บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 455

“อะไรนะ?”

ในห้องประชุม หลังจากชิงเมี่ยนโช่วเหลิ่งอวิ๋นได้รับข่าวก็มีสีหน้าดูมืดมนและไม่มั่นคง

จากการที่ผิงเจี้ยนฆ่าคนไปสามสิบคน และใช้อาวุธวิเศษที่ตัดเหล็กได้เหมือนโคลน เขาจึงรู้ว่าผิงเจี้ยนไม่ธรรมดา!

แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นองครักษ์กองทัพเกราะทมิฬและมีส่วนเกี่ยวข้องในการยิงสังหารอ๋องถูหนาน ยิ่งกว่านั้นคือมีส่วนเกี่ยวข้องกับแม่ทัพหนุ่ม!

อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีข้อสงสัย!

วีรบุรุษผู้มากความสามารถเช่นนี้ทำงานให้กับเจ้าไก่อ่อนอย่างหวังหยวนที่เขียนบทกวีแย่ ๆ ได้อย่างไร?

นอกจากนี้ เรื่องราวการพบกันระหว่างหงเยี่ย อู่จั้งโหว และหวังหยวนทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ!

เถียนชีซึ่งเดิมเป็นผู้รับผิดชอบคนที่สองของหุบเขาชิงหลง และปัจจุบันเป็นนายพลมีเหงื่อเย็นอาบบนหน้าผากของเขา “ท่านแม่ทัพ รีบปล่อยผิงเจี้ยนเร็ว ๆ เถอะ สิ่งที่อู่จั้งโหวพูดนั้นเป็นเรื่องจริง เขาเป็นองครักษ์ชุดเกราะทมิฬจริง ๆ เขายังสวมชุดเกราะทมิฬไปทั้งตัวอีกด้วย ยิ่งกว่านั้น ตอนที่จับกุมเขาเหล่าสหายยังยึดอาวุธจากข้าศึกที่รบแพ้จากเขามาด้วย เดิมคิดว่าอยากจะทำความสะอาดก่อนแล้วค่อยมอบให้ท่านแม่ทัพ!”

เหลิ่งอวิ๋นจ้องไปที่เถียนชี

ไอ้สารเลวนี่พูดจาอย่างดี แต่จริง ๆ แล้วอยากยึดชุดเกราะทมิฬและแกล้งทำเป็นว่าเขาไม่รู้

หากเขารู้เร็วกว่านี้หน่อยว่าผิงเจี้ยนเป็นองครักษ์ชุดเกราะทมิฬ เขาคงไม่นิ่งเฉยขนาดนี้จนเกิดเรื่อง

“ท่านแม่ทัพ เรารีบปล่อยผิงเจี้ยนไปเถอะ ไม่เช่นนั้นจะสายเกินไปหากแม่ทัพหนุ่มนำทัพมา!”

“ท่านแม่ทัพ ทหารม้าของชาวหวงหนึ่งแสนนายต่างถูกแม่ทัพหนุ่มกวาดล้าง เราหยุดเขาไม่ได้นะขอรับ!”

“ท่านแม่ทัพ นอกจากปล่อยตัวแล้ว ท่านต้องขออภัยด้วย ไม่เช่นนั้นผิงเจี้ยนนั่นบอกแม่ทัพหนุ่ม!”

หัวหน้าโจรคนอื่น ๆ ต่างเร่งเร้าให้เขาปล่อยตัว

บุคคลมีชื่อเสียงเหมือนต้นไม้มีเงา ชื่อเสียงของแม่ทัพหนุ่มนั้นยิ่งใหญ่เกินไป ซ้ำยังมีศึกนี้เป็นหลักฐาน

แม้จะมีคนคอยหนุนหลัง แต่พวกเขาก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะหยุดยั้งแม่ทัพหนุ่มที่เอาชนะชาวหวงได้

เหลิ่งอวิ๋นขมวดคิ้วอยู่นานและพูดว่า “ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าอย่างไร?”

อาจารย์จ้าวเหลือบมองไปรอบ ๆ!

เหลิ่งอวิ๋นโบกมือและกลุ่มโจรภูเขาก็ถอยกลับ เหลือเพียงคนสองคนในห้องประชุม!

ท่านอาจารย์จ้าวหลังค่อมกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้ต้องหารือกันจากสองด้าน!”

เหลิ่งอวิ๋นเอียงหูแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์โปรดชี้แนะ!”

“ปล่อยตัวผิงเจี้ยน!”

เมื่อเห็นเหลิ่งอวิ๋นขมวดคิ้ว อาจารย์จ้าวจึงแนะนำว่า “การเก็บผิงเจี้ยนไว้มากสุดก็ทำได้แค่ล่อให้หวังหยวนมาฆ่าเพื่อระบายความโกรธส่วนตัวของท่าน แต่มันไม่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินต้าเย่เลย หากผิงเจี้ยนนั่นยิงสังหารอ๋องถูหนานจริง ๆ และท่านแม่ทัพหนุ่มต้องการพาเขาไปเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้จริง สิ่งนี้จะเป็นหายนะสำหรับเรา ดังนั้นการปล่อยผิงเจี้ยนไปจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!”

เหลิ่งอวิ๋นหัวเราะเยาะและไม่พูดอะไร!

เขารู้ข้อเท็จจริงเป็นอย่างดี แต่เขาไม่พอใจที่ลงมือเป็นครั้งแรกแล้วเรื่องก็จบเช่นนี้

“ท่านแม่ทัพ หากต้องการบรรลุอำนาจของจักรวรรดิ ท่านต้องละทิ้งความสัมพันธ์ความรักหนุ่มสาว”

ท่านอาจารย์จ้าวหลังค่อมแนะนำอย่างจริงจัง “หน้าที่หลักของเราในตอนนี้คือการรับสมัครและฝึกอบรมโจรภูเขาทั้งหมดในสันเขาเชียนเฮ่อ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับความต้องการที่คาดไม่ถึงในปีหน้า”

ดวงตาของเหลิ่งอวิ๋นมืดมน “ข้าจะฝึกทหารอย่างแน่นอน แต่ข้าต้องได้ตัวคุณหนูใหญ่ไว้ในมือเช่นกัน!”

ท่านอาจารย์จ้าวหลังค่อมขมวดคิ้ว “หากผิงเจี้ยนนั่นเป็นเรื่องจริงล่ะ?”

เหลิ่งอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและกระแอมเบา ๆ “หุบเขาชิงหลงของเรานั้นป้องกันง่ายแต่โจมตียาก ตอนนี้เข้าสู่หน้าหนาวแล้ว และในไม่ช้าภูเขาก็จะถูกหิมะตกหนักปิดบัง แม่ทัพหนุ่มจะทำอะไรข้าได้เมื่อมาถึง! นอกจากนี้ เขาจะกลับไปเมืองจิงตูเพื่อรายงานหน้าที่ของเขาไม่ใช่หรือ เขาจะอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหนเชียว? เมื่อข้าเอาชนะแม่ทัพหนุ่มได้ ก็ไม่มีใครในสันเขาเชียนเฮ่อที่กล้าจะเล่นงานข้าได้ แม้แต่เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเหมี่ยนจินกังก็จะต้องเชื่อฟังข้า!”

อาจารย์จ้าวมองไปที่เหลิ่งอวิ๋นราวกับว่าเขาเป็นคนโง่เขลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านไม่สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเหล่าทหารหรอกหรือ ทันทีที่ได้ยินคำว่าแม่ทัพหนุ่มก็พากันตกใจขนาดไหน หากรอจนแม่ทัพหนุ่มมาถึงจริง ๆ ล่ะก็ พวกเขาก็จะยอมแพ้อย่างแน่นอน โดยที่ไม่ต้องต่อสู้ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีบางคนยอมจำนนและยอมตลบหลัง!”