บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 448

ชิงเมี่ยนโช่วคนนี้คงกินยาผิดไปแล้ว ถึงได้กล้าโจมตีเสนาธิการทหาร นี่ไม่ใช่การรนหาที่ตายหรือ!

เซี่ยซานหู่ก็รีบพูด “ท่านอาจารย์ ข้าก็อยู่ข้างท่านเช่นกันขอรับ!”

หวังหยวนหรี่ตายกยิ้ม “เช่นนั้นข้าจะให้พวกเจ้าทำงานบางอย่าง”

พวกเขาทั้งสองพูดขณะตัวสั่นเทา “ทำทุกอย่างที่ท่านต้องการขอรับ!”

...

กัวฉางพาสามคนพ่อลูก ซานฮั่วฉิน ฉินต้าโก่ว และฉินเอ้อร์โก่วไปที่โรงอาหาร

หลังจากบอกแม่ครัวแล้ว กัวฉางก็พาทั้งสามคนไปยังถังเก็บน้ำที่อยู่ถัดจากโรงอาหาร

หลังจากเตรียมน้ำร้อนให้สามคนพ่อลูก และหยิบสบู่ออกมา กัวฉางก็สอนวิธีล้างมือให้พวกเขา!

ปัจจุบันเป็นธรรมเนียมของหมู่บ้านต้าหวัง ว่าจะต้องล้างมือและใส่ใจเรื่องสุขอนามัยก่อนกินข้าว

สามคนพ่อลูกหยิบสบู่มาล้างมือ เมื่อน้ำในอ่างกลายเป็นสีดำ พวกเขาก็ตกตะลึง

“สบู่หอมนี้ใช้ง่ายมาก เหตุใดถึงล้างได้สะอาดนัก พวกเจ้าทุกคนใช้สิ่งนี้ล้างหน้าด้วยหรือเปล่า!”

ใบหน้าของซานฮั่วฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อคิดดูแล้ว คนในหมู่บ้านต้าหวังมีมือและใบหน้าที่ขาวสะอาดมาก

กัวฉางยิ้มอ่อน “นี่ไม่ใช่สบู่หอม แต่เป็นสบู่ที่คิดค้นโดยนายท่าน ซึ่งขายในตลาดในราคาสามตำลึงเงินต่อก้อน!”

“สามตำลึงเงิน!”

ซานฮั่วฉิน ฉินต้าโก่วและฉินเอ้อร์โก่วมือสั่น จนทำสบู่ตกลงไปในอ่าง!

คุณพระ พวกเขาล้างมือด้วยสบู่ราคาก้อนละสามตำลึง นี่มันเปลืองเงินจริง ๆ!

กัวฉางเร่ง “รีบล้างให้เสร็จเถอะ อาหารพร้อมแล้ว!”

สามพ่อลูกล้างมือและหน้าจนสะอาด!

ชามใส่ซาลาเปาไส้เนื้อ ข้าวฟ่าง ซุปไข่ ปลาทอดน้ำมันหมู หมูตุ๋นวุ้นเส้น ผัดผักกาดขาว และไก่ย่างวางอยู่บนโต๊ะ

“เอื๊อก!”

ซานฮั่วฉิน ฉินต้าโก่ว และฉินเอ้อร์โก่วต่างกลืนน้ำลาย ทั้งสามมีสีหน้าเหลือเชื่อ!

ตอนนี้ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านมีงานทำ เรื่องอาหารและเสื้อผ้าจึงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป!

สามพ่อลูกรีบกินซุปอีกครั้ง และน้ำตาไหลขณะกิน!

การได้กินไก่ ปลา เนื้อ และไข่ เป็นชีวิตที่พวกเขาไม่เคยฝันถึง แต่ตอนนี้ได้กินแล้ว

สามพ่อลูกแทบหยุดกินไม่ได้ กินกันจนกระเพาะรับไม่ไหวแล้ว จากนั้นพวกเขาก็เรอออกมา แล้วมองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาไม่เต็มใจ!

ยังอยากกินอีก!

แต่กินไม่ไหวแล้วจริง ๆ!

ในขณะนี้ชาวบ้านจากแต่ละกลุ่มมาที่โรงอาหารทีละคน และเริ่มล้างมือเตรียมกินข้าวกัน

สามพ่อลูกตกใจเมื่อเห็นเช่นนี้

ทุกคนในกลุ่มต่างกินซาลาเปาไส้เนื้อ ซุปไข่ ปลาทอด ผัดผัก และข้าวฟ่างกันตามใจชอบ!

ซานฮั่วฉินถามหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “น้องกัวฉาง วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรของพวกเจ้าหรือเปล่า?”