บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 450

ตอนนี้เขาเรียนรู้ จนสามารถอ่านเขียนได้เกือบร้อยตัวอักษรแล้ว เข้าใจวิชาดาบร้อยศึกและวิชาหอกตระกูลอู๋ ที่ผู้มีพระคุณนำกลับมาจากเมืองแล้วเป็นส่วนใหญ่

“โอ้โห!”

ความปรารถนาฉายแววเป็นประกายในสายตาของสามพ่อลูก!

ในหมู่บ้านต้าหวัง หากทำงาน ก็จะมีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอ และอนาคตก็เต็มไปด้วยความหวัง!

ไม่เหมือนหมู่บ้านบนภูเขาที่มีโจรอยู่ข้างหลัง และมีฝ่ายราชการอยู่ข้างหน้า ครอบครัวของพวกเขาทำงานหนักมาเป็นปี ต้องจ่ายภาษีเยอะ ไม่มีอาหารพอให้อิ่มท้อง

ซานฮั่วฉินเม้มปาก แล้วพูดว่า “ข้าอิจฉาพวกเจ้าที่มีพระโพธิสัตว์ที่ดีเช่นนายท่านหวังอยู่ในหมู่บ้าน!”

กัวฉางยิ้ม “อย่าอิจฉาพวกเราเลย พรุ่งนี้นายท่านจะไปที่สันเขาเชียนเฮ่อ วันชื่นคืนสุขของพวกเจ้ากำลังจะมาในอีกไม่ช้าแล้ว

“เป็นไปได้หรือ?”

ซานฮั่วฉินไม่อยากจะเชื่อเลย!

พูดตามตรง แม้ว่าชาวบ้านจะรวบรวมหยกน้ำ แล้วขนส่งไปยังเมืองถงมู่และเมืองฝู

แต่มากที่สุด พวกเขาก็ได้เพียงอาหารและเสื้อผ้าที่เพียงพอ แต่คงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้ชีวิตแบบคนในหมู่บ้านต้าหวังเช่นนี้

เพราะต้องผ่านอาณาเขตของโจรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม ได้แก่ขุนเขาเฮยสรง สันเขาไป๋หู และหุบเขาชิงหลง

คงจะเสียเนื้อหนังไปอีก!

ทันทีที่ฝ่ายราชการได้ยินว่าพวกเขาหาเงินได้ ก็จะมาเก็บภาษี ทำให้ต้องเสียเนื้อหนังไปอีกชั้นหนึ่ง

“พวกเจ้าต้องเชื่อนายท่าน!”

กัวฉางเปลี่ยนเรื่อง “รู้จักหมู่บ้านเฟ่ยชางหรือไม่ ผู้มีพระคุณของข้าไปหาพวกเขา เกลือของพวกเขาที่แต่เดิมมีราคาสี่อีแปะต่อจิน ขายได้ในราคาแปดอีแปะต่อจิน บัดนี้ชีวิตของทุกครัวเรือนไม่ได้เลวร้ายไปกว่าเราเลย! ดังนั้นไม่ว่าผู้มีพระคุณจะไปที่ไหน ตราบใดที่พวกเจ้าเชื่อฟังผู้มีพระคุณ ชีวิตก็จะดีขึ้นแน่นอน!”

“อืม พี่กัวฉาง ไม่ต้องกังวล เราจะเชื่อฟังนายท่านหวังแน่นอน!”

ซานฮั่วฉินและลูกชาย ฉินต้าโก่วกับฉินเอ้อร์โก่วกัดฟันพยักหน้า

ตราบใดที่พวกเขามีอาหารกิน มีเนื้อให้กิน มีเสื้อผ้าฝ้ายให้ใส่ จะให้พวกเขาทำอะไรก็ได้ตามต้องการ

...

ไม่นานมานี้ เมืองใกล้เคียงได้ก่อกบฏ ได้ยินมาว่าผู้พิพากษาถูกสังหาร!

ตอนนี้เขาเคยมีปัญหากับคนร้ายกาจผู้นี้ และอีกฝ่ายปฏิเสธที่จะยอมรับคำขอโทษ ซึ่งทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน!

ผู้ตรวจการสวี่ก็หัวเราะเยาะเขาด้วย!

เมื่อมองผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุน เอ้อหู่ก็พูดอย่างไม่สุภาพ “ไปให้พ้น ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า!”

ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนจำต้องล่าถอย!

“ช้าก่อน!”

หวังหยวนยื่นมือออกมา แล้วพูดว่า “เรากำลังจะไปเมืองฝู จำเป็นต้องยืมชุดเกราะเพื่อป้องกัน ไม่ทราบว่าผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนสะดวกหรือไม่?”

กองทัพชายแดนมีการเปลี่ยนแปลงชุดเกราะใหม่ จึงผลิตชุดเกราะผ้าห้าสิบชุด

ยังไม่มีชุดเกราะเพียงพอ ในกลุ่มมีเกือบสองร้อยคน และส่วนใหญ่ไม่มีชุดเกราะ

หากต้องปะทะกับพวกโจรชุดเขียวจริง ๆ หากไม่มีชุดเกราะ จะทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก!