธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!

แต่นอกบ้านมีบ้านอิฐกระเบื้องหลายหลังที่กำลังก่อสร้าง และมีชาวบ้านหน้าตายิ้มแย้มมากมาย!

นี่คือสิ่งที่ไม่สามารถพบเห็นได้ในพื้นที่ชนบททั่วไป!

“ผู้เฒ่า รีบลุกขึ้นเถอะ!”

หวังหยวนช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ข้าดีใจมากที่พวกเจ้าสามารถมารายงานข่าวได้!”

ทั้งสองแห่งอยู่ห่างกันกว่าหนึ่งร้อยลี้ มันไม่ง่ายเลยที่คนธรรมดาจะเดินทางไกลได้ถึงเพียงนี้!

“นายท่าน พี่ผิงเจี้ยนและแม่นางหงเยี่ยถูกพวกโจรจับไป เพียงเพราะจะช่วยครอบครัวของข้า หากพวกข้าไม่มาส่งข่าวให้พวกเขา แล้วเราจะยังถือว่าเป็นมนุษย์อยู่ได้อย่างไร!”

ซานฮั่วฉินเช็ดน้ำตา แล้วแกะสัมภาระบนหลังออกมา “นี่คือเงินที่พี่ผิงเจี้ยนทิ้งไว้ให้ข้าในคืนนั้น!”

ในความเห็นของเขา หากผิงเจี้ยนและหงเยี่ยถูกเฮยเมี่ยนจินกังพรากไป ก็จะเป็นเรื่องร้ายแรงมาก และธุรกิจจะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้!

“เจ้าอย่ากังวลมากเกินไป พวกเขาน่าจะไม่เป็นอะไรหรอก เราจะทำธุรกิจต่อไป!”

เมื่อคืนเงินกลับไปแล้ว หวังหยวนก็เริ่มถามเรื่องโจรชุดเขียวในเมืองเฮ่ออีกครั้ง!

เสียงของหวังหยวนดังขึ้น “เจ้าลองกลับไปที่เมืองจิ่วซาน แล้วดูว่าใครกล้าให้เจ้ายืมทหารและม้าร้อยตัวบ้าง”

เอ้อหู่ขมวดคิ้วครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า และเขาก็ยังเข้าใจด้วยว่าที่คนอย่างเจิ้งฝาเป่ย อู๋หยวน และหวงเฮ่ามองเขาเป็นพี่น้อง ทั้งหมดก็เป็นเพราะเห็นแก่หน้าพี่หยวน!

หวังหยวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หากเข้าไปในเมืองหลวง ก่อนจะพูดให้คิดสองครั้ง ครั้งแรกลองพูดในใจ แล้วคิดดูว่าเหมาะสมหรือไม่ หากไม่เหมาะสมอย่าพูด เมื่อเหมาะสมเท่านั้นจึงจะพูดได้ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกฆ่า”

เอ้อหู่พยักหน้า “พี่หยวน ข้าเข้าใจแล้ว!”

ในขณะนี้ต้าหู่เดินเข้ามา โดยถือจดหมายอยู่ในมือ แล้วพูดว่า “จดหมายจากหุบเขาชิงหลงในเมืองเฮ่อมาแล้ว!”

หวังหยวนหยิบจดหมายขึ้นมา และถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อเขากวาดสายตาอ่านจดหมาย เขาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง!

ต้าหู่รีบถามว่า “พี่หยวน เกิดอะไรขึ้น?”

“จดหมายฉบับนี้ดูเหมือนไม่เป็นอันตรายเมื่อมองแวบแรก เชิญชวนให้ข้าไปหารือเกี่ยวกับเรื่องการขุดเหมือง แต่ความจริงแล้ว มันมี 'ความนัยที่ซ่อนเร้น'!”

หวังหยวนหยิบพู่กันมาเขียนเส้นแนวนอน บนตัวอักษรในจดหมาย “พวกเจ้าเห็นคำเหล่านี้หรือเปล่า?”